Το νέο βίντεο αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας σειράς τριών πολιτικών ντοκιμαντέρ που επικεντρώνονται στη δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Στο συγκεκριμένο βίντεο πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν νέοι και νέες, οι οποίοι μεταφέρουν τις προσωπικές τους εμπειρίες και περιγράφουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.
Το πολιτικό ντοκιμαντέρ δημιουργήθηκε από ομάδα εθελοντών και εθελοντριών, ενώ ο σχεδιασμός και η ανάπτυξή του πραγματοποιήθηκαν υπό την επιστημονική επιμέλεια και τον δημιουργικό συντονισμό της Φανής Κουντούρη, Αναπληρώτριας Καθηγήτριας Πολιτικής Επιστήμης και Επικοινωνίας.
Στο δεύτερο βίντεο, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται να ακούει τους νέους και τις νέες, οι οποίοι αναφέρονται στις συνθήκες που έχουν διαμορφώσει τη ζωή τους τα τελευταία χρόνια.
Οι νέοι περιγράφουν μια πραγματικότητα που, όπως σημειώνουν, χαρακτηρίζεται από διαδοχικές κρίσεις και οικονομικές πιέσεις. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά:
«Είμαστε μια γενιά που μεγάλωσε στην κρίση. Στη συνέχεια ήρθε ο κορονοϊός και τώρα ζούμε σε έναν πληθωρισμό με πόλεμο, ο οποίος δεν μας επιτρέπει να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Θεωρούμε λογικό να πρέπει να κάνουμε μια δουλειά, αλλά να βοηθάνε οι γονείς μας ώστε να βγαίνει ο μήνας. Παρόλα αυτά προσπαθούμε, μιλάμε. Αλλά γενικότερα υπάρχει το αίσθημα ότι δεν ακουγόμαστε».
Η οικονομική δυσκολία συνδέεται, σύμφωνα με τις μαρτυρίες που παρουσιάζονται στο βίντεο, και με την κατάσταση στον χώρο της δημόσιας υγείας. Μία από τις συμμετέχουσες αναφέρεται στην πίεση που δέχεται το προσωπικό των δημόσιων δομών υγείας, σημειώνοντας:
«Το δημόσιο σύστημα υγείας βασικά αποτελείται μόνο από το προσωπικό. Δεν έχει τίποτα άλλο να το στηρίξει και το μόνο που ζει μέσα και κάνει την καρδιά μου να χτυπάει είναι οι εργαζόμενοι οι οποίοι είναι σε πλήρη εξάντληση».
Στο επίκεντρο των τοποθετήσεων βρίσκεται και η εκπαίδευση, με τους νέους να αναδεικνύουν το οικονομικό βάρος που καλούνται να επωμιστούν οι οικογένειες, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την προετοιμασία για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση.
Χαρακτηριστικά αναφέρεται: «Τα παιδιά νιώθουν οργή, οργή και βία. Είναι να μην μπορείς να πεις στο παιδί σου ξέρεις, δε θα σπουδάσεις γιατί δεν έχουμε λεφτά να το στείλουμε στα φροντιστήρια. Διότι ας μην κρυβόμαστε, δωρεάν εκπαίδευση δεν υπάρχει στην Ελλάδα μόνο ως ταμπέλα».
Παράλληλα, στο βίντεο παρουσιάζεται και η αντίληψη των συμμετεχόντων για τον ρόλο που θα πρέπει να έχει μια σύγχρονη Αριστερά και τα πεδία στα οποία καλείται να παρέμβει.
«Μια σύγχρονη Αριστερά θέλει να είναι συγκρουσιακή, δηλαδή να τα βάλει και να επανακτήσει τα κοινά, είτε αυτά είναι τα πανεπιστήμια, είτε είναι τα νοσοκομεία, είτε είναι η ενέργεια ή να είναι αντι μιλιταριστική. Και πρέπει να είναι βαθιά πολιτικά οικολογική».
Ένα ακόμη ζήτημα που αναδεικνύεται είναι η σχέση των νέων με την πολιτική και η αίσθηση ότι οι προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης παραμένουν περιορισμένες.
Όπως αναφέρεται: «Δεν θα ανεχτούμε την αναξιοκρατία, τον νεποτισμό και τον σεβασμό μας. Το άγχος που μας καταβάλλει εμάς τους νέους και τις νέες, μας δημιουργεί φόβο για το μέλλον μας. Η επαγγελματική μας αποκατάσταση μοιάζει με άπιαστο όνειρο. Η πολιτική δεν έχει να κάνει μόνο με υπουργεία και κόμματα. Έχει να κάνει με όλα αυτά που μας απασχολούν καθημερινά στο σπίτι, στη δουλειά, στο σχολείο».
Μέσα από τις συγκεκριμένες τοποθετήσεις, το βίντεο επιχειρεί να καταγράψει τον τρόπο με τον οποίο η νέα γενιά αντιλαμβάνεται τα προβλήματα της καθημερινότητας, αλλά και τη σχέση της με την πολιτική και τους θεσμούς.
Στη συνέχεια, τον λόγο παίρνει ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος αναφέρεται στη διαφορετική εμπειρία των νεότερων γενεών και στις αλλαγές που έχει επιφέρει η μετάβαση από την αναλογική στην ψηφιακή εποχή.
Ο ίδιος σημειώνει: «Αυτή η γενιά που εκπροσωπείτε είναι μια γενιά που πολύ δύσκολα μπορούμε εμείς, εντάξει δεν είμαι και boomer, αλλά δύσκολα μπορούμε να την καταλάβουμε. Εμείς γεννηθήκαμε στην αναλογική εποχή και περάσαμε στην ψηφιακή. Η γενιά η δική σας είναι μια γενιά που έχει γεννηθεί στην ψηφιακή εποχή και αυτό αλλάζει απολύτως τις συνθήκες μέσα στις οποίες διαμορφώνεται η καθημερινότητα του ανθρώπου. Αλλιώς ενημερωνόμαστε, αλλιώς ψυχαγωγούμαστε, αλλιώς επικοινωνούμε, αλλιώς ερωτευόμαστε. Και στο πλαίσιο της ψηφιακής συνθήκης, νομίζω ότι το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε εμείς είναι να σταματήσουμε να σας λέμε ότι έχουμε εμείς τις λύσεις και θα σας τις πούμε. Εμείς ήρθαμε για να σας ακούσουμε και όχι για να σας καθοδηγήσουμε».