Γ. Ραχιώτης, συνήγορος υπεράσπισης Δήμητρας: «Ο καθένας πρέπει να κρίνεται για ό,τι πραγματικά του αναλογεί, όχι για υποθέσεις ή αφηγήματα»
Πρώτος αγόρευσε ο συνήγορος υπεράσπισης της Δήμητρας, Γιάννης Ραχιώτης, ο οποίος ξεκίνησε την τοποθέτησή του λέγοντας πως δεν μπορεί να επιβάλλεται μια τόσο βαριά ποινή χωρίς να υπάρχει σαφής νομική βάση. «Ο καθένας πρέπει να κρίνεται για ό,τι πραγματικά του αναλογεί, όχι για υποθέσεις ή αφηγήματα», είπε, και παρατήρησε πως «είναι σαν να λέτε πως θέλετε να δώσετε μια βαριά ποινή ακόμη κι αν δεν προκύψουν τα στοιχεία».
Συνεχίζοντας, σχετικά με την κατηγορία κατοχής όπλων και εκρηκτικών, ο κύριος Ραχιώτης είπε πως για να στοιχειοθετηθεί κατασκευή ή κατοχή όπλων, πρέπει ο κατηγορούμενος να έχει εξουσία πάνω σε αυτά, άμεσα ή έμμεσα, και πως αυτό είναι το βασικό κριτήριο και όχι κάποιο έμμεσο επακόλουθο, κάτι που στην περίπτωση της Δήμητρας δεν προκύπτει.
«Η αοριστία του 187Α δεν είναι αθώα, είναι εργαλείο»
«Τίποτα δεν μπορεί να αναπληρωθεί με εικασίες. Δεν γίνεται να δημιουργείται ένα “αφήγημα” για να καλυφθούν τα κενά των πραγματικών γεγονότων. «Δεν μπορεί να γίνεται διαγωνισμός διηγήματος, να συμπληρώνουμε τα κενά των πραγματικών γεγονότων» είπε.
Στην προκειμένη περίπτωση, δεν προκύπτει σχέση της κατηγορούμενης με εκρηκτικά, και γι’ αυτό επιστρατεύεται η φαντασία. Όμως η φαντασία δεν είναι μέρος της επιστήμης μας» είπε, και στη συνέχεια, αναφερόμενος και στον νόμο 187Α από τον οποίο προκύπτει η κατηγορία για συγκρότηση και ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση, τόνισε πως «η αοριστία δεν είναι αθώα, είναι εργαλείο. Μπορεί να οδηγήσει σε αυστηρότερες ποινές και να λειτουργήσει ως μηχανισμός διεύρυνσης της ποινικής ευθύνης».
Ο συνήγορος υπεράσπισης, όπως ήταν φυσικό, φάνηκε να εμμένει στην κατηγορία του νόμου 187Α, περί συγκρότησης και ένταξης σε τρομοκρατική οργάνωση, τον οποίο ονόμασε «ένα συνωμοτικό κλείσιμο του ματιού από τον νομοθέτη στον δικαστή».
«Ο νόμος δεν πρέπει να λειτουργεί ως “κλείσιμο του ματιού” από τον νομοθέτη προς τον δικαστή. Πρέπει να εφαρμόζεται ως τυπικός νόμος, όχι ως λευκή επιταγή», είπε χαρακτηριστικά.
Έπειτα, είπε πως ο νόμος 187Α δε δικάζει μόνο… «Δήμητρες και Μαριάννες», αλλά και ολόκληρα κράτη, όπως το Ισραήλ, χωρίς να φαίνεται όμως να αντιμετωπίζει κανείς αυστηρές ποινές σε αυτές τις περιπτώσεις.
Αναφερόμενος, έπειτα, στο σημείο της εισαγγελικής πρότασης το οποίο αναφέρεται στη δομή της τρομοκρατικής οργάνωσης, την οποία η εισαγγελέας στην προκειμένη περίπτωση δεν μπόρεσε να εντοπίσει και άρα υπέθεσε πως «λόγω της αναρχικής ιδεολογίας των ατόμων αυτή μπορεί να είναι και οριζόντια», ο κ. Ραχιώτης απάντησε ότι «η εισαγγελική πρόταση αναγνωρίζει το αδιέξοδο: για να υπάρξει “οργάνωση” απαιτείται δομή. Εδώ όμως τέτοια δομή δεν υπάρχει, γι’ αυτό επιχειρείται να εισαχθεί η έννοια της “οριζόντιας δομής”.
«Δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή αυτή η ελαστικότητα, που εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες. Δεν υπάρχει οργάνωση χωρίς σταθερούς χώρους ή χωρίς κάποια μορφή σταθερότητας ή δομής. Δεν είναι λογικό μια υποτιθέμενη οργάνωση να βρίσκει έναν χώρο και να σπεύδει να τον εγκαταλείψει» ανέφερε.
Στη συνέχεια, σχετικά με τα δύο καθαρά όπλα που βρέθηκαν μετά την έκρηξη στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας, ο συνήγορος αναρωτήθηκε: «τα όπλα βρέθηκαν τυλιγμένα, όχι σε χρήση, ούτε κοντά στους κατηγορούμενους. Αν υπήρχε οργάνωση, γιατί ήταν μόνο δύο; Η Δήμητρα ή οι υπόλοιποι που λέτε πως υπήρχαν θα έμεναν ακάλυπτοι;», και σημείωσε πως δεν υπήρχαν προηγούμενες ενέργειες που να δείχνουν χρήση τους.
«Αντί να δώσουμε στα παιδιά αυτά μια ευκαιρία στη ζωή, τα μπουκώνουμε αντικαταθλιπτικά στις φυλακές»
Σχετικά με τη Μαριάννα και τον Κυριάκο, ο κ. Ραχιώτης είπε πως «στην ουσία, έχουμε δύο νέους ανθρώπους που, κατά τη δική τους αντίληψη, επιχείρησαν να αναβαθμίσουν τη δράση τους. Όμως δεν προκύπτει ότι η εντολίδα μου γνώριζε τον σκοπό χρήσης του διαμερίσματος Ακόμη και σε στενές σχέσεις, δεν αποκαλύπτονται τέτοια μυστικά αν κάποιος δεν έχει ενεργό ρόλο. Δεν μεταφέρεται ένα τόσο σοβαρό βάρος χωρίς λόγο» επιβεβαιώνοντας, έτσι, τα όσα έχουν ήδη ειπωθεί από τη Δήμητρα και τη Μαριάννα, και αντικρούοντας την αυθαίρετη συλλογιστική πορεία της εισαγγελέως πως «η σχέση οικειότητας, αλληλεγγύης και συντροφικότητας που χαρακτήριζε τη σχέση της Μαριάννας και της Δήμητρας καθιστά ‘’εξαιρετικά απίθανο’’ το ενδεχόμενο απόκρυψης κρίσιμων πληροφοριών μεταξύ τους».
