Μια εβδομάδα επιθέσεων ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν: Ασύμμετρος πολεμος εναντίον ιμπεριαλιστών

«Θa βρέχει θάνατο και καταστροφή από τους ουρανούς όλη τη μέρα κάθε μέρα»

Πήτ Χέγκσεθ, υπουργός Πολέμου ΗΠΑ

Την 5η Μαρτίου, τέλη της εβδομάδας που μας πέρασε, το Reuters δημοσίευε μια είδηση που μοιάζει ξένη με τον παράνομο και βάρβαρο πόλεμο που έχουν εξαπολύσει οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κατά του Ιράν. Η είδηση αφορούσε στην «πυραυλική πείνα» της Ουκρανίας και την αδυναμία της να αντιμετωπίσει, εξ αυτού, τις εντασσόμενες ρωσικές επιθέσεις. Μία από τις πηγές του πρακτορείου ανέφερε μάλιστα ότι «δεν υπήρχε αναχαιτιστικό να φορτώσουν στα αεροπλάνα επί ένα μήνα».

Τον μήνα που προετοιμαζόταν η τωρινή επίθεση κατά του Ιράν, όπως μπορεί εύκολα να υποψιαστεί κανείς.

Μπορεί ο Τραμπ – σεσημασμένος ψεύτης- να μιλούσε για «εξαφάνιση» του (ειρηνικού) πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης, μετά τον λεγόμενο «Πόλεμο των 12 ημερών», την πρώτη μαζική και παράνομη επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ, αλλά αναλυτές επέμεναν πως οι ζημιές στο Ισραήλ, από τις απαντητικές πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν, ήταν τέτοιες που ο καταζητούμενος για εγκλήματα πολέμου πρωθυπουργός του, Μπίμπι Νετανιάχου, ζήτησε από τις ΗΠΑ να σταματήσουν, ώστε «να προετοιμαστούν καλύτερα». Oι φορολογικές αναφορές από το ίδιο το Ισραήλ αποκάλυπταν, άλλωστε, ότι οι ιρανικοί πύραυλοι άφησαν πίσω πάνω από 30.000 κατεστραμμένα σπίτια. Η ακραία λογοκρισία που επιβάλλει το Ισραήλ δεν μας επιτρέπει να γνωρίζουμε τον αριθμό των θυμάτων, όμως η καταστροφή τόσων οικιών δείχνει ότι υπάρχουν θύματα.

Η νέα επίθεση, λοιπόν, όφειλε να προετοιμαστεί, από πλευράς επιτιθέμενων, έτσι ώστε να υπάρχουν επαρκή αναχαιτιστικά συστήματα ώστε να αντιμετωπίσουν την (νόμιμη) ιρανική απάντηση.

Η προσπάθεια αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης του Ιράν, με τις αιματηρές διαδηλώσεις με χιλιάδες νεκρούς στο τέλος του 2025, να έχουν και «πράκτορες της Μοσάντ να βαδίζουν δίπλα στους διαδηλωτές», όπως αποκάλυψε ο πρώην διευθυντής της CIA, πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και χριστιανός σιωνιστής Μάικ Πομπέο, όπως και οι συνομιλίες στη Βιέννη για την επίτευξη συμφωνίας, για το πυρηνικό πρόγραμμα, εντάσσονταν, όπως φάνηκε, σε αυτό το πλαίσιο: της προετοιμασίας για την τελική αμερικανο-ισραηλινή επίθεση.

