«Στην εκδίκαση, τα επιχειρήματα της διοίκησης Μελισσανίδη ήταν εξαιρετικά αδύναμα. Μερικές φορές προκάλεσαν ακόμα και γέλια στην αίθουσα. Η αίσθηση είναι πως θα δικαιωθούμε», τονίζει αρχικά στην ανάρτησή του ο δημοσιογράφος.

Αναλυτικά το ρεπορτάζ του ίδιου από την δίκη:

«ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΕΦΣΥΝ; – ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ

Ήταν μια σημαντική μέρα για μένα. Διαδικασία πρωτόγνωρη καθώς είναι η πρώτη φορά που διάλεξα εγώ να λύσω τις διαφορές μου στα δικαστήρια. Οποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, οι αρχικοί μου ενδοιασμοί για αυτή την προσφυγή διαψεύστηκαν. Η αλληλεγγύη των συναδέλφων, η στήριξη φίλων και συντρόφων, το ενδιαφέρον του κόσμου για αυτή τη δίκη, πιστώνονται μέσα μου ήδη ως μεγάλες νίκες. Στην εκδίκαση, τα επιχειρήματα της διοίκησης Μελισσανίδη ήταν εξαιρετικά αδύναμα. Μερικές φορές προκάλεσαν ακόμα και γέλια στην αίθουσα. Η αίσθηση είναι πως θα δικαιωθούμε. Αλλά φυσικά την απόφαση θα την λάβει η δικαστής.

Ακολουθεί ένα ρεπορτάζ από τη διαδικασία για να διαβαστεί από φίλους και… αντιπάλους, τώρα που πλέον αφηνόμαστε όλοι στην κρίση της δικαιοσύνης. Και το βασικό ερώτημα: Eίναι αυτή η ΕΦΣΥΝ?

Είναι δυνατόν να είσαι ο διευθυντής της Εφημερίδας (Σωτήρης Μανιάτης), να σου διαβάζουν το κείμενο συμφωνίας όπου αναγράφεται ότι η ιδιοκτησία Μελισσανίδη δεσμεύεται πως (σε εισαγωγκά): “δεν θα γίνουν από την Εταιρεία καταγγελίες χωρίς σπουδαίο λόγο των συμβάσεων εργασίας αορίστου χρόνου των εργαζομένων που αναφέρονται στην κατάσταση εργαζομένων της 3Ι.8.2025” και εσύ να ισχυρίζεσαι μπροστά στο δικαστήριο ότι “δεν καταλάβατε, δεν έλεγε για τους συγκεκριμένους εργαζόμενους, έλεγε γενικά ότι δεν θα μειωθούν οι θέσεις εργασίας”; Και να σε ρωτά το δικαστήριο, “δηλαδή θα μπορούσατε να τους είχατε απολύσει και όλους και να φέρετε άλλους στη θέση τους;” και εσύ να λες, “ε, όχι κι έτσι…”;

Είναι δυνατόν να τα λες αυτά ενώ σε εκείνο το κείμενο είσαι ο ΜΟΝΟΣ που αναφέρεται ονομαστικά ότι θα προστατευθεί η θέση του; Και άρα σήμερα να κοιτάς προς τα κάτω και να λες σε όλους τους συναδέλφους σου πως είναι κορόιδα και αναλώσιμοι και πως δεν καλύπτονται από τη συμφωνία; Και μάλιστα μια συμφωνία που κατάρτισες και ΕΣΥ ως μέλος της ομάδας διαπραγμάτευσης με τον επενδυτή; Πόσο ηθικό και συναδελφικό είναι αυτό;

Είναι δυνατόν να παραδέχεσαι ότι έκοψες τα ονόματα ΤΕΡΝΑ – ΑΚΤΟΡ – ΙΝΤΡΑΚΑΤ από άρθρο για τις υπέρογκες αποζημιώσεις (άνω του μισού δις) που έλαβαν οι εταιρείες για ΒΟΑΚ και Αεροδρόμιο Καστελλίου επειδή “φοβηθήκαμε μην φάμε αγωγή από τις εταιρείες”; Την ώρα που η υπόθεση των αποζημιώσεων δεν ήταν καν “αποκάλυψη” της εφημερίδας αλλά δημοσιευμένη υπουργική απόφαση που έπαιζε στα ΜΜΕ και είχε φτάσει μέχρι και τη Βουλή με ερωτήσεις της αντιπολίτευσης, τουλάχιστον ένα μήνα πριν; Γιατί θα έτρωγε αγωγή η εφημερίδα; Επειδή θα δημοσίευσε τις αποφάσεις του Υπουργείου Υποδομών; Αλήθεια κ. διευθυντά;