Κλείνοντας, ο συνήγορος ανέφερε πως η Δήμητρα «πρόκειται για ένα μορφωμένο άτομο που υπερασπίζεται την ιδεολογική του ταυτότητα. Όμως η κρίση πρέπει να βασιστεί στα αντικειμενικά γεγονότα. Το αποτέλεσμα της υπόθεσης είναι ούτως ή άλλως τραγικό: ένας νεκρός, μία τραυματίας, ζωές που καταστράφηκαν, καριέρες που χάθηκαν, προσπάθειες επανένταξης που ναυάγησαν. Κι αντί να δώσουμε στα παιδιά αυτά μια ευκαιρία στη ζωή, τα μπουκώνουμε αντικαταθλιπτικά στις φυλακές».
Α. Παπαρούσου, συνήγορος υπεράσπισης Δήμητρας: «Υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα στον 187Α: η αοριστία και η χαοτικότητα της διάταξης».
Έπειτα, την υπεράσπιση της Δήμητρας συνέχισε η δικηγόρος Άννυ Παπαρούσου, παραθέτοντας μερικές σκέψεις της γύρω από το άρθρο 187Α: «υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα: η αοριστία και η χαοτικότητα της διάταξης. Όταν ένας ποινικός κανόνας δεν μπορεί να γίνει κατανοητός με σαφήνεια από την πρώτη ανάγνωση, δημιουργείται ζήτημα ανεπίτρεπτης αοριστίας. Με όχημα το άρθρο 187Α, αυτή η αοριστία έχει παρεισφρήσει στον Ποινικό Κώδικα και οδηγεί σε επικίνδυνες ερμηνείες» είπε χαρακτηριστικά.
Σε σχέση με το ανύπαρκτο όνομα της φερόμενης… «τρομοκρατικής οργάνωσης», το οποίο η εισαγγελέας χαρακτήρισε «μη απαραίτητο», η κυρία Παπαρούσσου είπε πως κάτι τέτοιο είναι πρωτοφανές, καθώς, χωρίς όνομα, δεν μπορεί να υπάρξει σύνδεση ενεργειών με μια συγκεκριμένη οργάνωση; «Ιστορικά και πρακτικά, τέτοιες ενέργειες συνοδεύονται από ανάληψη ευθύνης, προκηρύξεις ή κάποιο στοιχείο ταυτοποίησης. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο», είπε.
«Δεν προέκυψε κανένα ουσιαστικό στοιχείο πέρα από τα αρχικά δεδομένα», είπε, «γεγονός που εξηγεί και γιατί η αντιτρομοκρατική υπηρεσία απέσυρε το ενδιαφέρον της και δεν ήρθε ούτε ένας να καταθέσει. Παρ’ όλα αυτά, η εισαγγελική πρόταση αποκλίνει από τα πραγματικά στοιχεία της δικογραφίας και στερείται επαρκούς αιτιολογίας» συνέχισε.
Η συνήγορος θεώρησε πως ακόμη πιο προβληματική είναι η αυθαίρετη και αδικαιολόγητη προσθήκη στοιχείων που δεν προέκυπταν ούτε από το βούλευμα ούτε από την αποδεικτική διαδικασία. «Αυτές οι προσθήκες έγιναν αυθαίρετα και χωρίς αιτιολόγηση. Όμως ο νόμος θέτει σαφή όρια. Και αυτά δεν μπορούν να παραβιάζονται» δήλωσε η δικηγόρος, ενώ συμπλήρωσε πως στην περίπτωση της κατηγορούμενης, επιχειρείται η θεμελίωση ενοχής μέσω υπερβολικής διόγκωσης των πραγματικών περιστατικών.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ζήτημα των κινητών τηλεφώνων. Η εισαγγελέας υποστήριξε ότι ενεργοποιήθηκαν με την άφιξη της κατηγορούμενης, κάτι που δεν ευσταθεί, καθώς η ώρα άφιξής της στην Ελλάδα δεν συμπίπτει με τον χρόνο και τον τόπο ενεργοποίησης των συσκευών, ενώ υπάρχει και σημαντική απόσταση μεταξύ του αεροδρομίου και της τοποθεσίας όπου βρίσκονταν τα «τηλέφωνα – παραλήπτες», οι περιοχές των Πετραλώνων και της Καλλιθέας.
Αντίστοιχα, ως προς τη μεταφορά εκρηκτικών στο διαμέρισμα, γίνεται επίκληση φωτογραφικού υλικού από αναρμόδια υπηρεσία. Ωστόσο, ακόμη και αν δεχθούμε το φωτογραφικό υλικό, από μια απλή επισκόπηση των φωτογραφιών προκύπτει ότι η κατηγορούμενη μεταφέρει μια τσάντα που δεν αλλάζει σχήμα ή όγκο κατά την είσοδο και έξοδό της στο διαμέρισμα, στοιχείο που δεν συνάδει με μεταφορά εκρηκτικών.
Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι συμμετείχε στην κατασκευή μηχανισμού λόγω των σπουδών της ως ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Πολυτεχνείο, αυτός, σύμφωνα με τη δικηγόρο, είναι «αυθαίρετος και απλοϊκός». Οι σημειώσεις που απεικονίζουν σχέδια κυκλωμάτων και βρέθηκαν στο διαμέρισμα της Μ. Μανουρά στα Εξάρχεια με δακτυλικά αποτυπώματα της Δήμητρας, τις οποίες επικαλείται η κατηγορία ως αποδεικτικό στοιχείο συμβολής της Δήμητρας στην κατασκευή εκρηκτικού μηχανισμού, δεν έχουν καμία σχέση. Αποδεδειγμένα αποτελούν μέρος ακαδημαϊκής εργασίας της Μανουρά στην οποία βοήθησε η Δήμητρα, γεγονός που αποδεικνύεται και από τα λεγόμενα «credits» στη Δήμητρα, αναγραφόμενα στην εν λόγω εργασία της Μαριάννας. «Δεν αποτελούν οδηγίες κατασκευής», ενώ «η κατοχή γνώσεων δεν συνεπάγεται συμμετοχή σε αξιόποινη πράξη» είπε η δικηγόρος.
