Οι ΗΠΑ έδωσαν ιδιαίτερη σημασία στην ανακήρυξη του νέου Προέδρου της Δομινικανής Δημοκρατίας, Λούις Αμπιντάδερ, αποστέλλοντας [να την εκπροσωπήσουν] τον υπουργό Εξωτερικών τους Μάικ Πομπέο, συνοδευόμενο από τον υφυπουργό θεμάτων Ημισφαιρίου, Μάικλ Κόσακ.
Αυτό αρκεί και μόνον για να καταδείξει την γεωπολιτική σημασία που δίνει, μετά την απελευθέρωση της Κούβας, η υπερδύναμη στην χώρα αυτή [τη Δομινικανή Δημοκρατία], και το νησί αυτό, που το μοιράζεται με την Αϊτή. Από την απελευθέρωση της Κούβας και μετά το νησί ορίζει τα σύνορα της Αυτοκρατορίας και αποτελεί το σύνδεσμο μεταξύ Ειρηνικού και Ατλαντικού. Και, επίσης, είναι πολύ κοντά σε δύο χώρες που απελευθερώθηκαν από την αμερικάνικη αποικιοκρατία, τη Βενεζουέλα και τη Νικαράγουα.
Είναι ένα νησί που τα δύο του κράτη έχουν υποφέρει από την ανάμειξη των ξένων και τις επαναλαμβανόμενες ιμπεραλιστικές εισβολές και, στην περίπτωση της Δομινικανής Δημοκρατίας, ένα κράτος που τελεί υπό τον απόλυτο έλεγχο του Αμερικάνικου Πενταγώνου, μετά την πιο πρόσφατη προσπάθειά μας να γίνουμε κυρίαρχο κράτος, το 1965, ακριβώς λόγω της λαϊκής και δημοκρατικής επανάστασης του 1965, που κατεστάλη με την εισβολή 42.000 αμερικάνων πεζοναυτών.
Από τότε δεν κατορθώσαμε ποτέ να σπάσουμε αυτές τις ισχυρές αλυσίδες. Όποτε προσπαθήσαμε στη χώρα μας για οποιαδήποτε αλλαγή εκτός του ελέγχου των ΗΠΑ, τα δεσμά μας έγιναν ακόμη πιο σφικτά.
Η αυτοκρατορία δεν διστάζει στιγμή να επιβάλει τις εντολές της, συχνά τυλιγμένες σε χαρτί δώρου και στολισμένες με όμορφες φράσεις. Όταν μία μέθοδός τους φθαρεί, κατασκευάζουν μία νέα για να την αντικαταστήσουν και την τοποθετούν στη θέση της προηγούμενης. Αυτό συνέβη ξανά και ξανά και συμβαίνει και τώρα. Για να παραμείνει συνεχής η αυτοκρατιρική παρουσία και ισχύς, πολλές φορές το ρόλο του πρέσβυ των ΗΠΑ τον αναλαμβάνει, ερχόμενη επιτόπου, η Σούπερ-CIA.
Η επόμενη βάρδια επιβλεπόντων μας ήρθε φρέσκια και ακμαία, καβάλα στο κύμα της αντι-διαφθοράς και της ατιμωρησίας που έπληξε την εξουσία του Κόμματος της Δομινικακής Απελευθέρωσης (Partido de la Liberación Dominicana, PLD), και τις βίαιες προσπάθειές τους να παραμείνουν στην εξουσία, αφού είχαν παραμένει ήδη επί 16 συνεχόμενα χρόνια, με την υποστήριξη του βάναυσου γείτονα του Βορρά [ΗΠΑ].
Όμως, καθώς αυτό το status quo δεν ήταν δυνατόν πια να διατηρηθεί, χωρίς τουλάχιστον αυξημένους κινδύνους αστάθειας στο σύστημα κυριαρχίας [των ΗΠΑ] στην περιοχή, η Ουάσιγκτον και η ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ αντιπολίτευση ξεκίνησαν, προ μηνών, να ετοιμάζουν τον αντικαταστάτη. Ο ρόλος του Πομπέο ήταν να διευθύνει την ορχήστρα μαζί με κάποιους κομπάρσους, μεταξύ των οποίων και ο αχαρακτήριστος Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών (Organisation of American States, OAS).