Είναι δυνατόν να ισχυρίζεσαι ότι στη συνέντευξη του Εξάρχου (ΑΚΤΟΡ – Crediabank) “δεν είχαμε καμία υποχρέωση να ρωτήσουμε για τις απειλές στον Θανάση Κουκάκη επειδή δεν ήταν δημοσιογράφος της εφημερίδας μας”; Ρωτάμε για έναν δημοσιογράφο που απειλείται μόνο αν είναι δικός μας; Και τελικά, παρόλο που δεν ρωτήσαμε για τον Κουκάκη πώς γίνεται ο τίτλος της συνέντευξης να αναφέρεται από την ανάποδη ΑΚΡΙΒΩΣ σε αυτό που δεν ρωτήσαμε; “Το ψέμα και η συκοφάντηση δεν είναι αποδεκτά” – Δηλαδή σαν να είναι ο Κουκάκης ψεύτης και συκοφάντης;

Είναι δυνατόν να έχει παραδεχτεί δημόσια ο ίδιος ο Γ. Πετρόπουλος ότι δεν θα έπρεπε να είναι στη διαπραγματευτική ομάδα της εφημερίδας με τον Μελισσανίδη λόγω της προσωπικής του σχέσης με τον επιχειρηματία και να έρχεται σήμερα η εφημερίδα να λέει: Δεν είναι ο Πετρόπουλος που λαμβάνει τις αποφάσεις για τις απολύσεις, δεν έχει καμία σημασία που ως αρχισυντάκτης έβριζε και απειλούσε τον Διονέλλη (“εκτέθηκες ηλίθιε”, “καθίκι”, “σίχαμα” κτλ – βλ. screenshot); Και οι φιλίες του, που ο ίδιος έχει παραδεχτεί εντός και εκτός εφημερίδας, παίζουν λέτε ρόλο;

Είναι δυνατόν να ισχυρίζεται μια σοβαρή εφημερίδα και ο διευθυντής της πως ο τίτλος ενός ρεπορτάζ καθορίζεται από τη διεύθυνση με στόχο πάντα “την καλύτερη ανάδειξη του θέματος” και να φέρνεις ως παράδειγμα τον τίτλο που από “Διαμαρτυρία για την Παπούρα με χορηγό… την ΤΕΡΝΑ” μετατράπηκε στο γενικό και ακίνδυνο… “Διαμαρτυρίες και χορηγίες”; Είναι σίγουρα “ανάδειξη του θέματος” αυτό;

Είναι δυνατόν να ισχυρίζεσαι πως ένας δημοσιογράφος που ως “μπλοκάκι” έστειλε το διάστημα 2013-2015 συνολικά 339 ρεπορτάζ, στην πραγματικότητα δεν ήταν υπό τις εντολές σας αλλά έστελνε όποτε του κατέβαινε και άρα “δεν ήταν σχέση εξαρτημένης εργασίας”; Και να είσαι και μαγαζί που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των εργαζομένων;

Είναι δυνατόν να λες ότι αποφασίσαμε να κόψουμε τους ανταποκριτές και ξεκινήσαμε από την Κρήτη και όταν σε ρωτάνε πόσοι από τους άλλους 8 ανταποκριτές απολύθηκαν να λες κανένας (σ.σ. ευτυχώς βέβαια). Και παρόλα αυτά, να θέλεις να πείσεις ότι ο πραγματικός λόγος της απόλυσης ήταν η “ανάγκη μείωσης των ανταποκριτών”;

Είναι δυνατόν να λες ότι “δεν έχουμε εμπάθεια προς το ΜέΡΑ25, εξάλλου έμπαιναν άρθρα του Βαρουφάκη στην Εφημερίδα”, αλλά όλως τυχαίως από τον περασμένο Ιούλιο που το κόμμα κατήγγειλε την απόλυση Κιμπουρόπουλου να μην έχεις δημοσιεύσει ΟΥΤΕ ΜΙΑ από τις 170 ανακοινώσεις και δελτία Τύπου του;