Η κυρία Παπαρούσσου δήλωσε πως οφείλουμε να συνυπολογίσουμε πως όταν ενημερώθηκε για το συμβάν, η ίδια η κατηγορούμενη από την αρχή έδωσε σαφείς εξηγήσεις, και κάλεσε το προεδρείο να ανατρέξει στην πρώτη της απολογία.
Σχετικά πάλι με τα περιβόητα κινητά τηλέφωνα, τα οποία τόσο κομβικό ρόλο έπαιξαν στην υπόθεση σύμφωνα με την εισαγγελέα, η δικηγόρος υπενθύμισε πως «το τηλέφωνο που χρησιμοποίησε για επικοινωνία με την ιδιοκτήτρια η Δήμητρα δεν έπαιξε κανέναν ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης. Αντιθέτως, η Δήμητρα εμφανίστηκε με το πραγματικό της όνομα και μαζί με τον σύντροφό της μπροστά στην ιδιοκτήτρια για να παραλάβει τα κλειδιά, συμπεριφορά που δεν παραπέμπει σε απόκρυψη ή συνωμοτικότητα».
Επίσης, σχετικά με την επικοινωνία μέσω της εφαρμογής Signal, η οποία έχει υπονοηθεί ως ύποπτη από το προεδρείο, η δικηγόρος ξεκαθάρισε πως η επικοινωνία της μέσω εφαρμογών με ρυθμίσεις διαγραφής μηνυμάτων εντός επτά ημερών δεν αποτελεί επιβαρυντικό στοιχείο, καθώς πρόκειται για συνηθισμένη πρακτική, ενώ το περιθώριο των 7 ημερών είναι ένα μεγάλο χρονικό περιθώριο το οποίο δε θα επέλεγε κάποιος που θέλει να αποκρύψει κάτι.
Υπενθυμίστηκε, επίσης, πως οφείλεται να συνυπολογιστεί το γεγονός ότι η ίδια επιδίωξε να επιστρέψει στην Ελλάδα και να παρουσιαστεί στις αρχές. Δεν συνελήφθη κατόπιν φυγής ή απόπειρας αποφυγής, αλλά εμφανίστηκε οικειοθελώς για να δώσει εξηγήσεις.
«Η πράξη της», η απόκρυψη, δηλαδή, της παραχώρησης των κλειδιών σε τρίτο πρόσωπο προς τον φίλο της και ιδιοκτήτη του διαμερίσματος, «δεν χρειάζεται να ενταχθεί σε ιδεολογικό ή πολιτικό πλαίσιο. Πρόκειται για μια πράξη που, στη χειρότερη εκδοχή της, μπορεί να θεωρηθεί παραβίαση του κώδικα αστικής ευγένειας, όχι όμως αξιόποινη. Η κυρία Παπαρούσου τόνισε πως η Δήμητρα πήρε την απόφαση να δώσει τα κλειδιά στη φίλη της Μαριάννα, ενώ είχε πει στον φίλο της και ιδιοκτήτη του διαμερίσματος Στέφανο πως τα θέλει για ιδίαν χρήση, επειδή πληροφορήθηκε πως η Μαριάννα τα θέλει για να φιλοξενήσει κάποιους φίλους από το εξωτερικό που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να νοικιάσουν κάποιο κατάλυμα.
«Αν γνώριζε, γιατί να εμφανιστεί στην ιδιοκτήτρια με τον Δημήτρη, γιατί να εμπλέξει και άλλα πρόσωπα; Η συμπεριφορά της δείχνει άνθρωπο που δεν υπεκφεύγει. Δεν εγκατέλειψε ούτε τη Μαριάννα ούτε τον Κυριάκο ούτε τον εαυτό της». είπε η συνήγορος.
Παπαρούσου: «Να φύγουμε από τους “δαίμονες” του 187Α»
Η κυρία Άννυ Παπαρούσσου ολοκλήρωσε την αγόρευσή της λέγοντας:
«Γιατί η αντιβία είναι δαιμονοποιημένη και αποτελεί έναυσμα για πιο αυστηρή ποινή; Δεν είναι μια δαιμονική ιδεολογία. Πρέπει να φύγουμε από τη λογική της τιμωρίας μέσα από τον 187Α.
Αδίκημα δεν υπάρχει. Υπάρχει ένας θάνατος και ένας βαρύς τραυματισμός. Η Δήμητρα δεν έχει αξιόποινη συμμετοχή. Τη δίωξή της στηρίζει μόνο ο 187Α. Είναι αθώα. Δεν μπορεί να τιμωρηθεί για τα κλειδιά. Δεν μπορούμε, δεν μπορείτε να το κάνετε. Θα είναι εύκολο μετά να τιμωρηθεί ο οποιοσδήποτε για το οτιδήποτε.
Πρέπει να κρίνετε με βάση τα αντικειμενικά δεδομένα. Τι έκανε; Έδωσε κλειδιά. Τι έκανε όταν έμαθε τι συνέβη; Εμφανίστηκε αυτοβούλως στις Αρχές, νομίζοντας πως γνωρίζει τι την περιμένει. Αλλά δε γνώριζε. Ήρθε για να δώσει εξηγήσεις στις αρχές, όχι για να συλληφθεί και να δικαστεί.
Είμαι βέβαιη πως η απόφασή σας είναι λάθος, κυρία εισαγγελέα. Πρέπει να την απαλλάξετε. Να φύγουμε από τους «δαίμονες» του 187Α, για να μη σας κατηγορεί κανείς ότι ασκείτε πολιτικές διώξεις. Οι υποψίες δεν έγιναν ποτέ αποδείξεις».
Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε η Λίλα Ραγκούση, η συνήγορος υπεράσπιση του Νίκου Ρωμανού, η οποία δήλωσε πως η αθωότητα του Νίκου Ρωμανού δεν έχει αμφισβητηθεί ούτε λίγο, και μόνο το όνομα Νίκος Ρωμανός ήταν αυτό που ξεκίνησε μια διαδικασία μεροληψίας.
«Έχουμε έναν άνθρωπο που συλλαμβάνεται, προφυλακίζεται και σε όλα τα δικονομικά στάδια τα στοιχεία είναι εκείνα που από μόνα τους δείχνουν τη διέξοδο» είπε.