Ειδικά για τις συνομιλίες, αποκαλυπτικά ήταν όσα είπε ο υπουργός εξωτερικών του Ομάν, σαγιέντ Μπαντρ Αλμπουσαϊντι, για να δείξει το μέγεθος των υποχωρήσεων που είχε κάνει το Ιράν για την ειρήνη: μηδενικός εμπλουτισμός, και παρουσία παρατηρητών των ΗΠΑ στους ελέγχους του ΟΗΕ είναι οι δύο σημαντικότερες. Από πάνω, ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν επισκέφτηκε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες του Κόλπου και το Αζερμπαϊτζάν, ενημερώνοντας ότι, σε περίπτωση που η χώρα δεχθεί επίθεση, και χρησιμοποιηθούν οι βάσεις των ΗΠΑ στο έδαφός τους ή δώσουν έδαφος σε Ισραήλ και ΗΠΑ, θα αποτελέσουν και αυτές στόχο, ενώ παντοιοτρόπως οι Ιρανοί έλεγαν ότι αν δεχθούν επίθεση θα κλείσουν τα στενά του Ορμούζ, από όπου περνά το 25% των αναγκών της παγκόσμιας ενέργειας. Οι ΗΠΑ γνώριζαν. Θεώρησαν αδύνατον να πραγματοποιηθούν αυτές οι απειλές, όμως, έστω και αν το Ιράν αγωνίζεται για την επιβίωση και την ενότητά του…

Αξίζει να προστεθεί πως, οι αποκαλύψεις του υπουργού του Ομάν έγιναν μία ημέρα πριν την εκδήλωση της επίθεσης Ισραηλ και ΗΠΑ. Ήταν μια τελευταία προσπάθεια να δειχθεί ποιός ήταν ο υπεύθυνος για την καταστροφή που ερχόταν, η οποία (θα) έβαζε σε κίνδυνο όλη την περιοχή της Δυτικής Ασίας.

Όσο κρατούσαν οι συνομιλίες, οι αμυντικές δυνατότητες του Ισραήλ ενισχύονταν παντοιοτρόπως από τις ΗΠΑ, ακόμη και με την αφαίρεση συστημάτων από άλλες σύμμαχες χώρες τους – η προαναφερθείσα «πείνα» της Ουκρανίας, που εξαρτάται πλήρως από τη Δύση για τον εξοπλισμό της, είναι ενδεικτική.  Εκείνο που δεν ενισχύονταν, ήταν οι άμυνες των κρατών του Κόλπου…

Για τους στόχους του Ισραήλ, δεν χρειάζεται κανείς να πει πολλά. Η (και συνταγματική) στήριξη του μετεπαναστατικού Ιράν στην Παλαιστίνη, η ενίσχυση της Παλαιστινιακής αντίστασης, η ενίσχυση της Χεζμπολλάχ, άρα η αποτροπή κατάληψης του Λιβάνου και συνεπακόλουθα των σχεδίων για το «Μεγάλο Ισραήλ», το 2006, έχουν μετατρέψει το Ιράν σε νο1 στόχο, όπως ομολόγησε και ο ίδιος ο Μπίμπι Νετανιάχου, μιλώντας για τα «40 χρόνια» που ονειρευόταν αυτόν τον πόλεμο. Οι επί 40ετία διαρκείς σχετικές δηλώσεις του κάνουν από καιρό το γύρο του διαδικτύου. Για το Ισραήλ, το Ιράν αποτελεί τον τελικό και μεγαλύτερο στόχο στο δρόμο για την εξολόθρευση των Παλαιστινίων, την πλήρη υποταγή των αραβικών κρατών και την κατάκτηση θέσης κυρίαρχου στην ευρύτερη περιοχή.

Οι στόχοι των ΗΠΑ όχι μόνο δεν είναι ξεκάθαροι, αλλά συνεχώς αλλάζουν, μαζί με τη στρατηγική ( ; ) τους. Από το πρώτο σχετικό διάγγελμα Τραμπ, με το καπελάκι USA και την αναφορά στους ομήρους της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Τεχεράνη το 1979 και την αγωνία για το λαό του Ιράν, μέχρι τις δηλώσεις Χέγκσεθ για «καταστροφή και θάνατο» επί των αμάχων, χωρίς αγωνίες για κανέναν, πολλά ειπώθηκαν, τα περισσότερα αντικρουόμενα. Η δήλωση που υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, όμως, για τον λόγο του παράνομου πολέμου κατά του Ιράν, έκανε αίσθηση γιατί ακριβώς ήταν η αλήθεια: οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο γιατί το αποφάσισε το Ισραήλ. Το Ισραήλ είχε αποφασίσει να επιτεθεί, και οι ΗΠΑ θεώρησαν ότι κατόπιν τούτου θα αποτελέσουν κι αυτές στόχο. Ακόμη περισσότερο που, ήδη μετά τον ονομαζόμενο «Πόλεμο των 12 ημερών», και βάσει του διεθνούς δικαίου, η Τεχεράνη είχε νόμιμο δικαίωμα να χτυπήσει. Δεν το έκανε, όχι μόνο γιατί έδωσε κάθε ευκαιρία στο διάλογο, αλλά και γιατί ήξερε τις δυνατότητές της – δυνατότητες που αγνόησαν οι ΗΠΑ.