Είναι δυνατόν να έχεις απέναντί σου τις επιστολές διαμαρτυρίας για την απόλυση μου από 40 φορείς (συνδικαλιστικούς, συλλογικούς, περιβαλλοντικούς κτλ) και να ισχυρίζεσαι στο δικόγραφο πως όλους αυτούς τους υποκινεί ο απολυμένος για να… ηρωοποιηθεί; Το ίδιο άραγε και τους 22 εξωτερικούς συνεργάτες – αρθρογράφους, το ίδιο και τους 60 εργαζόμενους που έστειλαν επιστολή στις συνδικαλιστικές μας ενώσεις, το ίδιο και για την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του Συνεταιρισμού, το ίδιο για τις ανακοινώσεις δύο κομμάτων και δύο συνδικαλιστικών δημοσιογραφικών παρατάξεων, το ίδιο και για την πρόσθετη παρέμβαση της νομικής υπηρεσίας της ΕΣΗΕΑ; Ολοι αυτοί συμφώνησαν να “ηρωοποιήσουν” τον Διονέλλη;

Εχει άραγε σημασία ότι απέναντι στις καταθέσεις της σημερινής εκλεγμένης εκπροσώπου των εργαζομένων και του πρώτου σε ψήφους για το ΔΣ του Συνεταιρισμού δεν έρχονται καν να καταθέσουν οι δικοί σου μάρτυρες (ακόμα αγνοείται ο κ. Μπαζαίος) και βγάζουν το φίδι από την τρύπα μόνο τα στελέχη που είναι πιο ψηλά στην ιεραρχία, δηλαδή ο διευθυντής και ο διευθυντής σύνταξης;

Και τέλος, είναι δυνατόν να ζητάς από το δικαστήριο, ακόμα και αν τελικά κρίνει ότι η απόλυση δεν ήταν νόμιμη ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΚΗΡΥΞΕΙ ΑΚΥΡΗ αλλά… να του δώσουμε τρεις μήνες επιπλέον αποζημίωση (να ξεμπερδεύουμε);
Αλήθεια, αυτή είναι η ΕΦΣΥΝ σήμερα;

Είναι κι άλλα πολλά, που δεν πρόλαβαν να ειπωθούν στη δίκη:
– Για τον fake ρεπόρτερ Γ. Κοντογιάννη.
– Για το δημοσίευμα στοχοποίησης του δημάρχου Κερατσινίου με υπογραφή “Γ.Π.” την ώρα που – όλως τυχαίως – ο Δήμος δίνει αγώνα για την απομάκρυνση των καζανιών της Οil One του Μελισσανίδη.
– Για το χυδαίο δημοσίευμα “η Αριστερά της πλάκας” του Χάρη Ιωάννου.
– Για τη δημοσκόπηση που παρήγγειλε η ΕΦΣΥΝ σε σχέση με την αντίληψη του κοινού για την εφημερίδα και με δείχνει, αν και ανταποκριτή, 4ο σε αναγνωρισιμότητα συντάκτη της. (αυτό ομολογώ ήταν έκπληξη και για μένα).
– Για τα δημόσια άρθρα με υπογραφή “Η νέα ιδιοκτησία της ΕΦΣΥΝ” περί “ακηδεμόνευτης προσήλωσης στην ανυπότακτη δημοσιογραφία…”, περί “δημοσιογραφίας χωρίς εξαρτήσεις” και περί “νέας ιδιοκτησιακής πραγματικότητας που δεν έρχεται για να επιβάλει γραμμές…”. Πράγματα που σήμερα μπορεί να ακούγονταν και αστεία αν δεν ήταν τόσο τραγικά για την ποιότητα της ενημέρωσης στην Ελλάδα.

Ειδικώς και ιδιαίτερα για τον κ. Πετρόπουλο (αρχισυντάκτη του Πολιτικού Τμήματος):

– Για τις απειλές του (πιθανώς και κατά ζωής; – τι να υποθέσω;) – Δείτε τι γράφει για μένα: “Να παρακαλάει να μείνω σε αυτό τα σημείο, να μην πάω παρακάτω. Γιατί αν πάω δεν ξέρω πού θα κρυφτεί. Και δεν εννοώ τα δικαστήρια” – (Εσείς τι καταλαβαίνετε; – έχει κι άλλα ωραία στο screenshot…). Ας τα γράψω εδώ τουλάχιστον να τα ξέρετε επειδή άνθρωποι είμαστε, καμιά φορά συμβαίνουν και ατυχήματα… Κανονικά θα έπρεπε να τον έχω πάει τουλάχιστον στο πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ για διαγραφή. Αλλά δεν θα το κάνω – Απέναντί μας είναι τα αφεντικά – όχι οι δημοσιογράφοι, ακόμα και αν είναι φίλοι των αφεντικών.