Λίλα Ραγκούση, συνήγορος Νίκου Ρωμανού: «Η δικαιοσύνη μπορεί να σφάλει, αλλά το σφάλμα πάνω σε ανθρώπους όπως ο Νίκος Ρωμανός είναι απάνθρωπο, γιατί ο άνθρωπος χάνει την πιστή του στα πάντα»
«Στην υπεράσπιση του Ρωμανού εμμένουμε στη βάση της πυραμίδας, δηλαδή στις θεμελιώδεις αρχές. Μιλάμε σχεδόν για δογματική λογική που απαιτεί να υπάρχει και να εφαρμόζεται στα δικαστήρια, επειδή η δικαιοσύνη είναι ανθρώπινη. Έχουμε άγνοια· σε προγενέστερα στάδια μπορεί να σφάλει, αλλά το σφάλμα ανθρώπων που έχουν την πορεία ζωής του Νίκου Ρωμανού είναι ένα εγκληματικό σφάλμα. Είναι κάτι που τον ακολουθεί, δεν τελειώνει, μια σκιά πάνω από το κεφάλι του, εκεί που δεν υπάρχει ήλιος.
Πού δεν υπάρχει ήλιος; Εκεί που σας περιέγραψε τόσο γλαφυρά και σοκαριστικά ο Νίκος, στη φυλακή. Το «ψυγείο», το απάνθρωπο αυτό περιβάλλον, με συνθήκες τόσο αποτρόπαιες για τους κρατούμενους που τις έχουμε κάνει αόρατες. Η δικαιοσύνη μπορεί να σφάλει, αλλά το σφάλμα πάνω σε ανθρώπους όπως ο Νίκος Ρωμανός είναι απάνθρωπο, γιατί ο άνθρωπος χάνει την πιστή του στα πάντα», είπε η συνήγορος, με τρόπο που δε θα μπορούσε να αφήσει κανένα άτομο αδιάφορο, πέραν της εισαγγελέως, η οποία σχεδόν καθόλη τη διάρκεια των αγορεύσεων είχε στραμμένη την προσοχή στο κινητό της τηλέφωνο.
Λίλα Ραγκούση: «Ο πραγματικά ενάρετος δικαστής είναι αυτός που δεν φοβάται να αναγνωρίσει τις αμφιβολίες, μη φοβούμενος ότι θα χαθεί το γόητρο της δικαιοσύνης»
«Η δικαιοσύνη ξεκινά με το να προστατεύσουμε τους αθώους», συνέχισε η κυρία Ραγκούση «γι’ αυτό απαιτείται αυτοσυγκράτηση από όλες τις πλευρές. Είναι εύκολο να θεωρείς ότι πρέπει να τιμωρηθεί όποιος φαίνεται ένοχος. Η άρνηση να βλάψεις εκείνους που είναι αθώοι, αυτή πρέπει να είναι η βάση μας. Για μένα, ο πραγματικά ενάρετος δικαστής είναι αυτός που δεν φοβάται να αναγνωρίσει τις αμφιβολίες, μη φοβούμενος ότι θα χαθεί το γόητρο της δικαιοσύνης. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια κάθε κατηγορουμένου είναι πάνω απ’ όλα, έναντι των μη αναστρέψιμων λαθών. Η αξιοπρέπεια πρέπει να θεωρείται συστατικό της τιμής. Ένας ακρογωνιαίος λίθος της δικονομικής ηθικής είναι η προστασία των αθώων. Να μη διαπραχθεί το μεγαλύτερο κακό» είπε συνεχίζοντας.
«Το δίκαιο είναι ανθρωποκεντρικό και έτσι πρέπει να παραμείνει»
Έπειτα, ανέφερε πως «το ποινικό δίκαιο καλείται να υπερασπιστεί την κοινωνία από το έγκλημα και τον κατηγορούμενο από μια αβάσιμη κατηγορία».
«Αντιτίθενται; Όχι. Πρέπει και τα δύο να είναι απόλυτα. Βλέπουμε εκπτώσεις στο κομμάτι προστασίας του κατηγορουμένου», είπε στη συνέχεια.
Η συνήγορος παρατήρησε πως σε τέτοιες υποθέσεις, το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» θυσιάζεται μπροστά στο δόγμα «νόμος και τάξη», ενώ υπενθύμισε στο προεδρείο τα λόγια του Ν. Ρωμανού κατά την απολογία του, πως η υπόθεση είναι «ένα εφιαλτικό ντεζαβού» για εκείνον, ο οποίος είχε συμπληρώσει πως «περιφέρεται ξανά ως πολιτικό μάρκετινγκ». «Το γνωρίζω ότι πλέον εγώ θα γίνω εμπόρευμα προς πάσα χρήση, και αυτό δεν το θέλω», υπενθύμισε η συνήγορος πως είχε πει σε προηγούμενη δικάσιμο ο εντολέας της.
Αναφερόμενη στον διασυρμό του Νίκου Ρωμανού από τα ΜΜΕ και στη μετατροπή του σε «προϊόν πολιτικού μάρκετινγκ», η συνήγορος υπενθύμισε πως ο Ρωμανός, μπροστά σε διάφορα δημοσιεύματα που αφορούσαν τον ίδιο, με κίνδυνο τη δημόσια εικόνα του, ακολούθησε κάθε νόμιμη οδό καθόλα αυτά τα χρόνια, με σκοπό να διασφαλίσει το όνομά του.
«Το δίκαιο είναι ανθρωποκεντρικό και έτσι πρέπει να παραμείνει» συνέχισε η συνήγορος, και απευθύνθηκε προς την έδρα:
«Είπατε ότι δεν σας νοιάζει τι έχει συμβεί στο παρελθόν αλλά τι θα ακουστεί σε αυτή την αίθουσα. Αλλιώς δεν θα πρέπει να υπάρχουν αυτές οι διαδικασίες, θα δικάζαμε με έναν αλγόριθμο. Αναγνωρίζω πως όλη η διαδικασία ήταν άρτια». Έπειτα, ευχαρίστησε τον πρόεδρο γι’ αυτή την αρτιότητα, καθώς και για το γεγονός πως, παρά το γεγονός ότι η συγκεκριμένη δίκη αντιμετώπιζε ένα κώλυμα, αυτό της παρέλευσης του 18μήνου, «ουδέποτε μεταφέρθηκε πίεση γι’ αυτό, οι διαδικασίες τηρήθηκαν».
