Μόλις πριν τρεις ημέρες άλλη μια γυναικοκτονία σημειώθηκε στη χώρα μας, η 9η για φέτος. Συγκεκριμένα, ένας 44χρονος άνδρας σκότωσε την συνομήλικη σύζυγο του με κυνηγετική καραμπίνα, σύμφωνα με πληροφορίες από τοπικά μέσα ενημέρωσης, μπροστά στην κόρη τους. Η πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης έκανε λόγο για «οικογενειακή τραγωδία».
Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και δικηγόρος, Θάνος Πλεύρης, χθες με ανάρτηση του, αναφέρθηκε στον όρο «γυναικοκτονία» δηλαδή στον όρο που αναγνωρίζει και χρησιμοποιεί τόσο η ΕΕ όσο και τα Ηνωμένα Έθνη για να περιγράψουν την πιο ακραία μορφή βίας κατά γυναικών.
«Ο όρος “γυναικοκτονία” είναι ανυπόστατος όρος κατά το ποινικό δίκαιο και προσβλητικός. Το έγκλημα είναι ένα, το βαρύτερο κατά το ποινικό μας δίκαιο, η ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑ» σημείωσε χαρακτηριστικά ο βουλευτής της ΝΔ με τους χρήστες του twitter να του υπενθυμίζουν ότι αυτός ο όρος χρησιμοποιείται από ΕΕ και Ηνωμένα Έθνη και εκείνον να καταλήγει να λέει ότι αναφέρθηκε στον όρο «σε σχέση με ποινικό δίκαιο» και μάλλον ξεχνώντας ότι νωρίτερα είχε χαρακτηρίσει τις γυναικοκτονίες ως «προσβλητικό» όρο και «ξεχνώντας» ότι ο όρος αναγνωρίζεται από παγκόσμιους φορείς εδώ και χρόνια.
Ο όρος «γυναικοκτονία» είναι ανυπόστατος όρος κατά το ποινικό δίκαιο και προσβλητικός. Το έγκλημα είναι ένα, το βαρύτερο κατά το ποινικό μας δίκαιο, η ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑ
— Θάνος Πλεύρης (@thanosplevris) November 24, 2020
*Γιατί γυναικοκτονία και όχι ανθρωποκτονία;
Ο όρος «γυναικοκτονία» εισάγεται το 1976, από την εγκληματολόγο Νταϊάνα Ράσελ και καθιερώνεται διεθνώς τη δεκαετία του 1990 με το βιβλίο της: «Femicide: The politics of woman killing, μαζί με την Τζιλ Ράντφορντ. «Γυναικοκτονία είναι η δολοφονία μίας ή περισσότερων γυναικών από έναν άνδρα, επειδή είναι γυναίκες» είναι ο ευσύνοπτος ορισμός που δίνει η Ράσελ το 2012, στο Συμπόσιο του ΟΗΕ για τη Γυναικοκτονία.«Δεν είναι κάτι καινούριο. Η φιλολογία αυτή υπάρχει εδώ και δεκαετίες και στο φεμινιστικό κίνημα και στο γυναικείο κίνημα.» σχολιάζει η κ.Στεντούμη και προσθέτει ότι «με βάση την επίσημη ορολογία γυναικοκτονία είναι η ανθρωποκτονία γυναικών και κοριτσιών από πρόθεση λόγω του φύλου τους. Δηλαδή επειδή είναι γυναίκες. Στις περισσότερες περιπτώσεις την γυναικοκτονία την διαπράττει σύντροφος ή πρώην σύντροφος που συνήθως είχε και κάποια κακοποιητική συμπεριφορά προηγουμένως αλλά δεν είναι και όλες οι περιπτώσεις έτσι.»
Στην Ελλάδα όμως, ο όρος άρχισε να ακούγεται ευρέως αρκετά πρόσφατα με δύο τραγικές αφορμές. Τη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη, στα τέλη του 2018 και αυτήν της Αγγελικής Πέτρου στις αρχές του 2019. Η πρώτη γιατί δεν ενέδωσε στις σεξουαλικές ορέξεις των δολοφόνων της και η δεύτερη, γιατί ο πατέρας της δεν ενέκρινε την ερωτική της σχέση με έναν Αφγανό. Άμεσα, ο όρος συνάντησε έντονο αντίλογο: «Γιατί γυναικοκτονία και όχι ανθρωποκτονία; Είναι σαν να λέτε ότι οι γυναίκες δεν είναι άνθρωποι» είναι το σύνηθες αντεπιχείρημα. «Δεν είχε ανοίξει η σχετική συζήτηση στην Ελλάδα μέχρι αρκετά πρόσφατα. Αυτό συνέβη τελευταία, όταν είχαμε σοβαρά κρούσματα, αρκετά πυκνά. Ο λόγος για τον οποίο στην ουσία θέλουμε να υιοθετηθεί αυτή η ορολογία είναι καταρχάς ότι δεν αντιτίθεται, δεν μπαίνει ως μια εκ διαμέτρου αντίθετη έννοια στην ανθρωποκτονία, δηλαδή η γυναικοκτονία προφανώς είναι ανθρωποκτονία. Είναι μια μορφή ανθρωποκτονίας από πρόθεση λόγω του φύλου του θύματος.
Σύμφωνα με την δικηγόρο μάλιστα, η γυναικοκτονία θα πρέπει να εισαχθεί ως ποινικό αδίκημα, στο νομικό σύστημα της χώρας, αλλά και να αναγνωρίζεται ως ιδιαίτερη περίπτωση ανθρωποκτονίας θεσμικά. Αυτό, όπως αναφέρει «προκύπτει ως επιτακτική ανάγκη στο σήμερα γιατί επί της ουσίας σχηματοποιεί και ονοματίζει αυτό που πλέον θα αντιμετωπίζεται ως τέτοιο από την αστυνομία, τις δικαστικές αρχές, τους ενόχους και το κοινωνικό σύνολο, ειδικά στον βαθμό που αυτά τα δικαστήρια είναι μεικτά ορκωτά. Επομένως εκτός από τους δικαστές συμμετέχουν και ένορκοι άρα συμμετέχει ο οποιοσδήποτε από εμάς. Σε αυτό το πλαίσιο το να έχουμε αποτυπώσει σωστά το φαινόμενο, να το έχουμε χαρακτηρίσει με σαφήνεια, βοηθάει στο να γίνει ορατό το πρόβλημα. Εφόσον γίνει ορατό το πρόβλημα θα βοηθήσει να βρεθούν οι αιτίες που το γεννούν, να δούμε την ιδιαιτερότητα του ως ποινικό αδίκημα, ως μορφή ανθρωποκτονίας και να πάρουμε τα σωστά μέτρα.αντιμετώπισης, εξάλειψης, πρόληψης» υποστηρίζει η κ.Στεντούμη, που βάζει και ως επιχείρημα το γεγονός ότι σταδιακά αναγνωρίστηκε από τους κρατικούς θεσμούς η ενδοοικογενειακή βία, η έμφυλη βία.