Εξάλλου, το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ο Πετρόπουλος. Και οι φασίστες με βρίζουν και με απειλούν χρόνια τώρα. Το πρόβλημα είναι η διεύθυνση και η νέα ιδιοκτησία. Που στο δικαστήριο είπαν ότι “δεν μας αφορούν οι απειλές ενός αρχισυντάκτη σε έναν συντάκτη μας, δεν τις κρίναμε σοβαρές, δεν χρειαζόταν να του κάνουμε έστω μια σύσταση”.

Ευτυχώς που δεν χρειάστηκε να αποδείξουν ότι δεν κάνει ο Πετρόπουλος συστάσεις σε αυτούς…

Δεν έφτασε ο χρόνος και στη δίκη δεν προλάβαμε να τα πούμε όλα. Αλλά ευτυχώς έχουν περιληφθεί ΟΛΑ στις προτάσεις μας και στον φάκελο της δικογραφίας.

Και θα αποφασίσει το δικαστήριο επ΄αυτών.

Η απάντηση στο ερώτημα:

ΝΑΙ, ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΦΣΥΝ ΣΗΜΕΡΑ.

Αυτό έγινε η ΕΦΣΥΝ. Κάποιοι διαβιούν άνετα σε αυτό το περιβάλλον, κάποιοι ασφυκτιούν. Αλλά δυστυχώς αυτή είναι η κατάσταση. Ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο μαγαζί που λειτουργεί με τέτοιους όρους είναι. Όμως θα πονάει πάντα το ότι κάποτε ήταν μια “όαση στην έρημο της ενημέρωσης” όπως είπε και ο Κίμπι στην κατάθεσή του. Δεν έχει και πολύ νόημα να κλαίμε τώρα πάνω από το χυμένο γάλα. Πάμε παρακάτω. Υπερασπιζόμενοι όμως πάντα την τιμή και την αξιοπρέπειά μας.

Ευχαριστίες

Οφείλω ένα τεράστιο ευχαριστώ στον δικηγόρο μου Κώστα Παπαδάκη, που οργάνωσε όχι μόνο την υποστήριξη της αγωγής μου αλλά και την ταξινόμηση του τεράστιου υλικού της δικογραφίας. Κρατώ από την αρχή τα δικά του λόγια: “Δεν κρινόμαστε από τις μάχες που κερδίζουμε ή χάνουμε, αλλά από τις μάχες που επιλέγουμε να δώσουμε”.

Είναι τιμή μου να με υπερασπίζεται εκείνος.

Θεωρώ ειλικρινή τα λόγια, μετά τη δίκη, του καθηγητή Εργατικού Δικαίου Κώστα Παπαδημητρίου, που εκπροσώπησε την πλευρά Μελισσανίδη: “Σε διαβάζω και σε εκτιμώ πολύ. Δεν είναι κάτι προσωπικό”. Το σέβομαι. (Εξάλλου, κάποιοι άλλοι στην αίθουσα δυσκολεύονταν ακόμα και να με κοιτάξουν στα μάτια… )

Χρωστώ ευγνωμοσύνη:

Στους συναδέλφους μου Γιάννη Κιμπουρόπουλο και Κορίνα Βασιλοπούλου αλλά και στη Δέσποινα Κουτσούμπα, πρώην συνεργάτιδα της ΕΦΣΥΝ και πρόεδρο του Ενιαίου Συλλόγου ΥΠΠΟ που κατέθεσαν για μένα και τεκμηρίωσαν με επιχειρήματα και αποδείξεις τα αιτήματά μου.

Στους συνοδοιπόρους μου στο ΜέΡΑ25 που στάθηκαν δίπλα μου από την πρώτη στιγμή και δείχνουν στην πράξη τι σημαίνει συντροφικότητα και αλληλεγγύη.

Στα μέλη της παράταξης Πρωτοβουλία για την Ανατροπή στα ΜΜΕ που βρέθηκαν και χθες δίπλα μου στο δικαστήριο.

Στους φίλους που ενίσχυσαν την καμπάνια συλλογής χρημάτων και σε εκείνους που ξεκίνησαν ακόμα και από 300 χιλιόμετρα μακριά (ξέρεις εσύ…) για να βρεθούν δίπλα μου και την πρώτη και τη δεύτερη φορά που πήγαμε στο δικαστήριο.

Και βέβαια στην οικογένειά μου, που ξέρει καλύτερα από όλους τι σημαίνουν όλα αυτά…

Συνεχίζουμε. Διαλέγουμε τις μάχες μας…»