Η Ηρώ Διώτη ξεκινά τη δήλωσή της τονίζοντας: «Οκτώ χρόνια μετά την άγρια δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, μπροστά στα μάτια της αστυνομίας και δεκάδων περαστικών, αξίζει να αναρωτηθούμε:

  • Το έγκλημα αυτό οδήγησε σε μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση πάνω στην εγκληματική φύση του ρατσισμού;
  • Περιορίστηκε η ομοφοβία, η τρανσφοβία και συνολικά ο ρατσισμός ενάντια στα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα;
  • Τιμωρήθηκαν οι δολοφόνοι με ποινές ανάλογες του εγκλήματος;
  • Υπήρξαν θεσμικές παρεμβάσεις με στόχο την πρόληψη αντίστοιχων φαινομένων;»

Όπως συμπεραίνει, «οι απαντήσεις δεν είναι αναγκαστικά αισιόδοξες. Στην Ελλάδα όπως και σε όλον τον κόσμο, η ομοφοβία έχει γίνει ένα από τα βασικά εργαλεία της Ακροδεξιάς, στο πλαίσιο κάποιας υποτιθέμενης “αντίστασης” σε κάποια δήθεν “woke ατζέντα”.

Οι δολοφόνοι καταδικάστηκαν σε πολύ χαμηλές ποινές, ενώ οι αστυνομικοί αθωώθηκαν όλοι. Την υπεράσπισή τους ανέλαβε το δικηγορικό γραφείο του Πλεύρη, στέλνοντας το αντίστοιχο μήνυμα στην κοινωνία.»

«Και παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα υποχρεώθηκε να ακολουθήσει τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ζητήματα όπως ο νόμος ομόφυλων ζευγαριών, σήμερα ο αντιρατσιστικός νόμος καθίσταται επί της ουσίας ανενεργός και δεν προστατεύει τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα από λεκτικές και σωματικές επιθέσεις», επισημαίνει η συντονίστρια της ΚΕ του ΜέΡΑ25.

«Παρ’όλα αυτά, το κίνημα που αναπτύχθηκε και συνεχίζει να αναπτύσσεται μετά τη δολοφονία του Ζακ αποτελεί παρακαταθήκη στην πορεία για την απόλυτη ισότητα δικαιωμάτων και τη συντριβή του ρατσισμού.

Για έναν κόσμο στον οποίον οι γυναίκες, οι gay, οι τρανς θα είναι ελεύθερες και ελεύθεροι και δεν θα φοβούνται.

Για έναν κόσμο στον οποίον ο φασισμός, ο τραμπουκισμός, η βία δεν θα είναι κανονικότητα.

O Ζακ δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Η ζωή του δεν θα μείνει χωρίς δικαίωση», καταλήγει στη δήλωσή της.