Αναλυτικά:

Για μήνες, χιλιάδες πολίτες κάθε ηλικίας στοχοποιήθηκαν, συνελήφθησαν και στιγματίστηκαν ως «τρομοκράτες» επειδή δήλωσαν δημόσια ότι στηρίζουν την Palestine Action και αντιτίθενται στη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Και τώρα το ίδιο το δικαστήριο ξεκαθαρίζει: η απαγόρευση της Palestine Action ως «τρομοκρατικής οργάνωσης» ήταν δυσανάλογη και παράνομη.

Η κυβέρνηση επιχείρησε να εξισώσει μια πολιτική οργάνωση με τρομοκρατικές οργανώσεις, ποινικοποιώντας ουσιαστικά την πολιτική διαμαρτυρία και την ελευθερία της έκφρασης. Είναι εξοργιστικό ότι ο Keir Starmer και η κυβέρνησή του χαρακτήρισαν ανθρώπους «τρομοκράτες» επειδή αντιτάχθηκαν στη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ και στη συνενοχή των ευρωπαϊκών κρατών. Επίσης εξοργιστικό είναι ότι, παρά την απόφαση του δικαστηρίου, επιμένουν να κλιμακώνουν αυτή την αυταρχική γραμμή, προαναγγέλλοντας πως θα ασκήσουν έφεση κατά της δικαστικής απόφασης. Όμως η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου δεν είναι μια απλή δικαστική εξέλιξη. Είναι μια αναγκαία υπενθύμιση ότι καμία κυβέρνηση δεν πρέπει να βρίσκεται υπεράνω του νόμου. Είναι μια νίκη απέναντι στον αυταρχισμό. Είναι μια δικαίωση όσων αρνήθηκαν να σιωπήσουν.

Όταν ένα κράτος βαφτίζει «τρομοκρατία» την πολιτική ανυπακοή κι όταν συλλαμβάνονται πολίτες επειδή κρατούν ένα πλακάτ, μιλάμε για καταστρατήγηση του κράτους δικαίου, για εκφοβισμό των πολιτών, και για συρρίκνωση της δημοκρατίας. Η πραγματική τρομοκρατία ορίζεται ως η παράνομη χρήση βίας και εκφοβισμού, ιδίως κατά πολιτών, για την επιδίωξη πολιτικών στόχων.

Το ερώτημα λοιπόν είναι:
Ποιος είναι τελικά ο τρομοκράτης; Ποιος απειλεί πραγματικά τη δημοκρατία;
Αυτός που διαδηλώνει απέναντι σε μια γενοκτονία; Ή εκείνος που επιχειρεί να τον φιμώσει και ταυτόχρονα στηρίζει υλικά και ηθικά τους γενοκτόνους στο εγκληματικό έργο τους;