Όπως ανακοίνωσαν οι δημοσιογράφοι Δανάη Μαραγκουδάκη, Ελίζα Τριανταφύλλου και Βασίλης Θανάσης μέσω σχετικής ανάρτησης:
«Η αγαπημένη μας φίλη Paola Revenioti έφυγε από την ζωή χτες βράδυ στο νοσοκομείο Σισμανόγλειο μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο σε ηλικία 68 ετών.
Μας αφήνει ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια στην ιστορία της κουήρ κοινότητας. Με το Κράξιμο, με τις φωτογραφίες της, με τα ντοκιμαντέρ της και κυρίως με το πώς έζησε, υπερασπιζόταν σταθερά την ελευθερία, την καύλα, τη ζωή.
Την αποχαιρετούμε με βαθιά λύπη, αγάπη αλλά κι ευγνωμοσύνη για το αποτύπωμά της στις ζωές μας και κάθε τρανς και κουήρ ανθρώπου που ήρθε σε επαφή μαζί της, με το έργο και τον δημόσιο λόγο της.
Αναπνέουμε πιο ελεύθερα χάρη σε εκείνη. Θα μιλάμε πάντοτε για την παρακαταθήκη που μας αφήνει συλλογικά.
Θα ακολουθήσουν περισσότερες πληροφορίες για την κηδεία εντός της ημέρας».
Η Πάολα Ρεβενιώτη γεννήθηκε το 1958 στο Κερατσίνι. Βρέθηκε από νεαρή ηλικία αντιμέτωπη με τον κοινωνικό αποκλεισμό και τις διακρίσεις που αντιμετώπιζαν τα τρανς άτομα στην Ελλάδα κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Αντί να υποκύψει στις δύσκολες αυτές συνθήκες, αξιοποίησε τις προσωπικές της εμπειρίες ως αφετηρία για κοινωνική και πολιτική δράση, διαδραματίζοντας καθοριστικό ρόλο στην ενίσχυση της ορατότητας της τρανς κοινότητας και στη διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων.
Ιδιαίτερα σημαντικό σταθμό στην πορεία της αποτέλεσε η έκδοση του περιοδικού Κράξιμο, το οποίο κυκλοφόρησε από το 1981 έως το 1993. Το έντυπο συγκαταλέγεται στα πρώτα στην Ελλάδα που έφεραν στο προσκήνιο ζητήματα που αφορούσαν τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και των τρανς ατόμων.
Παράλληλα, στις σελίδες του δημοσιεύονταν άρθρα και κείμενα σχετικά με τα κοινωνικά κινήματα, την πολιτική επικαιρότητα, την ελευθερία της έκφρασης και την καταπολέμηση των διακρίσεων, σε μια εποχή κατά την οποία η δημόσια συζήτηση γύρω από τη διαφορετικότητα παρέμενε ιδιαίτερα περιορισμένη.
Η έντονη ακτιβιστική της δράση την έφερε επανειλημμένα αντιμέτωπη με τις διωκτικές αρχές. Η ίδια κατήγγειλε πολλές φορές περιστατικά αστυνομικής αυθαιρεσίας και βίας εις βάρος τρανς γυναικών, ενώ προσέφευγε συστηματικά στις αρμόδιες αρχές, συμβάλλοντας στην ανάδειξη της κρατικής καταστολής που βίωνε η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα.
Η διαρκής αυτή παρουσία και οι παρεμβάσεις της την καθιέρωσαν ως μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες μορφές του ελληνικού κινήματος για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ωστόσο, η δράση της δεν περιορίστηκε αποκλειστικά στα ζητήματα που αφορούσαν τα τρανς άτομα. Συμμετείχε ενεργά σε κινητοποιήσεις για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, συνεργάστηκε με ακτιβιστές και συλλογικότητες της εποχής και συνέβαλε αποφασιστικά στο να αποκτήσει η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα δημόσια φωνή σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών προκαταλήψεων.
Στα επόμενα χρόνια στράφηκε στον κινηματογράφο και τη φωτογραφία, μέσα από τα οποία κατέγραψε εμπειρίες, βιώματα και ιστορίες της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στην Ελλάδα.
Το 2014 παρουσίασε το πρώτο της ντοκιμαντέρ με τίτλο Καλιαρντά, αφιερωμένο στη γλώσσα και την ιστορία της ελληνικής queer κοινότητας. Το 2021 συμμετείχε στην ταινία Πικροδάφνες, μαζί με την Εύα Κουμαριανού και τη Μπέτυ Βακαλίδου, ενώ δημιούργησε και μια σειρά ντοκιμαντέρ στο πλαίσιο του εγχειρήματος «The Paola Project».
Παράλληλα, ανέπτυξε και πολιτική δράση. Το 2019 εντάχθηκε στο ΜέΡΑ25, ενώ ήταν υποψήφια στις βουλευτικές εκλογές του 2023 στην Α’ Αθηνών, καθώς και στις ευρωεκλογές του 2024.
Η Πάολα Ρεβενιώτη υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές μορφές του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος. Μέσα από τον ακτιβισμό, την εκδοτική της δραστηριότητα και το καλλιτεχνικό της έργο συνέβαλε ουσιαστικά ώστε ζητήματα που για δεκαετίες παρέμεναν αόρατα να βρεθούν στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου, αφήνοντας ένα ισχυρό και διαχρονικό αποτύπωμα στον αγώνα για την ισότητα, την ορατότητα και την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων.