«Μετά το δυστύχημα, έχουμε ανώνυμες καταγγελίες από την μεριά των εργαζομένων που μας λένε διάφορα πράγματα για το τι γινόταν, ότι γινόταν, ακόμη και ατυχήματα, μικροατυχήματα που πήγαιναν αλλά δεν καταγράφονταν ποτέ ως εργατικά ατυχήματα, είτε στο νοσοκομείο. Ξέρετε μώλωπες, μικροτραυματισμούς που χρειάζονταν να γίνουν ράμματα για τέτοιου είδους τραυματισμούς. Μας έχουν γίνει καταγγελίες ακόμα ακόμα και ότι κλήθηκαν κάποιες κάποιοι εργαζόμενοι να κάνουν βοηθητικές δουλειές εκεί στα μπροστινά κτίρια του όλου του συγκροτήματος, με ανώνυμη καταγγελία πάλι προς το Εργατικό Κέντρο», αναφέρει.
Όπως τονίζει «απευθυνθήκαμε στους αρμόδιους φορείς εδώ Επιθεώρηση Εργασίας και στα δύο τμήματα. Πήγα και ο ίδιος χθες στο χώρο, μαζί με την νομική μας εκπρόσωπο του Εργατικού Κέντρου. Η απάντηση που είχαμε από την εργοδοσία ήταν ότι όχι λέει, εμείς, διευθυντικά στελέχη μονάχα έρχονται εδώ. Σήμερα είναι διευθυντικά στελέχη. Λέω τις προηγούμενες μέρες; Γενικά με μια δυστοκία μας απαντούσαν άλλα μας διαβεβαίωναν ότι δεν έχουν στο χώρο εμφανιστεί εργαζόμενοι παρά μόνον διευθυντικά στελέχη. Αυτή ήταν η απάντησή τους».
Όμως, όπως σημειώνει, οι καταγγελίες λένε άλλα: «Οι ανώνυμες καταγγελίες, μας λέγανε ότι υπήρχαν κάποιοι να κάνουν κάποιες βοηθητικές δουλειές και η ανησυχία τους ήταν ότι από τη μια δεν μπορούσαν να πούνε όχι στον εργοδότη, από την άλλη όμως φοβόνταν κατά πόσο είναι ασφαλές να βρίσκονται στην περιοχή, επειδή ακούνε και από τα μέσα ενημέρωσης ότι έχει ποτίσει το έδαφος με προπάνιο και κατά πόσο αυτό και σε μια απόσταση μεγαλύτερη από εκεί που έγινε η πρώτη έκρηξη, θα μπορούσε να δημιουργήσει άλλους κινδύνους. Γι αυτό και μας έκαναν τις καταγγελίες και εμείς, όπως οφείλαμε, τις κοινοποιήσαμε εκεί που έπρεπε και οι ίδιοι βρεθήκαμε στο χώρο. Όμως μέχρι την πύλη του εργοστασίου πάλι εκεί βγήκαν οι εκπρόσωποι της επιχείρησης και η νομική τους εκπρόσωπος και μας είπαν αυτά που σας λέω ότι όχι, είμαστε εδώ διευθυντικά στελέχη».
Ιδιαίτερη μνεία κάνει τέλος στα προσκόμματα που η εταιρεία θέτει στο Εργατικό Κέντρο, εμποδίζοντάς το στην πραγματικότητα να διερευνήσει τις καταγγελίες που γίνονται: «Μας βάζουν φραγμούς και εμπόδια. Πώς αλλιώς εμείς θα έρθουμε σε επαφή να μάθουμε υπό ποιες συνθήκες δουλεύουν οι εργαζόμενοι; Με τι μεροκάματα; Με τι χρόνο εργασίας; Τι παραβιάζετε; Τι μέτρα ασφάλειας παίρνονται; Αν δεν έχουμε τη δυνατότητα κατευθείαν να μιλάμε με τους εργαζόμενους και όλα αυτά να μπορούμε να οργανώσουμε τη δράση μας, έτσι ώστε να πάψουμε πια να μετράμε στον κατάλογο και άλλους νεκρούς και άλλους τραυματίες κι άλλους σακατεμένους, καταλαβαίνετε ότι εδώ εμπίπτει ένα βασικό θέμα που έχει να κάνει με αυτό που ισχυρίζονται, Δημοκρατία, Ελευθερία. Ποια δημοκρατία; Ποια ελευθερία; Αυτή σταματάει στην πύλη των εργοστασίων και από κει και μέσα ισχύουν οι νόμοι του εργοδότη. Δυστυχώς αυτό ισχύει στην πράξη».