Το κάλεσμα στην αντιρατσιστική πορεία:

«Το 2026 ξεκίνησε σφραγίζοντας μια περίοδο γενικευμένου πολέμου από τα κράτη και το κεφάλαιο, τόσο εναντίον των μεταναστ(ρι)ών και της μετανάστευσης, όσο και συνολικά εναντίον της εργατικής τάξης, των λαών υπό πολιορκία, των διαφόρων μειονοτήτων, των κινημάτων κοκ. Από την Παλαιστίνη όπου η δήθεν εκεχειρία εξακολουθεί να σημαίνει μαζικές δολοφονίες από το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ, μέχρι το Κονγκό και το Σουδάν όπου κλιμακώνονται οι εκεί γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις πληθυσμών. Κι από την Πύλο, το Αιγαίο και τον Έβρο, όπου η θανατοπολιτική του ελληνικού κράτους και της ΕΕ ορίζει ποιές ζωές είναι άξιες να υπάρχουν, μέχρι την Αμυγδαλέζα, τη Μαλακάσα και τη Θήβα, όπου η απανθρωποποίηση και η αορατοποίηση των μεταναστ(ρι)ών συμπληρώνει το καθεστώς ελέγχου και εκμετάλλευσης.

Το 2016, το σύμφωνο ΕΕ-Τουρκίας για το μεταναστευτικό αποτέλεσε ένα από τα πρώτα μέτρα ελέγχου και αποτροπής της μετανάστευσης, ανοίγοντας το δρόμο στις μαζικές απελάσεις, τον εγκλεισμό των αιτούντων ασύλου σε καμπς-φυλακές, τη χρηματοδότηση κρατών εκτός των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ. Δέκα χρόνια αργότερα, η στρατιωτικοποίηση και οι πολιτικές των αιματοβαμμένων συνόρων, του ασύλου – που δίνεται ολοένα και πιο δύσκολα- της διοικητικής κράτησης και των απελάσεων, έχουν οξυνθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στα εξωτερικοποιημένα σύνορα της ΕΕ, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Ο πρόσφατος νόμος Βορίδη/Πλεύρη² στο εσωτερικό και το ευρωπαϊκό σύμφωνο του 2024 για τη μετανάστευση και το άσυλο’ επιστέγασαν τη ρατσιστική κανονικότητα που διαπερνά τόσο το ελληνικό κράτος, όσο και συνολικά την ΕΕ και τον παγκόσμιο Βορρά, είτε με (ακρο)δεξιές είτε με (κεντρο)αριστερές κυβερνήσεις. Ενώ η στυγνή, μαζική κρατική δολοφονία από το λιμενικό στη Χίο στις αρχές Φεβρουαρίου, απέδειξε πως τα pushbacks του λιμενικού γίνονται και θα γίνονται όλο και πιο βίαια, χωρίς όρια από την κρατική εξουσία.

Η αύξηση της βίας από την ICE στις ΗΠΑ, η οποία έχει δολοφονήσει ανθρώπους στους δρόμους και σε κέντρα κράτησης, έχει σαφείς παραλληλισμούς με τις δολοφονίες στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα και στα κέντρα κράτησης στην Ελλάδα και την ΕΕ. Αυτές οι κοινές πρακτικές βασίζονται σε κοινή εκπαίδευση, τακτικές και τεχνολογίες μεταξύ της ΕΕ, των ΗΠΑ και του IDF. Αυτή η όξυνση της κρατικής στρατιωτικής καταστολής στοχεύει στη βίαιη καταπίεση των μεταναστριών (και των Παλαιστινίων), ενώ αναδεικνύει και την κλιμάκωση της ρατσιστικής δυτικής αντι-μεταναστευτικής ρητορικής: οι φυλετικές διακρίσεις, η σωματική βία, η επ’ αόριστον φυλάκιση και οι δολοφονίες δεν είναι πλέον μυστικές μέθοδοι ελέγχου, αλλά εργαλεία φόβου που χρησιμοποιούνται ανοιχτά και περήφανα από κράτη που προσπαθούν απεγνωσμένα να δημιουργήσουν έναν “εξωτερικό εχθρό”, ώστε να αποφύγουν την ευθύνη για την κρίση του καπιταλισμού.