Το πρώτο στάδιο, όπως το ονειρεύονταν οι ΗΠΑ, περιελάμβανε τον «Αποκεφαλισμό της ηγεσίας» του Ιράν, το περίφημο decapitation. Η δολοφονία του Αγιατολλάχ Αλί Χαμενεϊ και ορισμένων ηγετικών στελεχών του στρατού* έγινε ενώ βρισκόταν στο σπίτι του, με την οικογένεια της κόρης του και συνεργάτες του. Η παραμονή του εκεί αποδίδεται – σύμφωνα και με δηλώσεις του, που μεταφέρθηκαν από τον ιρανικό Τύπο – στο γεγονός ότι δεν ήθελε αυτός να κρύβεται όταν ο λαός δεν είχε καταφύγιο από τους βομβαρδισμούς. Θεωρώ, όμως, ότι επρόκειτο για κεντρική πολιτική επιλογή, ενός ανθρώπου με δεκαετίες πολιτικής εμπειρίας και στήριξης αντι-αποικιοκρατικών αγώνων, ο οποίος έφερε και την κουλτούρα της θυσίας, ουσιαστικό στοιχείο της σιιτικής ταυτότητας. Η απάντηση «Είμαστε ο Λαός του Χουσεϊν» που έδιναν οι απλοί πολίτες του Ιράν στις απειλές των αμερικάνων, εκφράζει ακριβώς αυτό το στοιχείο. Ο Αλί Χαμενεϊ ήξερε και δέχθηκε αυτόν τον θάνατο γιατί η ενότητα του λαού του ήταν προτεραιότητα, ειδικά μετά τα τραγικά γεγονότα στο τέλος του 2025. Η ενότητα επιτεύχθηκε όχι μόνο εντός του Ιράν αλλά και για τα περίπου 200 εκατομμύρια σιίτες επί γης, πολλοί από τους οποίους αποτελούν μεγάλες μειοψηφίες ή και πλειοψηφία στις χώρες του Κόλπου (πλειοψηφία στο Μπαχρέιν με 65+% του πληθυσμού σιίτες, υπό την διοίκηση σουνιτών τοποθετημένων εκεί από την βρετανική αποικιοκρατία, εξ ου και οι πρόσφατες διαδηλώσεις).

Εδώ, οι ελπίδες των ΗΠΑ και του Ισραήλ δεν ευοδώθηκαν. Θεωρητικώς, στα σχέδια των ΗΠΑ, η δολοφονία του Αλί Χαμενεϊ θα έπρεπε να «βγάλει στο δρόμο» αντιπολιτευόμενες δυνάμεις ικανές να ανατρέψουν το καθεστώς. Ας μη ξεχνάμε ότι και πριν τον 12ήμερο πόλεμο ο Μπίμπι Νετανιάχου είχε δύο φορές, με διαγγέλματα, προσπαθήσει να εξεγείρει το λαό του Ιράν κατά της κυβέρνησης και, περιέφερε ως λύση τον γιό του τελευταίου σάχη.

Ορισμένοι αναλυτές, με πηγές στην Ουάσιγκτον, προσθέτουν σε όλα αυτά ότι ο Τραμπ είχε πεισθεί από τον Νετανιάχου και τους σιωνιστές του δικού του κύκλου πως το 80%- 85% των ιρανών επιθυμούσαν την πτώση του καθεστώτος… προτίμησε να το πιστέψει και να μην αποδεχθεί τις ενστάσεις των ίδιων των στρατηγών του.

