του Θάνου Καμήλαλη

Τη Δευτέρα λοιπόν, Ελλάδα και Ισραήλ υπέγραψαν τη συμφωνία ύψους 3 δισ. ευρώ για το συγκεκριμένο «πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας, αντιβαλλιστικής και anti-drone προστασίας», που διαφημίζεται εκτενώς στη χώρα ως το επόμενο βήμα άμυνας και «ασφάλειας». Πρόκειται, όπως ανέφερε το Ισραηλινό Υπουργείο «Άμυνας», για τη μεγαλύτερη συμφωνία στην ιστορία των σχέσεων Ελλάδας – Ισραήλ και για μία από τις μεγαλύτερες στην ιστορία του ισραηλινού κράτους, όπως σχολίασε πανηγυρίζοντας ο διεθνώς καταζητούμενος, Νετανιάχου. 

Πρόκειται επίσης για μία ακόμα αναβάθμιση της στρατιωτικής συνεργασίας της χώρας με ένα κράτος που πραγματοποιεί γενοκτονία και, αδιαμφισβήτητα, προσπαθεί να τορπιλίσει κάθε προσπάθεια εκεχειρίας και ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή. Όπως σημειώνει το Reuters, εκτός των ισχυρών οικονομικών και διπλωματικών σχέσεων, Ελλάδα και Ισραήλ, λειτουργούν ένα κέντρο κοινής αεροπορικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα, πραγματοποιούν ετήσιες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και συνεργάζονται σε συστήματα αντι-drone και στον τομέα της  κυβερνοασφάλειας. Πέρυσι, η Αθήνα αγόρασε 36 πυραυλικά συστήματα ισραηλινής κατασκευής έναντι περίπου 650 εκατομμυρίων ευρώ. Τα 3,6 δισ. ευρώ αυτών των δύο συμφωνιών δύσκολα θα είναι το τελικό ποσό. Όπως εύλογα εκτίμησε το BDS Greece, «η πραγματική επιβάρυνση δεν τελειώνει στην αγορά. Τα συστήματα αυτά χρειάζονται πυραύλους αναχαίτισης, ανταλλακτικά, συντήρηση, τεχνική υποστήριξη, εκπαίδευση και μελλοντικές αναβαθμίσεις. Με βάση πραγματικά ευρωπαϊκά δεδομένα κόστους κύκλου ζωής αντίστοιχων ισραηλινών συστημάτων, έχουμε κάθε λόγο να θεωρούμε ότι σε βάθος 20–25 ετών η συνολική επιβάρυνση μπορεί να φτάσει τουλάχιστον τα 5,5–6,5 δισ. ευρώ». Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές ότι δεν μιλάμε για μια αγορά «μία κι έξω», αλλά για μια μόνιμη πλέον εξάρτηση της άμυνας της χώρας από την ισραηλινή στρατιωτική βιομηχανία.

Πρόκειται, τέλος, για την άμεση υποστήριξη της χώρας μας στις δολοφονικές πολιτικές του συμμάχου της, την άμεση χρηματοδότηση της ισραηλινής πολεμικής μηχανής για τις διεθνώς καταγεγραμμένες φρικαλεότητες που διαπράττει, αλλά και τη στήριξη και του ίδιου του Νετανιάχου, ενόψει των εκλογών του Οκτωβρίου στη χώρα του. Αντί για διακοπή της στρατιωτικής συνεργασίας, αντί, έστω, για μία τήρηση κάποιων προσχηματικών αποστάσεων την ώρα που ακόμα και η Ε.Ε. επιβάλλει κυρώσεις και εκδίδει ανακοινώσεις καταδίκης για τα νέα σχέδια εποικισμών στη Δυτική Όχθη, η Ελλάδα βγαίνει στην πρώτη γραμμή, ζητώντας να αναγνωριστεί διεθνώς ως ο πιο πιστός υποστηρικτής (εκτός ΗΠΑ) της γενοκτονίας και της παραβίασης κάθε έννοιας Διεθνούς Δικαίου. Ακόμα και για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αυτό είναι μια πρωτόγνωρη ντροπή, ένας ανεπανάληπτος ηθικός ξεπεσμός.

Τα περί «σωστής πλευράς της ιστορίας», που επαναλάμβανε η κυβέρνηση την πρώτη περίοδο της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, έχουν πάει προ πολλού περίπατο. Τώρα κυριαρχούν μια σειρά από κυνικά επιχειρήματα, που αποθεώνουν την ισχύ του Ισραήλ και στέκονται στην έχθρα του με την Τουρκία. Ο πιο πιστός υποστηρικτής αυτού του  κυνισμού είναι πάντοτε, ποιος άλλος, ο Υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης. 

