«Δεν ξεχνάμε το μετεμφυλιακό κράτος και τα χρόνια της καχεκτικής δημοκρατίας που οδήγησαν στην 21η Απριλίου. Τις διώξεις, τις εξορίες, τις δολοφονίες και τα πιστοποιητικά “κοινωνικών φρονημάτων” για όσους και όσες αγωνίζονταν απέναντι στο κράτος της Δεξιάς» υπενθυμίζει στην ανάρτησή του ο κ. Σακελλαρίδης.

«Τις μαζικές συλλήψεις που γέμισαν τον Ιππόδρομο, το στρατόπεδο στο Γουδή και τα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ, ένα τέτοιο πρώιμο το 1967. Τις φυλακές σε όλη την Ελλάδα που έγιναν χώρος κράτησης για χιλιάδες δημοκράτες, αλλά και την Μακρόνησο και την Γυάρο, τους χώρους εξορίας, βασανισμού και μαρτυρίου. Δεν ξεχνάμε την τραγωδία της Κύπρου μέσα από τις εγκληματικές ενέργειες της Χούντας.» συνεχίζει και ξεκαθαρίζει:

«Ο αγώνας για τη Δημοκρατία είναι η μάχη ενάντια στην λήθη και τον ιστορικό αναθεωρητισμό, στον οποίο έχουν επιδοθεί με τόση ένταση οι δυνάμεις του συντηρητισμού.»

Η ανάρτηση του Γαβριήλ Σακελλαρίδη:

«59 χρόνια από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου σήμερα.

Δεν ξεχνάμε τους αγώνες του ελληνικού λαού για την δημοκρατία.

Δεν ξεχνάμε το μετεμφυλιακό κράτος και τα χρόνια της καχεκτικής δημοκρατίας που οδήγησαν στην 21η Απριλίου. Τις διώξεις, τις εξορίες, τις δολοφονίες και τα πιστοποιητικά “κοινωνικών φρονημάτων” για όσους και όσες αγωνίζονταν απέναντι στο κράτος της Δεξιάς.

Τις μαζικές συλλήψεις που γέμισαν τον Ιππόδρομο, το στρατόπεδο στο Γουδή και τα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ, ένα τέτοιο πρώιμο το 1967. Τις φυλακές σε όλη την Ελλάδα που έγιναν χώρος κράτησης για χιλιάδες δημοκράτες, αλλά και την Μακρόνησο και την Γυάρο, τους χώρους εξορίας, βασανισμού και μαρτυρίου.
Δεν ξεχνάμε την τραγωδία της Κύπρου μέσα από τις εγκληματικές ενέργειες της Χούντας.

Ο αγώνας για τη Δημοκρατία είναι η μάχη ενάντια στην λήθη και τον ιστορικό αναθεωρητισμό, στον οποίο έχουν επιδοθεί με τόση ένταση οι δυνάμεις του συντηρητισμού.

Όμως, ο αγώνας για την Δημοκρατία είναι διαρκής και καθημερινός. Οι ημερομηνίες-ορόσημα απλά λειτουργούν ως υπενθύμιση αυτής της εμπεδωμένης αλήθειας.

Σήμερα αναγκαίο να θυμηθούμε ότι η δημοκρατία είναι υπόθεση των πολλών. Δεν είναι κτήμα ενός περίκλειστου κύκλου, δεν γιορτάζεται με δεξιώσεις, δεν εδραιώνεται από τα πάνω.

Η δημοκρατία χτίζεται εκεί που οι φωνές υψώνονται για να απαιτήσουν αξιοπρέπεια, ισότητα, ορατότητα. Εκεί που οι αγώνες συγκροτούν τον λαό ως ενεργό πολιτικό υποκείμενο και όχι ως τηλεθεατή ή μόνο ως σχολιαστή στα social media.

Ο αγώνας για τη Δημοκρατία είναι σήμερα πιο αναγκαίος από ποτέ.

Απέναντι σε μια κυβέρνηση που την έχει μετατρέψει σε μουσειακό έκθεμα, ενώ στην πραγματικότητα την απαξιώνει καθημερινά.
Απέναντι σε μια αντίληψη που αποθεώνει την αντι-πολιτική και ταυτίζει τους κοινωνικούς αγώνες με τον λαϊκισμό και την “επιστροφή στο παρελθόν”.

Η Δημοκρατία μπορεί να αναπνεύσει μόνο μέσα από τους συλλογικούς αγώνες. Εκεί βρίσκει το οξυγόνο της και εκεί μόνο μπορούν να δοθούν λύσεις στα συλλογικά προβλήματα.»