Η περίπτωση της Maricarmen προκάλεσε ευρεία προσοχή, μετατρέποντας μια περίπλοκη νομική διαμάχη για μια μίσθωση δεκαετιών σε ένα ισχυρό σύμβολο του αγώνα για ασφαλή στέγαση.
Ο θάνατός της την Τετάρτη επήλθε μετά από συμφωνία —η οποία επιτεύχθηκε με τη μεσολάβηση του Δήμου της Μαδρίτης— που θα της επέτρεπε να μετακομίσει ξανά στο διαμέρισμα της περιοχής Ρετίρο. Η ίδια παρέμενε στο νοσοκομείο από την ημέρα της έξωσης.
Η María del Carmen Abascal, η 87χρονη κάτοικος της Μαδρίτης γνωστή ως Maricarmen, απεβίωσε χωρίς να καταφέρει να επιστρέψει στο σπίτι από το οποίο υπέστη έξωση στις 23 Σεπτεμβρίου.
Υπενθυμίζεται ότι η αστυνομία εκτέλεσε την έξωση στην τέταρτη απόπειρα, παρά το γεγονός ότι εκατοντάδες διαδηλωτές είχαν συγκεντρωθεί προσπαθώντας να την εμποδίσουν. Η Maricarmen απομακρύνθηκε από το κτίριο πάνω σε φορείο και μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Νοσοκομείο Gregorio Marañón.
Οι εικόνες από την απομάκρυνσή της προκάλεσαν οργή σε ολόκληρη τη χώρα και συνέβαλαν ενεργοποίηση του κινήματος για το δικαίωμα στη στέγαση.
«Πολεμήστε, συνεχίστε να πολεμάτε για όσα σας ανήκουν»
Σε ανακοίνωσή του μετά τον θάνατό της, το Συνδικάτο Ενοικιαστών της Μαδρίτης ανέφερε ότι η συμφωνία που επέτρεπε στη Maricarmen να επιστρέψει ήρθε «πολύ αργά». Περιέγραψε τη διαδικασία που υπέστη ως «βασανιστική» και «απολύτως αποτρέψιμη».
Ο οργανισμός τόνισε ότι η περίπτωσή της αποτέλεσε σημείο καμπής στις διαδηλώσεις για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη στέγη, υπογραμμίζοντας παράλληλα το προσωπικό κόστος πίσω από τον δημόσιο διάλογο.
«Η συζήτηση για τη στέγαση βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, αλλά το κόστος για να φτάσουμε ως εδώ ήταν υπερβολικά υψηλό», ανέφερε το συνδικάτο.
Υπενθύμισε επίσης τα λόγια που η Maricarmen μοιραζόταν συχνά με τους ακτιβιστές: «Πολεμήστε, συνεχίστε να πολεμάτε για όσα σας ανήκουν». Το συνδικάτο δεσμεύτηκε να συνεχίσει το έργο του με τη δύναμη και το θάρρος που, όπως δήλωσε, εκείνη επέδειξε.
Η Maricarmen ζούσε στο διαμέρισμα της περιοχής Ρετίρο όλη τη διάρκεια της ζωής της. Ο πατέρας της υπέγραψε την αρχική διατηρητέα σύμβαση μίσθωσης (με ελεγχόμενο ενοίκιο) το 1956. Η μητέρα της ανέλαβε τη μίσθωση το 1960, και στη συνέχεια η ίδια η Maricarmen το 2005.
Οι αλλαγές στη νομοθεσία περί ενοικιάσεων και μια μεταγενέστερη αγοραπωλησία του ακινήτου οδήγησαν σε νομική διαμάχη σχετικά με το δικαίωμά της να παραμείνει βάσει της κληρονομημένης συμφωνίας.
Αρχικά κέρδισε την υπόθεση, αλλά το Επαρχιακό Δικαστήριο αργότερα δικαίωσε την εταιρεία ακινήτων και ενέκρινε την έξωσή της.
Μετά την απομάκρυνσή της, η εταιρεία Urbagestión συμφώνησε να της επιτρέψει την επιστροφή κατόπιν παρέμβασης του Δήμου της Μαδρίτης. Η απόφαση αυτή έδωσε την προοπτική να τερματιστεί μια διαμάχη που είχε προσελκύσει την εθνική προσοχή.
Για τη Maricarmen, ωστόσο, η συμφωνία ήρθε πριν από έναν επαναπατρισμό στο σπίτι της που δεν έγινε ποτέ. Ο θάνατός της αφήνει τους ακτιβιστές της στέγασης να θρηνούν για τη γυναίκα της οποίας ο αγώνας να παραμείνει στη δια βίου κατοικία της έγινε σκοπός πολύ πέρα από τη δική της πόρτα.