γράφει ο Αντώνης Καββαδίας,

Μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΟΤΟΕ

Μέλος του Δ.Σ. Συλλόγου Εργαζομένων Eurobank-Τ.Τ.

Σύνεδρος στο 39ο συνέδριο της ΓΣΕΕ, εκλεγμένος με την ΔΑΣ

Εξηγούμαστε.

Μπορεί το βασικό στήριγμα του “ενός κόσμου”, η κυβερνητική ΠΑΣΚΕ και ο ίδιος ο Παναγόπουλος, να κατέγραψαν άνοδο σε ποσοστά και έδρες, αλλά ο τρόπος και η πορεία μέχρι εκεί εμπεριέχουν βουνά (οροσειρές ολόκληρες) νοθείας, εκβιασμών και κεντρικών πολιτικών- ενδοαστικών συμφωνιών, της κυβέρνησης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Νοθείας, σε μια σειρά Εργατικά Κέντρα της Περιφέρειας, μηχανισμούς παραγωγής αντιπροσώπων, όπως αυτά από τα οποία προέκυψε ο έλεγχος για τον συνταξιούχο πρόεδρο για την υπεξαίρεση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Εργατικά Κέντρα-μηχανισμοί με μηδενική αγωνιστική δράση, με ανύπαρκτη συνδικαλιστική παρουσία στις πόλεις που δραστηριοποιούνται και με χαλκευμένη δύναμη πραγματικών εργαζομένων. Παραγωγή μαϊμού αντιπροσώπων δηλαδή, για την οποία οι δυνάμεις της ΔΑΣ έχουν επανειλημμένα παρουσιάσει στοιχεία κι έχουν διαχρονικά καταγγείλει με όλους τους τρόπους.

Εκβιασμών, γιατί μετά τη δημοσιότητα “της υπόθεσης Παναγόπουλου”, ένα σημαντικό κομμάτι στο εσωτερικό της ΠΑΣΚΕ φάνηκε να αντιδρά απέναντι στα διαχρονικά φαινόμενα σήψης της γηραλέας διοίκησης της ΓΣΕΕ, είτε με όρους απλής αλλαγής σκυτάλης (φύγε εσύ να έρθω εγώ), είτε ορισμένοι και με όρους πραγματικής και ουσιαστικής αγωνίας τόσο για το κοινωνικό μήνυμα που εκπέμπει το συνδικαλιστικό κίνημα, όσο και για το ίδιο το μέλλον του. Και οι δύο παραπάνω κατηγορίες τελικά (με ελάχιστες εξαιρέσεις), αναγκάστηκαν να πειθαρχήσουν στην επανεκλογή Παναγόπουλου και της ομάδας του είτε ως αποτέλεσμα κεντρικής πολιτικής εντολής και συνεννόησης μεταξύ ΠΑΣΟΚ- ΝΔ, είτε και ως απότοκο απευθείας εργοδοτικής παρέμβασης. Ή και τα δύο ταυτόχρονα, κανένα πρόβλημα.

Χαρακτηριστικό για την ακριβή κατανόηση του εύρους των συμμαχιών και του παραταξιακού προσωπικού του προέδρου της ΓΣΕΕ, είναι ότι μαζί του συντάχθηκαν και αντιπρόσωποι από το ΕΚ Ρόδου και το εκεί σωματείο ξενοδοχοϋπαλλήλων. Αυτούς που μέσα στο Συνέδριο κραύγαζαν αντικομμουνιστικά και χρυσαυγίτικα συνθήματα. Αυτούς που έκαναν επίθεση στο αντιπολεμικό κίνημα της Ρόδου ενάντια στην γενοκτονική δράση του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ για να μη θιχτούν τα συμφέροντα των μεγάλων ξενοδοχειακών ομίλων στο νησί. Τους ίδιους που έχουν υπογράψει συλλογική σύμβαση στο νησί  που προβλέπει ακόμα και 16 ώρες δουλειάς 7 μέρες την εβδομάδα. Συνέδρους για τους οποίους η ΔΑΣ έθεσε ζήτημα αποπομπής τους απ’ τις διαδικασίες του συνεδρίου, γιατί εκτός των άλλων διεξήγαγαν νόθες εκλογικές διαδικασίες και που τους νομιμοποίησαν όλες οι άλλες παρατάξεις, όλου του συνδικαλιστικού φάσματος.

Επομένως, μόνο τυχαίο δεν ήταν το χυδαίο και ακροδεξιάς απεύθυνσης παραλήρημα Παναγόπουλου (έπιασε στο στόμα του και τους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής), στο κλείσιμο του συνεδρίου. Η ΠΑΣΚΕ του Παναγόπουλου και της κυβέρνησης, μπορεί να τους χωράει όλους. Από την καρδιά της σοσιαλδημοκρατίας του ΠΑΣΟΚ, μέχρι τις χρυσαυγίτικες αναφορές και τους συνέδρους – φαντάσματα. Αλλά σίγουρα δεν χωράει “τον άλλο κόσμο ”που εμφανίστηκε στο συνέδριο.