Έπειτα, η συνήγορος επέστρεψε στο περιεχόμενο της υπόθεσης, αναφέροντας πως δεν υπάρχει ούτε ο παραμικρός κρίκος που να μπορεί να συνδέσει ουσιαστικά το εύρημα του δακτυλικού αποτυπώματος με την υπόθεση. Όπως μετέφερε τη θέση του ίδιου, «είναι κάτι εξαιρετικά περίεργο αυτό που συμβαίνει», καθώς με τον Δημήτρη γνωρίστηκε στη φυλακή, ενώ η Μαριάννα και η Δήμητρα τού συστήθηκαν κατά τη διάρκεια μεταφοράς τους από τις φυλακές στο δικαστήριο, ενώ ο ίδιος δεν γνωρίζει «τι και πώς έφτασε» στο διαμέρισμα η σακούλα.
Επισήμανε ότι πρόκειται για μια απολύτως κοινή σακούλα, που δεν μπορεί να προσδιοριστεί, ενώ υπενθύμισε πως ο εντολέας της έχει πει επανειλημμένα πως από το 2013, όταν συνελήφθη, δεν είχε καμία επαφή με όπλα. Τόνισε πως στις 22 Νοεμβρίου, απολογούμενος, χωρίς να υπάρχουν ακόμη εργαστηριακά αποτελέσματα, ο Ρωμανός δήλωσε ότι δεν έχει πιάσει όπλο.
Σχετικά με τη σακούλα, η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη: «δεν γνωρίζω και δεν μπορώ να γνωρίζω», κάτι που ενισχύει την ειλικρίνειά του, καθώς από την αρχή δηλώνει ότι το μόνο που μπορεί να διαβεβαιώσει είναι πως δεν έχει πιάσει όπλο.
Η συνήγορος υπογράμμισε ότι πρέπει να αποσυνδεθεί το όπλο από τη σακούλα, αφού βρέθηκε τυλιγμένο εντός αυτής, άρα δεν τεκμαίρεται άμεση σχέση μεταξύ τους. Έθεσε επίσης ως ενδεχόμενο το σενάριο της «φύτευσης», το οποίο έχει θέσει και το ίδιο το δικαστήριο, επισημαίνοντας ότι ο Ρωμανός έχει αναλάβει τη ζωή του και θεωρεί άδικο αυτό που του αποδίδεται, χωρίς ποτέ να έχει εξυπηρετήσει συνωμοσία ή σενάριο εις βάρος του.
Τόνισε ότι η υπεράσπιση αρχικά δεν ασχολήθηκε με το αποτύπωμα, καθώς δεν υπήρχε λόγος, αλλά στη συνέχεια ζήτησε έρευνα, «με κίνδυνο να πυροβολήσει τα πόδια της», γεγονός που οδήγησε στην αποστολή σχετικού εγγράφου, το οποίο ανέδειξε την ύπαρξη κι άλλων αποτυπωμάτων.
Κατέληξε υπογραμμίζοντας ότι τα λογικά άλματα δεν αποτελούν αποδείξεις και ότι δεν είναι έγκυρο να συνδέεται ο τρόπος απόκρυψης με το μέσο μεταφοράς, σημειώνοντας πως αν ο κατηγορούμενος είχε εμπλοκή, θα είχε λάβει μέτρα και για απόκρυψη των αποτυπωμάτων στη σακούλα. Τέλος, επεσήμανε ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός ένας υπερβάλλων φόβος να οδηγεί σε υπερβάλλοντα ζήλο που καταπατά τα δικαιώματα του κατηγορουμένου, φέρνοντας ως παράδειγμα το γεγονός ότι εντοπίστηκαν και άλλα αποτυπώματα τρίτων προσώπων, χωρίς τα πρόσωπα αυτά να κληθούν ούτε ως κατηγορούμενοι ούτε καν ως μάρτυρες.
«Η καθυστέρηση της δικαιοσύνης ισοδυναμεί με άρνηση της δικαιοσύνης».
Κλείνοντας, η συνήγορος υπεράσπισης είπε:
« Έχει παραβιαστεί η αρχή της ισονομίας για τον κύριο Ρωμανό. Πρέπει να υπάρχει ίση μεταχείριση είναι πολλοί περισσότεροι αυτοί των οποίων τα αποτυπώματα βρέθηκαν, κανείς δεν κλήθηκε – και καλώς.
Ήδη από την ανάκριση ο άνθρωπος αυτός έχει πληγεί ως προς τα δικαιώματά του ως κατηγορούμενος.
Αυτό το «ντεζαβού» που λέει μπορώ να σας το επιβεβαιώσω. Είχαμε συναντηθεί τυχαία λίγες ημέρες πριν τη σύλληψή του και συζητούσαμε για τα μελλοντικά του σχέδια.
Όταν τον είδα ξανά σε εκείνο το δωματιάκι της ανάκρισης με τις λάμπες που ανεβάζουν τη θερμοκρασία ίσα με 80 βαθμούς, είχε γίνει σκιά του εαυτού του. «Δεν το πιστεύω ότι έμπλεξα πάλι εγώ», μου είπε.
Βλάφτηκε, με τον πιο απάνθρωπο και ακραίο τρόπο, η κανονικότητα που με τόσο κόπο προσπαθούσε να χτίσει. Εξαντλήθηκε, γιατί δεν μπορείς πια να δεις αυτό το φως στο τούνελ που όλοι ελπίζουν να δουν μετά το 18μηνο της προφυλάκισης.
Μιλάμε για τον Νίκο Ρωμανό, στον οποίο ο κύριος Πεπόνης, για την υπόθεση της ληστείας στην τράπεζα τότε, απευθυνόμενος στην έδρα, είχε πει: «Μην επιτρέψετε να γίνουμε μπαλώματα της αστυνομίας. Πώς θα τους δικάσουμε με 187Α χωρίς κανένα στοιχείο;».
Ενώ καταδιώκονταν από τη μισή αστυνομία, ενώ προσπαθούσαν να κερδίσουν λίγα λεπτά της ελευθερίας τους, ενώ ήταν οπλισμένοι, δεν άνοιξαν πυρ στην αστυνομία αλλά παραδόθηκαν.
Δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία εξαίρεση, και θεωρώ ότι δικαστές και δικηγόροι μπορούμε να συμφωνήσουμε. Δεν αντιδικούμε- ερχόμαστε εδώ με μια αγωνία, εκφράζοντας μια θέση ενός ανθρώπου.
Η καθυστέρηση της δικαιοσύνης ισοδυναμεί με άρνηση της δικαιοσύνης».
Έπειτα, τον λόγο πήρε ο κύριος Καλογήρου, ο δεύτερος συνήγορος υπεράσπισης του Ρωμανού.
