Ο κ. Βαρουφάκης ασκεί έντονη κριτική στον πρώην ηγέτη του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας, εστιάζοντας στις πολιτικές επιλογές του προς ώφελος της ολιγαρχίας. Συγκεκριμένα, στο βίντεο του αναφέρει ότι «ο Κιρ Στάρμερ πήρε το ιστορικό Εργατικό Κόμμα και το μετέτρεψε σε όργανο της ίδιας της ολιγαρχίας που είχε εκλεγεί υποτίθεται για να χαλιναγωγήσει».

Κάνοντας λόγο για εγκλήματα και όχι αποτυχίες του Κιρ Στάρμερ, ο κ. Βαρουφάκης τονίζει ότι «υποσχέθηκε μια διαφορετική Βρετανία. Όμως οι ενέργειές του, οι πολιτικές του, αποτέλεσαν ένα αριστοτεχνικό μάθημα μιας πολιτικής λιτότητας light, μιας πολιτικής του Συντηρητικού Κόμματος. Χρησιμοποίησε τη μεταφορά της πιστωτικής κάρτας που ξεπέρασε το πιστωτικό της όριο, όπως ακριβώς είχαν κάνει προηγούμενα οι Torries, όπως ο Τζορτζ Όσμπορν, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, που με τη λιτότητα προσπαθούσαν, και κατάφεραν, να μεταφέρουν τεράστιες ποσότητες πλούτου από τους μη έχοντες στους κατέχοντες.»

Υπενθυμίζει μάλιστα την ακραία καταστολή που δέχονται ακόμα και σήμερα υποστηρικτές της οργάνωσης για την αλληλεγγύη στα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού Palestine Action, συμπληρώνοντας πως «ο Στάρμερ έπαιξε και την διπλωματική παντομίμα της αναγνώρισης του Παλαιστινιακού κράτους. Όταν είδε ότι η κοινή γνώμη στρέφεται εναντίον του, αναγνώρισε το παλαιστινιακό κράτος, αλλά με τρόπο που εξασφάλιζε ότι παλαιστινιακό κράτος δεν θα υπάρξει ποτέ. Πώς; Συνεχίζοντας να στέλνει όπλα στο Ισραήλ, συνεχίζοντας να στηρίζει τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού.»

 

Αναλυτικά το σχόλιο του Γιάνη Βαρουφάκη:

«Ακούσατε τα νέα για την παραίτηση του Κιρ Στάρμερ.

Ο Κιρ Στάρμερ, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, δεν ήταν απλά μία απογοήτευση για τον εργατικό κόσμο, για την προοδευτική παράταξη, στη Βρετανία και αλλού. Πρόκειται για έναν ψευδόμενο πολιτικό που αναδείχθηκε στο άκρον άωτο της ηθικής παρακμής. Ένας άνθρωπος που κέρδισε την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος στη βάση υποσχέσεων τις οποίες αθέτησε πέντε δευτερόλεπτα μετά τη νίκη του. Ένας ηγέτης των Εργατικών που τόλμησε να αποβάλει από το Εργατικό Κόμμα όχι μόνο τον προκάτοχό του, τον Τζέρεμι Κόρμπιν, αλλά και αξιολογότατους ανθρώπους, όπως ο φίλος μας ο σκηνοθέτης Κεν Λόουτς. Ένας άνθρωπος που συμβολίζει την πραγματική προσήλωση στον ανθρωπισμό. Ο Κιρ Στάρμερ πήρε το ιστορικό Εργατικό Κόμμα και το μετέτρεψε σε όργανο της ίδιας της ολιγαρχίας που είχε εκλεγεί υποτίθεται για να χαλιναγωγήσει.

Ας εξετάσουμε όμως τον κατάλογο των ηθικών και λογικών, όχι αποτυχιών, εγκλημάτων του Στάρμερ. Υποσχέθηκε μια διαφορετική Βρετανία. Όμως οι ενέργειές του, οι πολιτικές του, αποτέλεσαν ένα αριστοτεχνικό μάθημα μιας πολιτικής λιτότητας light, μιας πολιτικής του Συντηρητικού Κόμματος. Χρησιμοποίησε τη μεταφορά της πιστωτικής κάρτας που ξεπέρασε το πιστωτικό της όριο, όπως ακριβώς είχαν κάνει προηγούμενα οι Torries, όπως ο Τζορτζ Όσμπορν, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, που με τη λιτότητα προσπαθούσαν, και κατάφεραν, να μεταφέρουν τεράστιες ποσότητες πλούτου από τους μη έχοντες στους κατέχοντες.

Ο Κιρ Στάρμερ ήταν ένας πρωθυπουργός που ήρθε στην πρωθυπουργία υποσχόμενος να φέρει στο αξίωμα αυτό την προσέγγιση ενός δικηγόρου με ειδίκευση στα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά τελικά υιοθέτησε μια light εκδοχή της ρατσιστικής πολιτικής του Φαράζ και μία πλήρη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Όσον αφορά την Ευρώπη και το Brexit, ο Στάρμερ υποσχέθηκε στους υποστηρικτές του Brexit ότι το Brexit τελείωσε. Έγινε. Τέλος. Πάει η Ευρωπαϊκή Ένωση για τη Μεγάλη Βρετανία, αλλά ταυτόχρονα έκλεινε το μάτι σε όσους λαχταρούσαν να επανενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τους έκλεινε το μάτι πονηρά για να τους δώσει την αίσθηση ότι η Βρετανία όπου να’ ναι θα επανασυνδεθεί σταδιακά με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι θα τη βάλει στην Συνοριακή Τελωνειακή Ένωση, στην Κοινή Αγορά κτλ. Αυτό δεν είναι ηγεσία, είναι απάτη.