Παράλληλα, το καθεστώς ατέρμονης κρίσης του καπιταλισμού που εντείνεται με τις αυξήσεις, τα πρόστιμα και τη μεταλύτερη επιτήρηση-αυστηροποίηση σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής, σε συνδυασμό με την καταστολή των κινημάτων, τη δημιουργία νέων φυλακών εντός της ελληνικής επικράτειας, αλλά και την ανάδυση των φασιστών, την αύξηση των ρατσιστικών εγκληματικών επιθέσεων τους και την υιοθέτηση του λόγου τους από τα κυρίαρχα μίντια και το ίδιο το κράτος, δημιουργούν τις συνθήκες για τη ανασυγκρότηση του “εθνικού κορμού”. Κατ’αυτό τον τρόπο, τα πιο αντιδραστικά κομμάτια τρέφονται και ταυτόχρονα ανατροφοδοτούν αυτό τον πόλεμο που διεξάγεται ενάντια στους πιο ευάλωτους και καταπιεσμένους, την κοινωνία και τα κινήματά της συνολικά.

Απενάντι σε όλα αυτά, οι αγώνες μεταναστριών και ντόπιων όχι μόνο μπλοκάρουν ή καθυστερούν πολλά από τα παραπάνω πλάνα της κεντρικής εξουσίας, αλλά και πετυχαίνουν νίκες ενάντια σε αφεντικά, διοικητές καμπς, ρατσιστικά/φασιστικά “σκουπίδια” κοκ. Από τις αντιπολεμικές πορείες και διαδηλώσεις Παλαιστίνιων, Σουδανών, Κονγκολέζων και αλληλέγγυων για την απελευθέρωση των λαών τους, ως τη συμμετοχή μεταναστριών από τα καμπς και την πόλη στη φεμινιστική πορεία της 8ης Μάρτη στο πρόσφατο παρελθόν. Από τις κινητοποιήσεις εντός των καμπς (Ελαιώνας το 2022, Σιντική, Ριτσώνα, Οινόφυτα και Μαλακάσα σήμερα) ως τις απεργίες πείνας σε κέντρα κράτησης μεταναστών και φυλακές. Από την ίδια τη διάσχιση των συνόρων από όσα αψηφούν τη στρατιωτικοποίηση του δυτικού ιμπεριαλισμού, ως την αλληλεγγύη και υπεράσπιση σε όσους κατηγορούνται ως “διακινητές” ή την ομαδική μήνυση επιζώντων της Πύλου ενάντια σε στελέχη-δολοφόνους του λιμενικού. Από τις απεργίες και τις εργατικές διεκδικήσεις μεταναστριών στους χώρους δουλειάς τους, ως τον αγώνα των Ρομά για δικαιώματα και αξιοπρέπεια. Κομμάτι αυτών των αγώνων θέλουμε να είμαστε, τέτοιους, περισσότερους, πιο συνδεδεμένους και πολύπλευρους αγώνες πιστεύουμε ότι πρέπει συνολικά το ανταγωνιστικό κίνημα να στηρίξει και να προτάξει το επόμενο διάστημα για να πάει βήματα μπροστά τη συνολική υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων.

Ως συνελεύσεις, έχουμε βρεθεί μαζί, στα πλαίσια του Αντιρατσιστικού Συντονισμού Αθήνας, αλλά και άλλων σχηματισμών, το προηγούμενο διάστημα σε διάφορους αγώνες και έχουμε επιλέξει να συντονιζόμαστε με πιο σταθερό τρόπο. Παρότι σημαντικός, ο συντονισμός μας μπορεί να είναι ένα κομμάτι μόνο σε αυτή την κατεύθυνση, θέλουμε να δούμε τα πράγματα στη “μεγάλη κλίμακα”, να έρθουμε κοντά και με άλλα κομμάτια του κινήματος και αυτά με εμάς, να μπει η αντιρατσιστική σκοπιά σε κάθε αγώνα και έκφανση του κινήματος (εργασία, υγεία, παιδεία, στέγαση, αντιπολεμικό, φεμινισμός, ΛΟΑΤΚΙ+, Τέμπη κλπ), να μην είναι ο αγώνας ενάντια στο ρατσισμό του ελληνικού κράτους θέμα κάποιων αντιρατσιστικών συλλογικοτήτων και πρωτοβουλιών, αλλά υπόθεση όλων των κινημάτων και της κοινωνίας. Θέλουμε, πρώτα και κύρια, να φτιάξουμε τον κοινωνικό χώρο όπου θα βρισκόμαστε και θα κινητοποιούμαστε, ντόπιες και μετανάστες, στοχοποιώντας από κοινού το ελληνικό κράτος, οικοδομώντας όχι μόνο την κοινή μας αντίσταση ενάντια στις θανατοπολιτικές που εφαρμόζει, αλλά και μια εναλλακτική πρόταση για την ζωή και τους αγώνες μας.