Μιλώντας στη Βουλή τη Δευτέρα, απευθυνόμενος στο ΚΚΕ, υποστήριξε πως «είναι μια εξαιρετικά σημαντική μέρα για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, την εξωτερική πολιτική, για το μακροπρόθεσμο συμφέρον του ελληνικού λαού. Την οικοδόμηση αυτής της στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ πρέπει να την επικρατήσει κάθε Έλληνας που έχει μυαλό». Πρόσθεσε ότι «τη στρατηγική συμμαχία θα τη διατηρήσουμε και υπηρετήσουμε γιατί υπηρετούμε τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Δεν υπηρετούμε του σοβιετικού ούτε του παλαιστινιακού ούτε του κομμουνιστικού ούτε προλεταριακού. Για τον ελληνικό λαό είμαστε εδώ και ο ελληνικός λαός θεωρεί τη συμμαχία με το Ισραήλ πολύ σημαντικό πράγμα».

Ακόμα κι αν αφήσουμε στην άκρη τα ηθικά επιχειρήματα, μια που σαφέστατα μια γενοκτονία και μερικές εισβολές σε άλλα κράτη δεν συγκινούν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, δεν προκύπτει το «μακροπρόθεσμο συμφέρον του ελληνικού λαού» που επικαλείται ο Υπουργός. Στο οικονομικό κομμάτι, φαίνεται πως το «λεφτόδεντρο», χαρακτηρισμός που χρησιμοποιεί ειρωνικά η κυβέρνηση απέναντι σε κάθε κοινωνικό αίτημα και κάθε πρόταση της αντιπολίτευσης, υπάρχει, αλλά παράγει συγκεκριμένους καρπούς. Είναι φοβερό το πώς η ερώτηση «πού θα βρείτε τα λεφτά» εξαφανίζεται στα ατέλειωτα εξοπλιστικά προγράμματα, με (αρχικό) προϋπολογισμό 28 δισ. μέχρι το 2036. Η Ελλάδα δαπανά πλέον περίπου το 3,5% του ΑΕΠ της στην άμυνα, σταθερά στις πρώτες θέσεις των χωρών του ΝΑΤΟ, με το πλάνο της συμμαχίας, σύμφωνα με τις εντολές του Τραμπ, να προβλέπει αύξηση στο 5% για τα κράτη – μέλη (πλην Ισπανίας) μέχρι το 2035. Η όρεξη για εξοπλισμούς δεν σταματά ποτέ. Πήραμε Ραφάλ, Φρεγάτες, F-35, αλλά οι αγορές συνεχίζονται με τα ίδια επιχειρήματα, που δεν τελειώνουν ποτέ, όσο κι αν αυξηθούν οι υπέρογκες δαπάνες. Όσο κι αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης υποστηρίζει πως το δίλημμα «βούτυρο ή κανόνια» είναι παρωχημένο, όση επίκληση των ευρωπαϊκών δημοσιονομικών περιορισμών κι αν κάνει η κυβέρνηση, η πραγματικότητα λέει πως όλα τα χρήματα βγαίνουν από το ίδιο ταμείο.

Όσο για το κομμάτι της «ασφάλειας», αυτή η υπόσχεση τορπιλίζεται από τον συνεχή εναγκαλισμό με ένα κράτος που είναι παράγοντας αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη περιοχή, επιδιώκοντας ολοφάνερα πλέον τη συνεχή πολεμική σύγκρουση και την επέκταση των συνόρων του. Η Ελλάδα, που επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο στις διαμάχες με την Τουρκία, καταδικάζει την τουρκική κατοχή στην Κύπρο και θέλει να εμφανίζεται ως πυλώνας σταθερότητας στην περιοχή, υποστηρίζει άμεσα και ενεργά ένα κράτος που καταδικάζεται διεθνώς για παράνομη κατοχή εδαφών και σειρά παραβιάσεων του Διεθνούς Δικαίου. Η πρόσδεση στο Ισραήλ σημαίνει βαθύτερη εμπλοκή, σημαίνει ότι γίνεσαι μέρος της σύγκρουσης, επιλογή με επικίνδυνες συνέπειες, αν συνυπολογίσουμε τις αμερικανικές βάσεις και τους ελληνικούς Patriot στη Σαουδική Αραβία. Έχουμε λοιπόν το παράδοξο, οι πολιτικές δυνάμεις που εμπλέκουν τη χώρα στις ένοπλες συρράξεις της ευρύτερης περιοχής, να πανηγυρίζουν ότι «μεριμνούν για την ασφάλεια».

Τα τελευταία χρόνια. οι υποσχέσεις για «άμυνα», για «θωράκιση» και για «ασφάλεια» έχουν δημιουργήσει ένα πεδίο συνεχών αγορών, πανηγυρισμών, διθυραμβικών δηλώσεων και δημοσιευμάτων με φόντο πολλά δισεκατομμύρια από τα δημόσια ταμεία. Πίσω από τα χαμόγελα και τις χειραψίες, έχουμε την άμεση υποστήριξη της χώρας μας σε ειδεχθή διεθνή εγκλήματα και την ολοένα και αυξανόμενη συμμετοχή, εδώ και καιρό όχι μόνο διπλωματική, στις μεγάλες συγκρούσεις στην περιοχή. Ανέκαθεν το πρόβλημα με τη μυθολογία είναι το ότι δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα.