γράφουν οι: Απόστολος Μητιντζής, Κορίνα Χατζηνικολάου, Κώστας Καρακατσιανόπουλος, Μακρίνα-Βιόλα Κώστη, Χάρης Παπαδόπουλος
Σήμερα, αυτή η εσωτερική εκκρεμότητα επιστρέφει με τη μορφή μιας απάντησης σε ένα λάθος ερώτημα. Σε έναν κόσμο που μετασχηματίζεται βίαια υπό την απειλή μιας γενικευμένης πολεμικής σύρραξης και της κλιματικής κατάρρευσης, η πολιτική συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται στο «αν θα φύγει ο Μητσοτάκης» μέσω σεναρίων κορυφής. Το πραγματικό ζητούμενο, αυτό που απασχολεί τον εργαζόμενο που αδυνατεί να καλύψει τις βασικές του ανάγκες ή τη νέα γενιά που βλέπει τη μετανάστευση ως μόνη διέξοδο αξιοπρέπειας, είναι το πώς θα αλλάξει ριζικά η κατεύθυνση της χώρας. Και αυτά δε λύνονται μαγικά με την εκδίωξη του Μητσοτάκη.
Έτσι, η έως χθες ηγεσία της ΝΕΑΡ εγκλωβίστηκε σε ένα σχήμα όπου το «με ποιους θα συνεργαστούμε» προηγήθηκε, και εξακολουθεί να προηγείται, του «τί προτείνουμε». Αυτή η ιεράρχηση συνιστά μια πλήρη αναστροφή της πολιτικής πραγματικότητας. Όταν ένα κόμμα ψηφίζει ορθά εναντίον των εξορύξεων υδρογονανθράκων ή της εκτόξευσης των αμυντικών δαπανών, ή υποστηρίζει (όχι όσο ρητά θα μπορούσε και έπρεπε) το κλείσιμο των ΝΑΤΟϊκών βάσεων στη χώρα, πώς μπορεί ταυτόχρονα να προκρίνει εκλογικά μέτωπα με δυνάμεις που υπερψηφίζουν ή υποστηρίζουν ακριβώς τα αντίθετα; Η επιδίωξη μιας… ενότητας χωρίς προγραμματικό βάθος δεν παράγει πολιτικό αποτέλεσμα, αποπολιτικοποιεί την όποια άναγκη για μέτωπα. Παράγει σύγχυση και ενισχύει την κοινωνική πεποίθηση «όλοι ίδιοι είναι», χαρίζοντας τελικά την κυριαρχία στη Δεξιά και την Άκροδεξιά.
Το χάσμα μεταξύ συλλογικών αποφάσεων και δημόσιας εκπομπής από τα προβεβλημένα στελέχη αδειάζει το κόμμα από το περιεχόμενό του. Η πολιτική ηγεσία στην Αριστερά δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους επικοινωνιακής διαχείρισης, περιμένοντας να ωριμάσουν σενάρια ανασύνθεσης κάποιου… μελλοντικού φορέα. Οφείλει να είναι ο χώρος που λέει την αλήθεια και μορφώνει πολιτικά τη βάση του, μετατρέποντας τα μέλη από απλούς χειροκροτητές σε ενεργά υποκείμενα και αναζητά συμμαχίες με αυτούς που επί της ουσίας συμφωνεί. Όταν η ηγεσία εμφανίζει ως αυτονόητη μια στρατηγική που το ίδιο το σώμα του κόμματος δεν ενέκρινε ποτέ, τότε υπονομεύεται η ίδια η υπόσχεση του εγχειρήματος προς την κοινωνία.
Η κρίση αυτή γίνεται ακόμη πιο οξεία αν αναλογιστούμε τη σκληρή ταξική επίθεση που δέχεται η κοινωνική πλειοψηφία μέσω της οικονομίας πολέμου. Η έκθεση Ντράγκι για 800 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως προς την πολεμική βιομηχανία, ακολουθούμενη εγχώρια από τις κυνικές εξαγγελίες για φέρετρα με ευρωπαϊκή σημαία, δεν αφορούν χρήματα που υπάρχουν σε κάποιο ταμείο και αναμένουν διανομή. Αποτελούν ένα τεράστιο λογιστικό χάσμα, ένα αδήλωτο ευρωπαϊκό μνημόνιο, που θα καλυφθεί με τη βίαιη αφαίρεση πόρων από την υγεία, την παιδεία και το κοινωνικό κράτος. Κάθε φρεγάτα και κάθε εξοπλιστικό πρόγραμμα, κάθε Patriot που αναχαιτίζει πυραύλους σε παράνομους πολέμους για να υπηρετήσει ιδιωτικά συμφέροντα και που ο λαός πλήρωσε από το υστέρημά του, είναι μια συνειδητή απόφαση υποβάθμισης της ζωής μας στο όνομα των μύθων που χτίζει η Δεξιά για να αντικαταστήσει την ανάγκη για ψωμί, χρόνο, ελευθερία. Η στήριξη σε πολεμικούς σχεδιασμούς και στο κράτος του Ισραήλ παράγει άμεσα αποτελέσματα: ακρίβεια, μισθούς πείνας και κοινωνική απόγνωση. Η αντιπολεμική πάλη σήμερα είναι αναγκαία και ταυτίζεται απόλυτα με την ταξική πάλη για την επιβίωση.
Σε αυτό το περιβάλλον, η παραίτηση από την προεδρία δε λύνει το πρόβλημα αν δεν συνοδευτεί από μια ριζική αλλαγή υποδείγματος. Όσο η Αριστερά φοβάται να μιλήσει καθαρά, όσο ετεροπροσδιορίζεται από τις κινήσεις του προοδευτικού και δημοκρατικού, πλην αποτυχημένου, κέντρου και των κομμάτων του και όσο αντιμετωπίζει τη βάση της με φοβικότητα, θα παραμένει ανίκανη να παρέμβει ουσιαστικά. Η αξιοπιστία δεν ανακτάται με οργανωτικούς ελιγμούς, αλλά με τη συστηματική ανάδειξη των προγραμματικών θέσεων εκεί που χτυπά η καρδιά των καθημερινών προβλημάτων των πολιτών. Μόνο ένας ριζοσπαστικός, λαϊκός Αριστερός πόλος μπορεί να είναι πειστικός. Μόνο ένα μέτωπο που δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως μεταβατικό σταθμό στελεχών μπορεί να προσφέρει πραγματική ελπίδα και να οργανώσει την αντίσταση στη ζοφερή πραγματικότητα που μας επιβάλλεται.