Καλογήρου, συνήγορος υπεράσπισης Ρωμανού: «Εδώ ήρθε ο Ρωμανός με το τμήμα ενός αποτυπώματος και με το παρελθόν του – και τίποτα άλλο»
«Το αυτονόητο, κομβικό ερώτημα που πάντα τίθεται είναι το εξής:
Τέλεσε ο κατηγορούμενος τις πράξεις που του αποδίδονται; Αποδεικνύεται; Αποδείχθηκε ότι τελέστηκαν οι πράξεις του κατηγορητηρίου;» αναρωτήθηκε ο δικηγόρος, με την απάντηση να είναι αρνητική.
«Ο Νίκος Ρωμανός δεν τέλεσε τις πράξεις και δεν αποδείχθηκε τίποτα. Οι κατηγορούμενοι είναι σχεδόν πάντα ανυπεράσπιστοι λόγω κοινωνικού στιγματισμού. Η εκπρόσωπος της ΕΛ.ΑΣ. έσπευσε να σχολιάσει, οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης να εξαγγείλουν μέτρα κ.λπ. Όλα αυτά, και οποιοδήποτε άλλο εξωδικαστικό γεγονός, δεν είναι τόσο εύκολο να αντιμετωπιστούν από τους κατηγορούμενους, πόσο μάλλον για τον Ρωμανό μετά από μια 17μηνη κράτηση, που ήταν τόσο δύσκολη, δυσβάσταχτη και άδικη» ανέφερε ο δικηγόρος.
«Εδώ ήρθε ο Ρωμανός με το τμήμα ενός αποτυπώματος και με το παρελθόν του – και τίποτα άλλο. Καμία σχέση με την οδό Αρκαδίας, καμία σχέση με τους κατηγορούμενους, κανένα άλλο εύρημα από τις εξετάσεις, από τα κινητά, από τους Η/Υ, από το σπίτι του, από τη σύντροφό του, το όχημά του, τη μοτοσυκλέτα του. Τίποτα και πουθενά» επισήμανε.
Έπειτα, κάλεσε την Έδρα να δει το σύνολο των εκθέσεων των αποτελεσμάτων των εργαστηριακών εξετάσεων σε συνδυασμό με την τεχνική έκθεση που προσκομίσθηκε. «Κανένα στοιχείο δεν δείχνει ή συνδέει την οποιαδήποτε επαφή στην επιφάνεια της σακούλας με κάτι που να σχετίζεται με την τοποθέτηση ή μεταφορά του όπλου. Κανένα στοιχείο δεν συνδέει το αποτύπωμα με το μέσο ή με το αντικείμενο της σακούλας. Δεν ξέρουμε ποιανού είναι το τελευταίο αποτύπωμα στη σακούλα – ακόμη κι αν ξέραμε, πάλι δεν θα γνωρίζαμε γιατί την άγγιξε» είπε.
Έπειτα, παραδέχθηκε πως ήταν ορθός ο συλλογισμός της εισαγγελέως, υπάρχει πράγματι η εκδοχή του κατηγορητηρίου. «Μπορούμε να έχουμε πολλές εκδοχές, όχι μία. Όταν έχουμε πάνω από μία, τα δικαστήρια τις απορρίπτουν όλες ή, στη χειρότερη περίπτωση, δεν υιοθετούν τη χειρότερη» ανέφερε.
«Δεν υπάρχει καμία λογική, νόμιμη απόδειξη που να συνδέει τον Ρωμανό με κανένα από τα τρία αδικήματα για τα οποία κατηγορείται. Τι μένει; Το παρελθόν του» είπε στη συνέχεια, και αναφέρθηκε στις μαρτυρίες της συντρόφου του, Στεφανίας, του δασκάλου του Δαμιανού και του φίλου του Ηλιόπουλου, αναφορικά με τις επιλογές του, καθώς περιέγραψαν την καθημερινότητά του και την προσπάθειά του να σταθεί στα πόδια του, να βοηθήσει την οικογένειά του, που στέκεται όλα αυτά τα χρόνια δίπλα του.
Καλογήρου: «Μια δίκαιη απόφαση θα επανεκκινήσει τη ζωή του και τον χρόνο που πάγωσε»
«Με πεποίθηση και επιχειρήματα απέκλεισαν να έχει ο Ρωμανός σχέση με αυτή ή οποιαδήποτε άλλη παραβατική συμπεριφορά. Το δήλωσαν και όλοι οι εκπαιδευτικοί που υπέγραψαν έγγραφο, αποτυπώνοντας την εμπιστοσύνη τους στον Νίκο Ρωμανό.
Αυτή η εμπιστοσύνη μετατρέπεται σε ηθική υποχρέωση σε σχέση με τη ζωή του. Αφορά και εμάς αυτή η εμπιστοσύνη, σε μια περίοδο που αμφισβητούνται τα πάντα, δίκαια ή άδικα, ακόμη και η επανένταξη και ο σωφρονισμός, κρίσιμοι θεσμοί.
Στο θολό πεδίο της διωκτικής πεποίθησης, να απαντάτε με τη συνείδησή σας. Ο Ρωμανός, σε αυτό το θολό πεδίο, απαντά με χαρακτήρα, συγκρότηση, πορεία, ανάληψη ευθύνης για το παρελθόν, αλλά όχι με ανάληψη ευθύνης για πράξεις που δεν διέπραξε.
Μια δίκαιη απόφαση θα επανεκκινήσει τη ζωή του και τον χρόνο που πάγωσε» είπε ο συνήγορός του κλείνοντας την αγόρευσή του.
Πριν τη λήξη της δικασίμου, τον λόγο πήραν η Δήμητρα και η Μαριάννα.
Δήμητρα Ζ.: «Έχω στερηθεί την ελευθερία μου εδώ και ενάμιση χρόνο. Η ευθύνη γι’ αυτό βρίσκεται πάνω σας».
Αναλυτικότερα, η Δήμητρα, μπροστά στην Έδρα και μετά την αυστηρότατη για εκείνη πρόταση της Εισαγγελέως, είπε:
«Θα ξεκινήσω με το συναίσθημα του θυμού.
Υπάρχει θυμός, γιατί ενάμιση χρόνο πριν γύρισα αυτοβούλως, παρουσιάστηκα στην ανακρίτρια, της παρέδωσα τα πάντα και συνεργάστηκα πλήρως- μου έκανε μόλις δύο ερωτήσεις για τις σημειώσεις. Το αποτέλεσμα αυτής της στάσης ήταν η προφυλάκισή μου. Αυτό ήταν το «αντάλλαγμα».
Αυτό που ακούσαμε προχθές ήταν μια άλλη υπόθεση. Παρερμηνείες, υποθέσεις, εικασίες.