Κατά τη γνώμη μας έχει τεράστια σημασία αυτό που ήταν κοινή παραδοχή ακόμα και από το βήμα του συνεδρίου από συνδικαλιστές άλλων παρατάξεων. Η εικόνα των δεκάδων συνέδρων της ΔΑΣ μέσα στην αίθουσα, την ώρα που η συντριπτική πλειοψηφία των υπολοίπων απολάμβανε τις παροχές του πεντάστερου resort ή τις ομορφιές της Κρήτης, ήταν αποκαλυπτική. Οι δεκάδες ομιλίες νέων συνδικαλιστών, που έβαλαν τα πραγματικά επίδικα της εργατικής τάξης στη συζήτηση. Την ακρίβεια, το στεγαστικό, την εργοδοτική αυθαιρεσία, την κυβερνητική ασυδοσία, το κεντρικό ζήτημα της πολεμικής εμπλοκής της χώρας, τα ζητήματα των γυναικών, καθώς και την ευθεία σύγκρουση με τη συνδικαλιστική μαφία που εγκλωβίζει ή και αποκλείει τους πραγματικούς εργαζόμενους.

Ακόμα και η ηλικιακή σύνθεση των συνέδρων της ΔΑΣ, σε αντιδιαστολή με τη συντριπτική πλειοψηφία των εργατοπατέρων των άλλων παρατάξεων, αποδεικνύει ότι αυτός «ο άλλος συνδικαλισμός» μπορεί να δημιουργεί ελπίδες και να στρέφει το βλέμμα του νέου κόσμου της παραγωγής μακριά από τη συνδιαλλαγή με την εργοδοσία και σίγουρα εκτός της σαπίλας των αμαρτωλών προγραμμάτων κατάρτισης.

Γιατί αυτή η εικόνα είναι αποτέλεσμα πραγματικών μαχών που δόθηκαν στους χώρους δουλειάς απέναντι σε εργοδότες, κυβέρνηση και καταστολή. Αποτέλεσμα ειλικρινούς αγωνίας χιλιάδων εργαζόμενων κι εκατοντάδων συνδικαλιστών που δεν συμφωνούν απαραίτητα και σε όλα με το ΠΑΜΕ, αλλά βρέθηκαν πλάι- πλάι απέναντι σε εργοδότες και την ηγεσία μιας ξεπουλημένης ΓΣΕΕ, όλο το προηγούμενο διάστημα. Συνδικαλιστές και συνδικαλίστριες που πρωτοστάτησαν στη δουλειά, στην απεργία και στον δρόμο και αναδείχτηκαν από πραγματικούς, κανονικούς εργαζόμενους της τάξης τους.

Ένας ολόκληρος κόσμος λοιπόν, που ανατρέπει τον έναν μετά τον άλλον και στην πράξη, τους παγιωμένους για δεκαετίες συσχετισμούς στις μεγαλύτερες Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα της χώρας, απαντά στη λογική απογοήτευσης που προσπαθούν να καλλιεργήσουν ειδικά οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ/ Νέα Αριστεράς μετά την επανεκλογή Παναγόπουλου, για να ενισχύσουν τη γραμμή της κυβερνητικής εναλλαγής.

Ένας κόσμος που απαντά ότι οι εργοδοτικές ενώσεις, τα επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα που όλοι μαζί στήριξαν την επανεκλογή του εκατομμυριούχου προέδρου, έχουν όχι μόνο έναν ισχυρό αντίπαλο απέναντι τους στα συνδικάτα και τους χώρους δουλειάς, αλλά κυρίως ότι η βασική προοπτική για την αναδιάταξη του συνδικαλιστικού κινήματος δεν βρισκόταν μέσα στις αίθουσες του πεντάστερου στην Κρήτη.

Βρίσκεται καθημερινά στην αυξανόμενη συνειδητοποίηση όλο και περισσότερων εργαζόμενων, ότι απέναντι από τους εργατοπατέρες υπάρχει ο δρόμος της οργάνωσης στα σωματεία. Εκεί που η συλλογική εμπειρία και συζήτηση γεννά νέους αγωνιστές και αγωνίστριες. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως μία πραγματικότητα που και οι απέναντι πλέον αναγνωρίζουν ανοιχτά ως βασικό τους πρόβλημα.

Με λίγα λόγια, οι Παναγόπουλοι, οι εργοδότες και η κυβέρνηση μπορούν για λίγο και ψευδεπίγραφα να κουνάνε τα αποτελέσματα του συνεδρίου. Μπορεί να τοποθέτησαν ανοιχτά τους ταξικούς συνδικαλιστές και τους πραγματικούς εργαζόμενους απέναντί τους. Και πολύ καλά έκαναν. Είναι ένα γάντι που πρόθυμα και με πλήρη συνείδηση το ξανασηκώνουμε. Το οικοδόμημά τους τρίζει και το ξέρουν.