53 χρόνια πέρασαν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και ο εορτασμός της πλαισιώνεται από το δόγμα του «νόμου και της τάξης», από τους 5.000 και 6.000 αστυνομικούς που «φρουρούν» τους δρόμους των Εξαρχείων, από τις απαγορεύσεις του Πρύτανη του ΕΜΠ Ιωάννη Κ. Χατζηγεωργίου, από Υπουργούς που αμφισβητούν την ύπαρξη νεκρών εντός του ιδρύματος και από ακροδεξιές φωνές που ζητούν την απάλειψη της μνήμης από τα σχολεία.
Η συγγραφέας και δημοσιογράφος Μαριάννα Τζιαντζή ήταν μία από τις επιμελήτριες του βιβλίου «Τότε και τώρα: Από τη λάμψη του Πολυτεχνείου στο ημίφως του σήμερα – 34 φωνές», η βιβλιοπαρουσίαση του οποίου εντός του ιστορικού ιδρύματος τις ημέρες του εορτασμού δεν επετράπη. Την υποδεχόμαστε στο στούντιο του TPP, όπου μας διηγείται ιστορίες από τη νύχτα της 17 Νοέμβρη του 1973 και τις επετείους των δεκαετιών που ακολούθησαν, εκείνες που βάφτηκαν με το αίμα του Ιάκωβου Κουμή, της Σταματίνας Κανελλοπούλου και του Μιχάλη Καλτεζά. Μας μιλάει, ακόμα, για την επιχείρηση του ιστορικού αναθεωρητισμού και την ανάγκη να διαφυλάξουμε τη μνήμη εκείνης της εξέγερσης μέσα από νέους αγώνες.
Στη συνέχεια, μαζί μας έχουμε τον Νίκο Μανιό, Γενικό Γραμματέα του Συλλόγου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ), ο οποίος έζησε στο πετσί του τη φυλακή, την εξέγερση και την εξορία στη Γυάρο. Από τη φυλακή βγήκε πιο αποφασισμένος να αγωνιστεί. Με την χαρακτηριστική του αισιοδοξία και το χιούμορ του, μας μεταφέρει στην εποχή που έκρυβε τα όπλα του στην τσάντα, όντας μέλος της ένοπλης, αντιδικτατορικής οργάνωσης «20ή Οκτώβρη», σπάζοντας πλάκα με τα όργανα της εξουσίας. Ακόμα και η εξορία για τον κ. Μανιό ήταν μία ευκαιρία για διακοπές, όπως αστειεύεται. Ωστόσο, ήταν πεπεισμένος πως η Χούντα είχε κάνει τη «δουλειά» της και ήταν θέμα χρόνου να πέσει. Σύντομα θα ήταν ελεύθερος.