Θέλω να σταθώ στο σχόλιο, ότι έχω «κυρίαρχο ρόλο», ότι θα μπορούσα να είμαι ακόμη και η «διεύθυνση», παρόλο που δομή δεν υπήρχε, με τη δικαιολογία ότι ‘’σε εμάς τις αναρχικές δεν υπάρχουν ιεραρχίες· λειτουργούμε οριζόντια’’.
Δεν υπάρχουν στοιχεία για ένταξή μου σε ένοπλη πάλη, ούτε -και το λέω για τελευταία φορά- είχα γνώση για τη δραστηριότητα του Κυριάκου και της Μαριάννας, ούτε έχω επιλέξει την ένοπλη πάλη, ούτε είχα οποιονδήποτε ρόλο, πόσο μάλλον ρόλο «διεύθυνσης».
Αντί να σταθεί η κατηγορία στην έλλειψη στοιχείων, επιχειρήθηκε η δημιουργία εντυπώσεων. Δεν υπάρχουν στοιχεία για τίποτα. Και δεν είναι μόνο τα στοιχεία που ορίζουν τη συνέχεια μιας υπόθεσης, είναι και η ίδια η πραγματικότητα των γεγονότων.
Η δικαιολογία είναι ότι ‘’η τρομοκρατία πρέπει να παταχθεί’’, και εκεί που δεν υπάρχει να δημιουργηθεί με το ζόρι για να παταχθεί ξανά, για
να εξυπηρετηθεί το δόγμα ‘’νόμος και τάξη’’
Το μήνυμα που επιχειρείται να περάσει είναι ξεκάθαρο: να ποινικοποιηθεί το πολιτικό φρόνημα, να τιμωρηθώ επειδή στάθηκα απέναντί σας, υπερασπιζόμενη τις αρχές και τις αξίες που κουβαλάω, να παλέψω.
Έχω στερηθεί την ελευθερία μου εδώ και ενάμιση χρόνο. Η ευθύνη γι’ αυτό βρίσκεται πάνω σας.
Θα σταθείτε στα πραγματικά στοιχεία ή στις υποθέσεις;»
Μαριάννα Μανουρά:«Αυτό θέλει να κάνει η κυβέρνηση: να μη λογοδοτεί σε κανέναν»
Τέλος, τον λόγο πήρε η Μαριάννα Μανουρά:
«Πρώτον, η πολιτική μου θέση δεν μου επιτρέπει να νομιμοποιώ τους δικαστικούς μηχανισμούς, γιατί τους εντάσσω σε ένα πλαίσιο καταστολής. Η σιωπή είναι πολιτική στάση. Αλλά η εμπλοκή και άλλων ανθρώπων άσχετων με τη συνθήκη είναι διαφορετικό. Γι’ αυτό δεν μπορώ να αγνοήσω τις συνέπειες που θα είχε η δική μου σιωπή κατά τη διάρκεια των ερωτήσεων, γι’ αυτό και απάντησα.
Το δεύτερο σημείο είναι ποιο είναι το επίδικο της δίκης: η διατήρηση της επαναστατικής μνήμης του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη, αυτά που έκανε και εγώ συνέβαλα όπως έχω περιγράψει, και η υπεράσπιση του σκοπού των πράξεών του και της δικής μου συνδρομής. Για αυτόν τον λόγο κλήθηκαν και μάρτυρες υπεράσπισης, για να αναδείξουμε τα κίνητρα, την αναγκαιότητα και τις στοχεύσεις τους. Μια ιδιάζουσα περίπτωση που δεν ήταν μόνο δικοί μου μάρτυρες, αλλά και του συντρόφου μου, να υπερασπιστούν και τις δικές του αποφάσεις. Στόχος όλου αυτού είναι ένας κόσμος ισότητας και αλληλεγγύης.
Η επιλογή μου να υπερασπιστώ τη μνήμη του ήξερα ότι θα έχει και συνέπειες. Θα μπορούσα να πω ότι απλά μου έδωσε μια τσάντα, ότι βρισκόμουν σε άλλο δωμάτιο, και ό,τι έγινε έγινε. Όμως προτεραιότητα για μένα δεν είναι η προσωπική εξασφάλιση, αλλά ο αγώνας για έναν καλύτερο κόσμο. Αυτό προσπάθησα να κάνω στη δίκη. Το τίμημα το έχω πληρώσει ήδη.
Θα ήθελα να πάω λίγο στο κομμάτι της πρότασης, γιατί αυτά που έχουν αποδοθεί σε μένα και τον σύντροφό μου ως «νέα παιδιά» δεν θεωρώ ότι τα 32 και τα 33 μπορούν να μας χαρακτηρίζουν ως νέο και νέα. Αυτή η περιγραφή γίνεται για την υποτίμηση των αποφάσεών μας. Αυτές είναι πλήρως συνειδητές και πλήρως πολιτικές, δεν έχουν να κάνουν με νεότητα.
Σχετικά με τη διατύπωση για τη σχέση μου με τη Δήμητρα και το αναγκαίο ψέμα που ειπώθηκε, αυτό που ήθελα να καταθέσω εξ αρχής είναι ότι μια τέτοια πληροφορία δεν τη μοιράζεσαι με κάποιον που δεν παίρνει μέρος σε μια τέτοια διαδικασία. Από τη στιγμή που δεν ήταν μέρος της διαδικασίας, αν της μετέφερα την πληροφορία θα την έφερνα σε έναν άλλο ρόλο που δεν υπήρχε ανάγκη, γιατί δεν θα συμμετείχε.
Σχετικά με το συγκεκριμένο σπίτι, ειπώθηκε ότι επιλέχθηκε λόγω της θέσης του. Έχει καταρριφθεί αυτό το επιχείρημα, αλλά θέλω να το σχολιάσω. Η απάντηση δόθηκε αρχές Οκτώβρη. Λένε ότι διαλέξαμε το σπίτι επειδή ήταν κοντά σε διάφορα κτίρια. Εμείς δηλαδή θα εξαρτιόμασταν από το πρόγραμμα του ιδιοκτήτη αν θα έδινε το σπίτι και θα το μαθαίναμε λίγο πριν; Προφανώς δεν λειτουργούν έτσι τα πράγματα.
Σε αυτό το κομμάτι θέλω να πω ότι, πέρα από τα κτίρια που έχουν δομές εξουσίας, αναφέρθηκε και το νοσοκομείο. Είναι απαράδεκτη η υπόνοια ότι θα μπορούσαμε να έχουμε στόχο το νοσοκομείο. Τα νοσοκομεία τα έχει στο στόχαστρο ο Άδωνις Γεωργιάδης, όχι εμείς.
