Όπως τονίζεται, οι δύο νεκροί, οι εκτεταμένες πλημμύρες σε κατοικίες, σχολεία, οχήματα και υποδομές, καθώς και η υπερχείλιση ρεμάτων, δεν οφείλονται απλώς σε ένα έντονο καιρικό φαινόμενο, αλλά σε μια διαχρονική κρατική και κυβερνητική πολιτική που αντιμετωπίζει την προστασία της ανθρώπινης ζωής ως κόστος. Μια πολιτική που περιορίζεται σε κλειστά σχολεία, μηνύματα του 112 και εκκλήσεις για «ατομική ευθύνη», αντί για ουσιαστικά έργα πρόληψης.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην Ανατολική Αττική, όπου τα πλημμυρικά φαινόμενα επιδεινώθηκαν από τις πρόσφατες πυρκαγιές και την απουσία αντιδιαβρωτικών και αντιπλημμυρικών παρεμβάσεων. Αντίστοιχα, στο παραλιακό μέτωπο και στα νότια προάστια, οι εικόνες καταστροφής αναδεικνύουν –σύμφωνα με το ΚΚΕ– τις πραγματικές προτεραιότητες του σημερινού μοντέλου ανάπτυξης: δίπλα στις μεγάλες επενδύσεις και την «Αθηναϊκή Ριβιέρα», ολόκληρες γειτονιές πνίγονται στη λάσπη και οι κάτοικοι κινδυνεύουν.
Στο ίδιο πλαίσιο, το ΚΚΕ επισημαίνει ότι στο Θριάσιο Πεδίο οι κάτοικοι ζουν διαρκώς με τον φόβο των πλημμυρών, την ώρα που η περιοχή παραδίδεται σε μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα για επενδύσεις.
Το κόμμα καλεί τον λαό να μην παγιδευτεί στην ανταλλαγή ευθυνών μεταξύ κυβέρνησης και τοπικής διοίκησης, αλλά ούτε και να αποδεχτεί τη λογική ότι τέτοιες καταστροφές είναι αναπόφευκτες λόγω της κλιματικής κρίσης. Υπογραμμίζει ότι ήταν ήδη γνωστή η οριακή κατάσταση των ποταμών και των υποδομών της Αττικής και ότι υπάρχουν σήμερα όλες οι δυνατότητες για την κατασκευή έργων που θα προστατεύουν τη ζωή και τη λαϊκή περιουσία.
Καταλήγοντας, το ΚΚΕ ζητά άμεση αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης και την υλοποίηση ενός ολοκληρωμένου αντιπλημμυρικού σχεδιασμού, με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες και όχι το κόστος.
Αναλυτικά:
«Δύο νεκροί άνθρωποι, πλημμυρισμένα σπίτια, αυτοκίνητα, σχολεία και σταθμοί Μέσων Μεταφοράς, δρόμοι που μετατράπηκαν σε χειμάρρους, υπερχείλιση ρεμάτων, ήταν, για μια ακόμη φορά, τα αποτελέσματα, όχι ενός αναμενόμενου για την εποχή καιρικού φαινομένου, αλλά της κρατικής και κυβερνητικής πολιτικής που αντιμετωπίζει την προστασία του λαού ως “κόστος” και περιορίζεται στο κλείσιμο των σχολείων, σε μηνύματα 112 και συστάσεις “ατομικής ευθύνης”.
Σε πολλές περιπτώσεις, όπως στην Ανατολική Αττική, τα πλημμυρικά φαινόμενα ήταν αποτέλεσμα και των πρόσφατων πυρκαγιών και της ανυπαρξίας των αναγκαίων αντιδιαβρωτικών και αντιπλημμυρικών έργων.
Ειδικά οι καταστροφές στο παραλιακό μέτωπο, στην περιβόητη “Αθηναϊκή Ριβιέρα”, και τα νότια προάστια της Αττικής είναι απολύτως ενδεικτικές των προτεραιοτήτων του αστικού κράτους και του σημερινού δρόμου ανάπτυξης, που έχει στο επίκεντρό του τα κέρδη. Δίπλα στο “μεγαλύτερο εργοτάξιο της Ευρώπης”, την εμβληματική επένδυση και την υπερσύγχρονη πόλη των πλουσίων στο Ελληνικό, ολόκληρες συνοικίες θάβονται κάτω από τόνους λάσπης και άνθρωποι κινδυνεύουν και χάνουν τη ζωή τους.
Αντίστοιχα στο Θριάσιο (Μάνδρα, Ασπρόπυργος κλπ) οι κάτοικοι ζουν με το μόνιμο άγχος της πλημμύρας, την ώρα που όλη η περιοχή παραδίδεται στα αμερικανικά μονοπώλια για τις πολυδιαφημισμένες επενδύσεις τους.
Ο λαός δεν πρέπει να παραπλανηθεί από το γνωστό “πινγκ-πονγκ” των ευθυνών μεταξύ κυβέρνησης και τοπικής διοίκησης, ούτε, πολύ περισσότερο, να συμβιβαστεί με την άποψη ότι όλα αυτά είναι περίπου μοιραίο να συμβαίνουν “εξαιτίας της κλιματικής κρίσης”, τη στιγμή, μάλιστα, που ήταν από πριν γνωστό ότι τα ποτάμια της Αττικής ήταν ήδη σε οριακή κατάσταση υπερχείλισης, εξαιτίας της ανεπάρκειας των υποδομών. Τέτοιες απόψεις στόχο έχουν να κρύψουν τις πραγματικές αιτίες και τους υπευθύνους και κυρίως να συσκοτίσουν ότι σήμερα είναι απολύτως εφικτό να εξασφαλιστούν όλες οι αναγκαίες υποδομές προκειμένου να προστατεύεται η ανθρώπινη ζωή και η λαϊκή περιουσία.
Εδώ και τώρα να αυξηθεί η κρατική χρηματοδότηση για να ολοκληρωθούν τα απαραίτητα έργα στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου αντιπλημμυρικού σχεδιασμού».