«Σύνδρομο γονεϊκής αποξένωσης»: ένας αντεπιστημονικός όρος του συντηρητικού, αμφιλεγόμενου Gardner, που χρησιμοποιείται όλο και συχνότερα στα ελληνικά δικαστήρια με περιφραστικό τρόπο, πέντε χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου Τσιάρα για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια. Καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση ή ενδοοικογενειακή βία που παρουσιάζονται σκόπιμα ως αποτέλεσμα «χειραγώγησης», παιδιά που καταθέτουν χωρίς να λαμβάνεται υπόψην η γνώμη και η επιθυμία τους, δικαστικές αποφάσεις που οδηγούν σε έναν ατέρμονο κύκλο νομικών διαμαχιών και λειτουργούν εκβιαστικά για την οικονομική αφαίμαξη του πιο αδύναμου γονέα. Ο ψυχίατρος Γιώργος Νικολαΐδης μιλάει στο 3ο ΘΕΜΑ για το πως «πραγματογνώμονες» έχουν κάνει «δεύτερο σπίτι» τους την Ευελπίδων και τη Λουκάρεως, χρησιμοποιώντας τον παρωχημένο όρο με αποτέλεσμα να εκδίδονται αποφάσεις που πλήττουν πρώτα και κύρια τα παιδιά. Θέτει, ακόμα, ερωτήματα για την ύπαρξη ενεργών λόμπι ισχυρών ανθρώπων, τηλεδικηγόρων, «πραγματογνωμόνων» που πιέζουν τη δικαστική εξουσία προς αυτή την κατεύθυνση.

Ακόμα, επισημαίνει πως με το εξής νομοθετικό πλαίσιο διαμορφώνονται γονείς δύο ταχυτήτων, με τον έναν να αναλαμβάνει τον ρόλο του φροντιστή που ξενυχτά στις αρρώστιες, στους καυγάδες, στις πρώτες βραδινές εξόδους και τον άλλον που περνάει «ποιοτικό» χρόνο ψυχαγωγίας με το παιδί.

Στη συνέχεια, η Μαρίνα Φαρμακίδη, δικηγορίνα στο Κέντρο Διοτίμα, που αναλαμβάνει υποθέσεις συνεπιμέλειας στα δικαστήρια αναφέρει πως η διευρυμένη καταχρηστική αναφορά στην -απορριφθείσα από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα- θεωρία στην κοινωνία, έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό που η αύξηση των καταγγελιών για βία από γονέα εκλαμβάνεται ως όξυνση του φαινομένου της λεγόμενης «γονεϊκής αποξένωσης».

Διαβάζουμε την μαρτυρία της «Κ», μιας γυναίκας που εδώ και τέσσερα χρόνια βρίσκεται διαρκώς σε μία δικαστική μάχη για επιμέλειες, διατροφές, ασφαλιστικά μέτρα, κάτω από το διαρκές οικονομικό φόβητρο του βίαιου πρώην συζύγου, που ρητά έχει δηλώσει ότι θέλει να την «τσακίσει στα δικαστήρια» και την κατηγορεί ότι τον «αποξενώνει» από τα παιδιά. «Αυτός ο νόμος (Τσιάρα) έχει φτιαχτεί για ανθρώπους που δεν αγαπούν τα παιδιά τους» μεταφέρουμε τα λόγια της ίδιας, καθώς το παιδί της υποχρεώνεται να βλέπει έναν πατέρα που φοβάται και δεν εμπιστεύεται με σημαντικές επιπτώσεις στην ψυχοσύνθεσή του.