Στο τελευταίο του άρθρο ο Richard Koo προειδοποιεί ότι η οικονομική κρίση της Ευρώπης απειλεί την ίδια την δημοκρατία:
«Το ερώτημα είναι το για πόσο η δημοκρατία μπορεί να επιβιώσει με τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τα ευρωπαϊκά ιδρύματα να πιέζουν τον ασθενή σε μια θεραπεία για την λάθος αρρώστια. Τα προγράμματα κοινωνικής ασφάλισης των χωρών της Ευρωζώνης έχουν κάνει σημαντική πρόοδο στο παρελθόν και αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι δημοκρατικές κυβερνήσεις να μην κινδυνεύουν με άμεση κατάρρευση εξαιτίας της ύφεσης.
Ωστόσο ο όρος «δημοκρατικό έλλειμμα» εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στις δυτικές εφημερίδες αφού όλο και περισσότερες κυβερνήσεις επιβάλλουν τις πολιτικές τους χωρίς να τηρούν τις δημοκρατικές διαδικασίες. Η πλήρη αδυναμία των ηγετών αυτών των χωρών στο να παρουσιάσουν ένα σχέδιο για την αντιμετώπιση του προβλήματος ρίχνει επίσης μια σκιά στις προοπτικές της δημοκρατίας.
Στην Γερμανική Δημοκρατία της Βαϊμάρης η ανεργία βρισκόταν στο 28% όταν η κυβέρνηση επέβαλε μέτρα λιτότητας στα μέσα μιας ύφεσης ισοζυγίου προκαλώντας την πλήρη κατάρρευση των δημοκρατικών διαδικασιών.
Υπό αυτή την έννοια, ανησυχώ με την ανεργία της Ευρωζώνης, που τώρα βρίσκεται στο 24.8% στην Ισπανία (Ιούνιος, Eurostat) και στο 23.1% στην Ελλάδα (Μάιος, Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδας). Ακόμα περισσότερο όταν η πολιτική ελίτ αδυνατεί να παρουσιάσει ένα πειστικό σενάριο εξόδου από την τρέχουσα κατάσταση.
Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης έπεσε το 1933 όταν ο καγκελάριος Heinrich Bruning επέμεινε σε μια δημοσιονομική εξυγίανση που προκάλεσε την οικονομική κατάρρευση. Είναι εξαιρετικά ατυχές ότι οι ευρωπαϊκές χώρες επαναλαμβάνουν το ίδιο λάθος μόλις 80 χρόνια μετά.
Η μια διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά υπάρχει έλλειψη κατανόησης της ύφεσης στους ισολογισμούς της ΕΚΤ, της Ε.Ε. και της γερμανικής κυβέρνησης η οποία πιέζει την ευρωζώνη προς την λάθος κατεύθυνση».
Αυτό (το σχόλιο) μπορεί να ακούγεται κινδυνολογικό, αλλά δεν βρίσκεται εκτός πραγματικότητας.
Όταν βλέπεις τη νεο-ναζιστική Χρυσή Αυγή να μπαίνει στο ελληνικό κοινοβούλιο γίνεται σαφές ότι η οικονομική κρίση έχει ταρακουνήσει άσχημα την πίστη του κόσμου στο σύστημα.
Η δημοκρατία κινδυνεύει επίσης με ένα τρόπο που ο Koo δεν αναφέρει, με την υποταγή της δημοκρατίας υπέρ της σταθερότητας. Η άνοδος της δύναμης του Ιταλού πρωθυπουργού Mario Monti – ενός μη εκλεγμένου τεχνοκράτη που βασικά τοποθετήθηκε εκεί από την ΕΚΤ- είναι η πιο απτή απόδειξη αυτού.