Φυσικά, δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Πιάνουμε το νήμα από στιγμές που βρεθήκαμε στο δρόμο και σε από κοινού συνελεύσεις και εκδηλώσεις πολλά μαζί – Έβρος, σκούπες στη Βικτώρια και κάψιμο Μόριας το 2020, εκκένωση του καμπ του Ελαιώνα το 2022, κρατικό έγκλημα της Πύλου το 2023, δολοφονία Μοχάμεντ Καμράν πρόσφατα, εργατικοί αγώνες ντόπιων/μεταναστών όπως σε Teleperformance ή efood/wolt, αλλά και άλλοι αγώνες όπως αντιπολεμικές πορείες σε Σούδα και Αλεξανδρούπολη, φεμινιστικές κινητοποιήσεις, αντιφασιστικές δράσεις, φοιτητικές εκδηλώσεις κλπ.

Αντιρατσισμός, αντιφασισμός, αντιμιλιταρισμός και αντιαποικιοκρατισμός, πρέπει να αλληλοσυμπληρώνονται ως κομμάτι του ίδιου αγώνα ενάντια στο καπιταλιστικό, πατριαρχικό σύστημα που ζούμε. Ούτως ή άλλως, ο πόλεμος κατά της μετανάστευσης στοχεύει στην εξασφάλιση των αποικιακών συμφερόντων των κυρίαρχων τάξεων/ ελίτ και στη διατήρηση της δυναμικής εξουσίας μεταξύ του Παγκόσμιου Βορρά και του Παγκόσμιου Νότου. Κόντρα σε αυτή την κυριαρχία, τασσόμαστε με το πλευρό των απανταχού καταπιεσμένων, επιδιώκοντας να γκρεμίσουμε τα μεταξύ μας “σύνορα”, ντόπιες/οι και μετανάστ(ρι)ες, θέλοντας να γειώσουμε τον αντιρατσισμό στην καθημερινότητα, εκεί όπου ζούμε, εργαζόμαστε και βρισκόμαστε όλα μαζί.

Σε αυτά τα πλαίσια, καλούμε σε στήριξη των δράσεων που διοργανώνουμε το επόμενο διάστημα, του Φεβρουαρίου-Μαρτίου: από τη διοργάνωση του CommemorAction ως τις συμβολικές απεργίες πείνας σε αλληλεγγύη με διωκόμενους Σουδανούς για “διακίνηση”, από τις συγκεντρώσεις σε προσφυγικά καμπς της Αττικής ως τις παρεμβάσεις σε ρατσιστικές δημόσιες υπηρεσίες, από θεματικές εκδηλώσεις ως την κεντρική πορεία που καλούμε στις 15 Μαρτίου στην Αθήνα. Ντόπιες και μετανάστες, να αναδείξουμε το θεσμικό ρατσισμό στο σήμερα, να παλέψουμε ενάντια στο ρατσιστικό-αποικιοκρατικό σύστημα που το γεννά, να βγούμε από κοινού στο δρόμο για να διεκδικήσουμε όλα όσα μας ανήκουν, δηλαδή τα πάντα.

Χίος-Τέμπη-Πύλος-Παλαιστίνη, έγκλημα αναπάντητο κανένα δεν θα μείνει

Ζούμε μαζί, δουλεύουμε μαζί, ντόπιες μετανάστριες τσακίζουμε ναζί!

‘ το σύμφωνο είχε – μεταξύ άλλλων- ως στόχους: υψηλότερα και πιο “αποτελεσματικά” ποσοστά απέλασης, αυστηρότερους συνοριακούς ελέγχους και εκτεταμένη συλλογή βιομετρικών στοιχείων

² ο νόμος περιλάμβανε: ποινικοποίηση της παραμονής στη χώρα χωρίς έγγραφα, παράταση του χρόνου κράτησης, μείωση της δυνατότητας προσφυγής, κατάργηση της δυνατότητας αίτησης για μακροχρόνια διαμονή, αύξηση του κόστους των αιτήσεων και των προστίμων»

Αντιρατσιστικός συντονισμός Αθήνας από τις συλλογικότητες/συνελεύσεις: Solidarity with migrants, 50 out of many, Συνέλευση ενάντια στα κέντρα κράτησης, Κατάληψη Στέγης Προσφύγων Μεταναστών Νοταρά, Ανοιχτή συνέλευση ενάντια στα pushbacks και τη συνοριακή βία, Mataris – Sudan Solidarity Committee, Συνέλευση αλληλεγγύης στην παλαιστινιακή αντίσταση