Η πρώτη φάση αναπροσαρμογής, ώστε να συνεχίσουμε να παραμένουμε αποικία, ολοκληρώθηκε από τον Πομπέο, ειδικά για να εξασφαλίσει μια σειρά θεμελιώδεις πτυχές της γνωστής πολιτικής των ΗΠΑ στο Ημισφαίριο. Δύο συνεντεύξεις και δύο προσκλήσεις συμβολίζουν ακριβώς την πρόοδο που πραγματοποίησε σε αυτό το έργο του επανα-αποικισμού, δεόντως ανανεωμένου.
Πρώτη, η συνάντηση αποχαιρετισμού τόσο με τον ηττημένο πρώην πρόεδρο, Ντανίλο Μεδίνα, έναν πλήρως εξευτελισμένο υπόδικο, όσο και με τους συνεργάτες του. Μια συνάντηση όλο υποκρισία και θεατρινισμούς, κατά την οποία ο Πομπέο κατέληξε πλέκοντας το εγκώμιο του Μεδίνα, ως ενός συμμάχου στον αγώνα για Δημοκρατία.
Και καπάκι, είχε συνάντηση με τον νέο πρόεδρο, Λουίς Αμπιντάδερ, ώστε να σφραγίσουν τη νέα συμμαχία «για την προώθηση της Δημοκρατίας, της Διαφάνειας και της Ασφάλειας» στην αμερικανική ήπειρο, σύμφωνα με τα όρια και τους όρους που θέτουν το Πεντάγωνο, η CIA, το Στέητ Ντηπάρτμεντ και ο OAS του.
Υπεράνω όλων η «ασφάλεια του Ημισφαιρίου», ενάντια έστω και της ελάχιστης απόπειρας για ανεξαρτησία, για εθνική κυριαρχία ή ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό. Και αυτό εμπεριέχει σαφείς εντολές να περιορίσουμε τις σχέσεις με την Κίνα και να κρατήσουμε ακόμη μεγαλύτερες αποστάσεις από την Κούβα.
Η παρουσίαση δε θα ήταν πλήρης αν δεν επισημάνουμε το κυριότερο στίγμα που δόθηκε, όταν η νέα κυβέρνηση, ο πρέσβυς και ο Πρόεδρος βγήκαν από τη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Μέγαρο (χτισμένο στο στυλ του Αμερικανικού Καπιτωλίου), δεσμευμένοι επισήμως να υποβάλουν αίτηση ώστε να ενταχθούν στη συμφωνία που συνήφθη μεταξύ της Ομάδας της Λίμα, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ.
H συγκεκριμένη συμφωνία επισημοποιεί την απόφαση να «πολεμήσουμε μαζί» για την «μετάβαση της Βενεζουέλας στη Δημοκρατία», συμμαχώντας με την αποικιοκρατική φατρία των γκάνγκστερ στην οποία ηγείται ο αυτοαποκαλούμενος πρόεδρος Χουάν Γουαϊδό, και παραλλήλως επικαλούμενη και την Συμφωνία του Ρίο του 1947 (Tratado Interamericano de Asistencia Recíprocal, TIAR), για να μπορέσει να στηρίξει μια νέα προσπάθεια καταστροφής του κύριου επιτεύγματος της Μπολιβαριανής διαδικασίας, την αυτοδιάθεση του λαού της Βενεζουέλας.
Όλα αυτά, στο πλαίσιο μιας εθνικής τελετής με ελάχιστους προσκεκλημένους, μεταξύ των οποίων δύο από τα χειρότερα καθάρματα στην πολιτική ζωή της Λατινικής Καραϊβικής: ο Πρόεδρος της Αϊτής, Γιουβενάλ Μοζες, και ο εκπρόσωπος του προέδρου της Ονδούρας, Χουάν Ορλάντο Χερνάντες.
Στο τέλος της επίσκεψης του Πομπέο, που συνέπεσε – οποία ειρωνία της τύχης!- με την 157η επέτειο του δομινικανού Πολέμου Παλιννόστησης, με τον οποίο η Δημοκρατία απελευθερώθηκε από την Ισπανική κυριαρχία, η χαρακτηριζόμενη ως νέα Κυβέρνηση Αλλαγής πρόσθεσε στην κατάστασή μας ως χώρας, η οποία έχει υποφέρει από τις αμερικάνικες παρεμβάσεις, την υποχρέωση να παρεμβαίνουμε στις υποθέσεις άλλων κρατών, γινόμενοι ουρά του παρακμάζοντος δυτικού ιμπεριαλισμού.
Αίσχος! Μια ασυγχώρητη απόφαση.
Το άρθρο του Ναρσίσο Ίσα Κόντε αποδόθηκε από τα Ισπανικά από τη Λαμπρινή Θωμά. Το πρωτότυπο μπορείτε να το βρείτε εδώ.