Στη βιβλιοπαρουσίαση συμμετέχουν:

  • Θανάσης Μαμάκος (Δήμαρχος Λαρισαίων)
  • Δημήτρης Κουρέτας (Περιφερειάρχης Θεσσαλίας)
  • Τρύφων Τσάτσαρος (Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Λάρισας)
  • Κωνσταντίνος Ι. Κορίδης (Εκδότης, ποιητής), Ιωάννα Μάνδρου (Δημοσιογράφος)
  • Χρυσούλα Χλωρού (Αδελφή της Βασιλικής Χλωρού)
  • Γιώργος Κουτσόπουλος (Παππούς του Τάσου Κουτσόπουλου)
  • Άλμα Λάτα (Μητέρα της Κλαούντια Λάτα), Μαρία Θεοδωρή (Μητέρα του Βάιου Βλάχου)
  • Παύλος Ασλανίδης (Πατέρας του Δημήτρη Ασλανίδη)
  • Διονύσης Γεωργιάδης (Πατέρας του Γεράσιμου-Ιάσονα Γεωργιάδη)
  • Νίκος Πλακιάς (Πατέρας των Θώμης και Χρύσας Πλακιά και θείος της Αναστασίας-Μαρίας Πλακιά)
  • Ελισάβετ Μπαρμπαλιού (Ψυχολόγος MSc-Ψυχοθεραπεύτρια)
  • Λουκάς Θ. Αποστολίδης (Συνήγορος οικογενειών στη δίκη για τα Τέμπη)
  • Γ. Γιαννακόπουλος (Δημοσιογράφος).
Περιγραφή του βιβλίου:

 

«Μετά την Τραγωδία, το τραύμα ούτε μπορεί αλλά ούτε και πρέπει να σιωπήσει.

Η αλήθεια, η μνήμη και η δικαιοσύνη γίνονται οι προϋποθέσεις της θεσμικής μεταμόρφωσης.

Με αφετηρία, κατ’ επέκταση, τη θέση ότι όσα συνέβησαν στα Τέμπη δεν συνιστούν απλώς ένα μοιραίο δυστύχημα, αλλά ένα θεσμικό και πολιτικό έγκλημα, ο Λουκάς Θ. Αποστολίδης και η Ελισάβετ Μπαρμπαλιού, σύντροφοι και συνοδοιπόροι στη ζωή, ενώνουν δύο διακριτές αλλά οργανικά συμπληρωματικές οπτικές: τη νομική, θεσμική και πολιτική διερεύνηση των γεγονότων, των παραλείψεων και των ευθυνών με την ψυχοκοινωνική προσέγγιση της οδύνης, της απώλειας, του πένθους και του συλλογικού τραύματος.

Μέσα από νομικά κείμενα, πρωτογενή τεκμήρια και ψυχοκοινωνική ανάλυση, το βιβλίο συνδέει τον νόμο με το ανθρώπινο βίωμα, τη θεσμική ευθύνη με τον πόνο και την καταγγελία με την ανάγκη της κάθαρσης.

Το “Κατηγορώ” του τίτλου δεν εκφέρεται ως μία στείρα μομφή, αλλά ορθώνεται ως η νηφάλια και διεπιστημονικά τεκμηριωμένη αξίωση λογοδοσίας. Τιμά τη μνήμη των 57 νεκρών, στέκεται στο πλευρό των επιζώντων και των συγγενών των θυμάτων, αντιστέκεται στη λήθη και αρνείται να αποδεχθεί την τραγωδία ως πεπρωμένο.

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου, τα Τέμπη αναδεικνύονται όχι μόνο ως εθνική Τραγωδία αλλά και ως ιστορικό, πολιτειακό και ψυχοκοινωνικό ορόσημο· ως ένα κάλεσμα για να μετατραπεί η οδύνη σε αυτογνωσία, η μνήμη σε ευθύνη, η δικαιοσύνη σε πράξη και το «Ποτέ ξανά» σε απαράβατη θεσμική δέσμευση για διαφάνεια και αλήθεια.

Γιατί χωρίς Αλήθεια δεν αποδίδεται η Δικαιοσύνη.

Χωρίς Δικαιοσύνη δεν επέρχεται η Κάθαρση.

Και χωρίς Κάθαρση δεν μπορεί να αναδυθεί

και να υπάρξει η απολύτως αναγκαία Λύτρωση.»