Πέρα από τη δολοφονία Χαμενεϊ, η επίθεση και εξόντωση των μαθητριών σε δημοτικό σχολείο, ήταν ένα ακόμη στοιχείο που ένωσε το λαό του Ιράν. Η επίθεση αυτή πιθανώς έχει να κάνει με την ανάγκη του Νετανιάχου να απευθυνθεί και στο εσωτερικό του φανατισμένο θρησκευτικά ακροατήριο: Σύμφωνα με το Breaking Points, η ημέρα της επίθεσης επιλέχθηκε από το Ισραήλ, και έγινε το Σάββατο πριν το Πουρίμ, κατά το οποίο διαβάζεται στις συναγωγές το απόσπασμα του Δευτερονομίου που καλεί στην εξόντωση των Αμαληκιτών (Άμαλεκ), παιδιών και ενηλίκων. Οι ΗΠΑ περίμεναν ότι «η υπόθεση θα τελειώσει» ως την Δευτέρα, για να «μην ανησυχήσουν οι αγορές». Οι «αγορές» δέχονταν, λένε οι οικονομικοί συντάκτες, διαβεβαιώσεις τύπου «το πολύ σε πέντε μέρες θα έχουμε τελειώσει». Είμαστε στην όγδοη…

Το Ιράν ανέμενε την επίθεση. Απάντησε μες σε 30 λεπτά στην επίθεση που δεχόταν. Και δεν την ανέμενε τώρα: την ανέμενε και προετοιμαζόταν για αυτήν επί 40 χρόνια – με το τέλος του πολέμου Ιράκ – Ιράν, στον οποίο όλη η Δύση είχε στοιχηθεί πίσω από τον, τότε πολυαγαπημένο της, Σαντάμ, και δεν τα κατάφερε. Οι πύραυλοι που χρησιμοποιήθηκαν ως τώρα είναι κυρίως παλιάς τεχνολογίας, παραγωγής 2012-2014. Στόχος είναι η εξάντληση των αναχαιτιστικών συστημάτων

Σύμφωνα με τους στρατιωτικούς αναλυτές, ο τρόπος που έχει οργανωθεί η άμυνα του Ιράν είναι αποκεντρωμένος. Εκτοξευτές έχουν απλωθεί σε 57 επαρχίες και οι κατά τόπους διοικητές έχουν το δικαίωμα να δράσουν όπως θεωρούν, χωρίς άδεια από τα κεντρικά.

«Αυτοί που πρέπει να ανησυχούν είναι όσοι Ιρανοί θέλουν να ζήσουν»

Πητ Χέγκσεθ, υπουργός Πολέμου, ΗΠΑ

Η πρώτη αλλαγή στόχων των ΗΠΑ έφερε το στίγμα της βαρβαρότητας του υπουργού Πολέμου. Διαφημίστηκε η καταστροφή των μεγάλων πλοίων του ιρανικού ναυτικού, σημαντικών στην φύλαξη των στενών του Ορμούζ (και στη διαφύλαξη της ομαλής τροφοδότησης της Κίνας με πετρέλαιο και αέριο- αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία, που ανήκει στην ευρύτερη εικόνα). Ακούστηκε από τα χείλη του αμερικανού προέδρου ότι «θα στείλει πολεμικά» να προστατεύουν τα τάνκερ στο Ορμουζ, προς τέρψιν των κωμικών παγκοσμίως. Ύστερα ήρθαν οι απειλές για «καταστροφή και θάνατο» από τον ουρανό – η αεροπορική υπεροπλία των ΗΠΑ άρχισε να συνοδεύεται από διπλά πλήγματα, double tap, σε νοσοκομεία, σχολεία, ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Το σενάριο της γενοκτονίας στη Γάζα άρχισε να επιβάλλεται και εδώ. Άμαχοι, υγειονομικοί, δημοσιογράφοι ο στόχος. Παρά τα θύματα, το Ιράν συνέχισε. Όπως ανέφερε ο βρετανός πρώην διπλωμάτης και αναλυτής, Αλιστερ Κρουκ, «το Ιράν πραγματοποιεί ασύμμετρο πόλεμο του 21ου αιώνα, απέναντι σε στρατιωτικές επιλογές του 20ου». Η «τύφλωση» των ραντάρ, και άρα των αμερικανών πιλότων, και η κατασκευή/ χρήση ψεύτικων στόχων βοήθησαν στην εξάντληση των αναχαιτιστικών.

