της Ελισάβετ Φωτοπούλου
Το βράδυ της Παρασκευής επέστρεψαν στην Αθήνα τα ελληνικά μέλη του Global Sumud Flotilla μετά την απαγωγή τους από τον Ισραηλινό στρατό σε διεθνή ύδατα. Ακούσαμε τις μαρτυρίες τους για βασανιστήρια, θαυμάσαμε τη γενναιότητά τους, συγκινηθήκαμε με την αυταπάρνηση της πράξης τους, χειροκροτήσαμε. Οι άνθρωποι του στολίσκου αλληλεγγύης τόλμησαν αυτό το ταξίδι έχοντας επίγνωση της σοβαρής πιθανότητας να υποστούν κακοποίηση από τον IDF. Σε ένα υποθετικό σύμπαν όπου η ένταση της ανησυχίας για τις ζωές τους, τη σωματική και ψυχική τους ακεραιότητα ήταν εξίσου έντονη για τις ζωές και τη σωματική και ψυχική ακεραιότητα των Παλαιστινίων, έστω στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, θα είχε μπει φρένο στις κτηνωδίες του Ισραήλ πολύ πριν φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Τώρα λοιπόν που κατάφεραν να κερδίσουν για λίγο την προσοχή μας για να στραφεί προς την Παλαιστίνη, τι κάνουμε;
Πριν καταλαγιάσει η συναισθηματική φόρτιση που μας προκάλεσε αυτή η βάρβαρη αφορμή και σκρολάρουμε στην επόμενη σημαντική ή ασήμαντη είδηση που θα μας ρουφήξει το ενδιαφέρον, το ελάχιστο που μας αναλογεί είναι να πάρουμε επιτέλους στα σοβαρά τις εκκλήσεις του BDS movement και BDS Greece. Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι το Ισραήλ δεν το στηρίζει μόνο η κυβέρνησή μας και οι περισσότερες κυβερνήσεις της Δύσης, το στηρίζουμε και εμείς οι ίδιοι έμπρακτα στην καθημερινότητά μας με δεκάδες αφορμές: Αγοράζοντας προϊόντα ισραηλινών συμφερόντων, νοικιάζοντας καταλύματα μέσω airbnb ή booking.com, πληρώνοντας συνδρομή στο Disney+ και στο Spotify, αδυνατώντας να απαρνηθούμε την CocaCola ή να αγνοήσουμε τη Eurovision.
Το μποϋκοτάζ στο Ισραήλ αντιμετωπίζεται συχνά ως γραφικότητα ενώ στην ουσία πρόκειται για μία από τις προτάσεις αντίστασης, η οποία δεν απαιτεί ούτε ένα ψίχουλο θάρρους από αυτό που θαυμάζουμε και επαινούμε στους ακτιβιστές του στολίσκου. Το μόνο που ζητά είναι ένα αναίμακτο ξεβόλεμα από τις καθημερινές μας συνήθειες. Η εφαρμογή No Thanks είναι ένας εύκολος και γρήγορος τρόπος ελέγχου προϊόντων και brands με σάρωση barcode, αναζήτηση σειριακού αριθμού και εναλλακτικές προτάσεις. Το κίνημα ξεκίνησε μετά από αίτημα της παλαιστινιακής κοινωνίας για παγκόσμια αντίδραση αλληλεγγύης και στοχεύει στην απομόνωση ισραηλινών εταιρειών και ιδρυμάτων ώστε να ασκηθεί κοινωνική και οικονομική πίεση στο δολοφονικό κράτος.
Ας θυμηθούμε την πρόσφατη δήλωση της Φραντσέσκα Αλμπανέζε, Ειδικής Εισηγήτριας του ΟΗΕ, σχετικά με τον θαυμασμό που εισπράττει για την επιμονή της να ζητά τερματισμό της κατοχής και του απαρτχάιντ παρά τις κυρώσεις που υφίσταται: «Δεν είμαι η Τέηλορ Σουίφτ, δεν είστε φανς, αν μου κάνετε Like στο Facebook αλλά αγοράζετε ZARA, ή όλα αυτά τα προϊόντα που το BDS σας λέει να μην αγοράζετε, σας είμαι άχρηστη. Αν στέκεστε πίσω μου, το ερώτημα είναι αν με ακολουθείτε ή αν κρύβεστε πίσω μου». Αντίστοιχα, χωρίς τον έμπρακτο συλλογικό και ατομικό αποκλεισμό του Ισραήλ από τα πάντα, τα δάκρυα πάνω απ’ τις μαρτυρίες των ακτιβιστών γίνονται κάλπικα και τα παλαμάκια κούφια.