Θα περάσω σε πιο πολιτικό κομμάτι. Στη δίκη διακυβεύεται αν οι άνθρωποι που έχουν επιλέξει να αγωνιστούν εκτός των ορίων νομιμότητας έχουν χαμηλό δείκτη ηθικής. Σε αυτό το κομμάτι μπαίνει και ο έμμεσος δόλος. Μου φαίνεται αδιανόητο να χρησιμοποιείται κάτι που δεν υπάρχει για να ειπωθεί ότι δεν μας ενδιαφέρει αν θα χτυπηθούν ή θα χάσουν τη ζωή τους άλλοι άνθρωποι.
Ακόμα και σε περιπτώσεις όπου άνθρωποι εντάχθηκαν στην ένοπλη πάλη, δεν υπήρχε περίπτωση να αδιαφορούν για τις ζωές απλών πολιτών. Υπάρχουν παραδείγματα, όπως στην Ιρλανδία, όπου άνθρωποι πήγαν να τοποθετήσουν εκρηκτικό μηχανισμό, είδαν ότι υπήρχε κόσμος, τον πήραν πίσω, πήγαν σπίτι τους να τον αποσυναρμολογήσουν και πέθαναν οι ίδιοι.
Η αποδοχή του κινδύνου δεν μπορεί να ταυτιστεί με την αποδοχή μιας εξέλιξης. Αυτό που προσπαθεί να γίνει εδώ είναι η συκοφάντηση και υπονόμευση της επαναστατικής δράσης ως κάτι που αδιαφορεί για ενδεχόμενο τραυματισμού ή φθορών σε ανθρώπους που δεν αποτελούν στόχους.
Επιπλέον, η εισαγγελέας είπε «κρίμα νέα παιδιά που βάζουν την ιδεολογία τους πάνω απ’ όλα και χάνουν τη ζωή τους». Θα λέγατε το ίδιο για φαντάρους που πάνε στον πόλεμο; Το θέμα δεν είναι η προτεραιοποίηση, αλλά ο λόγος. Αν είναι η πατρίδα ή το έθνος, τότε συντασσόμαστε υπέρ του να χάσουμε τη ζωή μας. Αν είναι η επανάσταση και η κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης, τότε είναι πρόβλημα;
Δεν μπορούμε να φτάσουμε στο σημείο να λέμε ότι η ζωή μου, η δική μου ζωή, όχι των άλλων, είναι πάνω απ’ όλα. Σε λίγο καιρό, αν γίνει ένας παγκόσμιος πόλεμος, θα πείτε στους στρατιώτες να γυρίσουν πίσω;
Ένα άλλο σημείο είναι η φράση της εισαγγελέως: όταν η Πολιτεία αποτυγχάνει στον ρόλο του εγγυητή, δημιουργείται αίσθημα τρόμου στον πληθυσμό. Μπορούμε να λέμε το 2026 ότι υπάρχει εγγυητικός ρόλος της Πολιτείας;
Το κράτος δεν μπορεί να αναλάβει την προστασία κανενός. Και όμως, παρουσιάζεται ότι οι επαναστατικές πράξεις δημιουργούν τον φόβο.
Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ και Hellenic Train έχουν κριθεί τρομοκρατικές οργανώσεις;
Στον Βόλο, μετά τις πλημμύρες του 2024, ήταν εγγυητική η λειτουργία της πολιτείας; Ποιος εγγυάται πως σε μια απλή βροχή δε θα πεθάνεις;
Η ΤΕΡΝΑ βέβαια… βοήθησε πάλι. Έφτιαξε τα φράγματα. Η ΤΕΡΝΑ που ανήκει στον εγγονό του Γεραπετρίτη.
Κάθε άλλο από εγγυητική λειτουργία έχει το κράτος, τρομοκρατεί τους πολίτες.
Πού εγγυήθηκε η πολιτεία; Πού το αφεντικό στον εργαζόμενο; Πώς αυτό δεν δημιουργεί φόβο; Και δημιουργούν φόβο οι επαναστατικές πράξεις; Το κράτος φαίνεται πως δεν μπορεί να αναλάβει την εγγύηση κανενός.
Σχετικά με την πολυκατοικία της Αρκαδίας, κανείς δεν παίρνει την ευθύνη να βγάλει κατάλληλο ή μη το κτίριο.
Εγώ παίρνω την ευθύνη της πράξεώς μου, αν και έγινε ακούσια, το κράτος δεν παίρνει την ευθύνη.
Εδώ δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε για τους φρουρούς ασφαλείας εδώ στην αίθουσα και τους βάζει fullface καθόλη τη διάρκεια της 8ωρης βάρδιας.
Κάθε επαναστατική οργάνωση χωρίς όνομα δεν μπορεί να μεταφέρει μήνυμα.
Αν δεν έχεις όνομα, δεν μπορείς να πάρεις την ευθύνη, είτε μια ευθύνη πράξης που ολοκληρώθηκε όπως είχε σχεδιαστεί, είτε όταν δεν υπάρχει το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Η ονομασία έχει νόημα, γιατί εμείς δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Έχει όνομα γιατί είμαστε εδώ για να πάρουμε τις ευθύνες μας.
Η κατηγορία τρομοκρατικής οργάνωσης στέλνει μήνυμα ότι το κράτος είναι παντοδύναμο. Χωρίς στοιχεία δεν στοιχειοθετείται η οργάνωση, χωρίς στοιχεία λέει ‘’είμαι παντοδύναμο, διατηρώ την κατηγορία της τρομοκρατικής οργάνωσης, παρόλο που πάμε να βγάλουμε με το ζόρι το τρίτο άτομο, και δεν θα λογοδοτήσω σε κανέναν’’.
Αυτό θέλει να κάνει η κυβέρνηση: να μη λογοδοτεί σε κανέναν.
Το κράτος πρέπει να αναγκαστεί να λογοδοτήσει για όλα του τα εγκλήματα.
Δε θα αποστασιοποιηθώ, θα σταθώ δίπλα στις επιλογές του συντρόφου μου και στη συνδρομή μου σε αυτές.
Αυτό είναι το σωστό, το δίκαιο, και αυτό που θα ήλπιζε κι εκείνος. Κάποια στιγμή θα νικήσουμε»
Η απόφαση θα αναγγελθεί αύριο, Παρασκευή 24/04, στις 11:00, στην Δ5, στο ισόγειο του Εφετείου Αθηνών.