Οι αεροπορικές επιδρομές, οι από αέρος δολοφονίες αμάχων, η ισοπέδωση ολόκληρων περιοχών στο Ιράν, έγινε, μες στο πενθήμερο κιόλας, εμφανές ότι δεν θα έφεραν το … ποθούμενο αποτέλεσμα: ο λαός δεν επρόκειτο να εξεγερθεί, ήταν ενωμένος και έβγαινε στους δρόμους αγνοώντας τους κινδύνους. Ο πόλεμος, για τις ΗΠΑ, διεξάγονταν αποκλειστικά από αέρος: τις πρώτες τέσσερις μέρες είχαμε πάνω από χίλιες εξόδους των αεροσκαφών τους, νούμερο ανάλογο με τις πρώτες μέρες του πολέμου κατά του Ιράκ, το 2003. Και εμφανώς δεν έφερνε κανένα αποτέλεσμα θετικό για αυτές.

Και τότε ακολουθησε η επόμενη αλλαγή στρατηγικής: τώρα χρειαζόταν γήινες δυνάμεις (boots on the ground), μαθαίναμε. Χωρίς άλλοθι και «πολιτικώς ορθές» μεθόδους πολέμου – και πάλι λόγια του “σταυροφόρου” Χέγκσεθ – άρχισε η βολοδοσκόπηση των κουρδικών ένοπλων οργανώσεων (που μόλις πρόσφατα πρόδωσαν οι ΗΠΑ…). Και, ενημερώθηκε και η γερουσία. Οι γερουσιαστές προ τριών ημερών, έμαθαν λεπτομέρειες για τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν. Αλλά δεν βγήκαν γι’ αυτό ανήσυχοι από την αίθουσα. Βγήκαν γιατί άκουσαν τα περί boots on the ground.

Ο κύκλος συζητήσεων περί στρατιωτικής από γης επέμβασης στις ίδιες τις ΗΠΑ, οι ισχυρότατες αντιδράσεις από βαρύγδουπα ονόματα MAGA και η απάντηση του Ιράν «εμείς αποφασίζουμε πότε θα τελειώσει ο πόλεμος» στα παραληρήματα περί «πλήρους παράδοσης» του Τραμπ, ανοίγουν την δεύτερη εβδομάδα των παθών του ιρανικού λαού, εν μέσω ραμαζανιού και λίγο πριν την πρωτοχρονιά του, το Νορούζ. Το Ιράν είναι έτοιμο για μακρόχρονο αγώνα, αντίστοιχο εκείνου του πολέμου της δεκαετίας του ’80. Και οι ΗΠΑ παραμένουν μια επικίνδυνη, απρόβλεπτη πυρηνική δύναμη.

*Η κοντή μνήμη του Λευκού Οίκου δεν μελετά και δεν φαίνεται να γνωρίζει τον τρόπο που είναι οργανωμένη η Ισλαμική Δημοκρατία, μετά την Επανάσταση. Το Ιράν του σάχη ήταν υποτελές στη Δύση και στρατιωτικά ισχυρό, μετείχε δε, με τη διαβόητη Σαβάκ, της τριμερούς των κατασκόπων, μαζί με την τουρκική ΜΙΤ και την ισραηλινή Μοσσάντ, που είχαν ως στόχο την καταστολή στην ευρύτερη περιοχή. Η επανάσταση θεώρησε, λοιπόν, ότι δεν μπορούσε να στηρίζεται στον κανονικό στρατό, στον οποίο υπήρχαν ακόμη πιστά στο σάχη στοιχεία, και δημιούργησε το σώμα των Φρουρών της Επανάστασης, που ήταν ακριβώς αυτό που λέει το όνομά του. Η ύπαρξη δύο σωμάτων, παράλληλων, στρατού και Φρουρών, αφορούσε στην προστασία ακριβώς των επαναστατικών κεκτημένων.