Και μετά υπάρχει ο τρόπος με τον οποίο ο κύριος Στάρμερ και η κυβέρνησή του έσπευσαν να προσφέρουν στο Ισραήλ άνευ όρων υποστήριξη στη γενοκτονία στη Γάζα, στην εθνοκάθαρση στη Δυτική Όχθη και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Μια κυβέρνηση Στάρμερ που θυσίασε πολύτιμες πολιτικές και ατομικές ελευθερίες των ίδιων των πολιτών της Βρετανίας. Μην ξεχνάμε ότι φυλάκισε γιαγιάδες, ιερείς, ειρηνικούς ακτιβιστές που τόλμησαν να υποστηρίξουν την οργάνωση Palestine Action, Παλαιστινιακή Δράση, μια οργάνωση που ο Στάρμερ και οι υπουργοί του χαρακτήρισαν τρομοκρατική επισήμως. Την ανακήρυξαν τρομοκρατική. Γιατί; Επειδή εφάρμοσε τις καθιερωμένες ακτιβιστικές πρακτικές. Τι έκαναν; Μπήκαν σε ιδιωτικό χώρο όπου ήταν στεγασμένα στρατιωτικά αεροπλάνα, τα οποία είχαν αποδεδειγμένα συνδράμει στη γενοκτονία, και έβαλαν μια κόκκινη μπογιά από πάνω για να σηματοδοτήσουν ότι είχαν συμμετάσχει στην αιματοχυσία των Παλαιστινίων. Αυτή ήταν η τρομοκρατική δράση. Αυτοί οι ακτιβιστές είναι ακόμα στη φυλακή, ένα χρόνο μετά.

Ρίχνοντας αλάτι στην πληγή, ο Στάρμερ έπαιξε και την διπλωματική παντομίμα της αναγνώρισης του Παλαιστινιακού κράτους. Όταν είδε ότι η κοινή γνώμη στρέφεται εναντίον του, αναγνώρισε το παλαιστινιακό κράτος, αλλά με τρόπο που εξασφάλιζε ότι παλαιστινιακό κράτος δεν θα υπάρξει ποτέ. Πώς; Συνεχίζοντας να στέλνει όπλα στο Ισραήλ, συνεχίζοντας να στηρίζει τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού.

Αλλά αν το δούμε και πιο σφαιρικά, η κυβέρνηση του κυρίου Στάρμερ είναι μια κυβέρνηση που δεν είχε διδαχθεί τίποτα από την κρίση του 2008. Ο Στάρμερ και η υπουργός Οικονομικών του, η κυρία Ρέιτσελ Ριβς, έπαιζαν το ίδιο παρωχημένο παιχνίδι της λιτότητας, ενώ παράλληλα διευκόλυναν και ενίσχυαν την επικυριαρχία του τραπεζικού τομέα, του χρηματοπιστωτικού τομέα, που επιβάλλει το Σίτι του Λονδίνου. Αυτή την επικυριαρχία, αυτό το καθεστώς, ένα καθεστώς το οποίο οδηγεί στην αποψίλωση των επενδύσεων στην υπόλοιπη κοινωνία υπέρ των τραπεζών. Και μάλιστα η κυβέρνηση του Στάρμερ και της Ριβς επέβαλαν πρόσθετες περικοπές τόσο στη διεθνή βοήθεια όσο και στις κοινωνικές δαπάνες, για να ενισχυθούν ποιοι; Οι τραπεζίτες, με πάνω από, σε ευρώ, 180 δισ. ευρώ, χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε ανταποδοτικότητα εκ μέρους των τραπεζών. Είναι η ίδια παλιά δοκιμασμένη δογματική προσέγγιση. Λιτότητα για τις μάζες, σοσιαλισμός για τους τραπεζίτες και για τους εμπόρους όπλων.

Ε, η ιστορία θα θυμάται τον κύριο Στάρμερ ως έναν άνθρωπο χωρίς αρχές, έναν πρωθυπουργό που δεν προσφέρει ούτε ίχνος ειλικρίνειας στον κόσμο που τον ψηφίζει, που τον στηρίζει, αλλά μόνο του υπόσχεται την ψευδαίσθηση της αλλαγής, την οποία δεν θα φέρει ποτέ. Μια απάνθρωπη ψευδαίσθηση. Ήταν ένας ηθικά εξαχρειωμένος πρωθυπουργός επειδή επέλεξε συνειδητά να εγκαταλείψει τις αρχές για χάρη της κυβερνησιμότητας, της εξουσίας, που όταν την πήρε την εξουσία δεν ήξερε τι να την κάνει. Και γι’ αυτό η ιστορία θα τον καταγράψει με τα πιο μαύρα γράμματα στα κιτάπια της. Εξωθώντας με να καταλήξω, καλά ξεκουμπίδια, κύριε Στάρμερ.»