Επειδή τόλμησε να υπάρξει δημόσια: Η «Μηδενική Ανοχή» καλεί σε πορεία για την αστυνομική δολοφονία του Θοδωρή στο Άργος

Σε μια ανακόινωση γροθιά στο στομάχι η Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων αναφέρει μία σειρά από θύματα μισαναπηρικής, συχνά αστυνομικής βίας που πέρασαν στα ψιλά γράμματα, αφού στη δημόσια σφαίρα και πρακτική οι ζωές των αναπήρων μετρούν λιγότερο.

Ξέρουμε πολύ καλά ότι η απόκρυψη των κοινωνικών και πολιτικοοικονομικών συνθηκών που παράγουν αναπηροποίηση αποτελεί μέρος του προβλήματος, τονίζουν ξεκαθαρίζοντας ότι οι προτάσεις περί εκπαίδευσης της αστυνομίας η ακόμα χειρότερα των ίδιων των αναπήρων είναι εντελώς υποκριτικές και δε πρόκειται να βελτιώσουν τις ζωές τους.

«Οι ζωές των αναπήρων μετράνε. Όχι ως αντικείμενα οίκτου, αλλά ως φάροι αγώνα και αναπηρικής δικαιοσύνης για όλες, όλους, όλα» καταλήγει η «Μηδενική Ανοχή» στην ανακοινωσή της.

Το κάλεσμα της συλλογικότητας «Μηδενική Ανοχή»:

«ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΔΗΜΟΣΙΑ

Το Σάββατο 25 Ιούλη, στις 12:00μμ, η ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του Αντιρατσιστικού – Αντιφασιστικού Μετώπου Αργολίδας και συμμετέχει στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία έξω από το Αρχαιολογικό Μουσείο του Άργους.
Ταυτόχρονα, καλούμε το αναπηρικό κίνημα, συλλογικότητες και άτομα, την ίδια ώρα, να γεμίσουμε πανελλαδικά το δημόσιο χώρο με αφίσες του Θοδωρή.

Απέναντι στη βαρβαρότητα, την αστυνομική βία και αυθαιρεσία, απαντάμε με παρουσία, συλλογική μνήμη και αγώνα. Δεν θα αφήσουμε τη ζωή του να σβηστεί κάτω από τις σφαίρες, τη συκοφαντία και τη σιωπή.

Το σώμα και το μυαλό του 20χρονου αυτιστικού Θοδωρή Ζαβραδινού-Καραμπαμπά τιμωρήθηκαν πολλές φορές.
Αρχικά, στις 8 Ιούλη, από δέκα αστυνομικούς με τέσσερα περιπολικά, επειδή διέπραξε το “έγκλημα” της μη συμμόρφωσης σε αστυνομικό έλεγχο.

Αυτή ήταν και η αφορμή για τη φυσική του εξόντωση, με τουλάχιστον είκοσι μία σφαίρες πισώπλατα, ενώ ήταν πεζός, άοπλος και φορούσε μόνο το μαγιό του.

Είκοσι μία σφαίρες που ρίχτηκαν σε ευθεία βολή, όπως παραδέχθηκε ο ένας από τους δύο αστυνομικούς.

Ο Θοδωρής είχε ξανά επαφή με την αστυνομία και τους φοβόταν. Και είχε κάθε λόγο!

Στο πρόσφατο παρελθόν είχε υποστεί ταπεινωτική και χλευαστική αντιμετώπιση στο ΑΤ Άργους.

Γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι επαφές αυτιστικών με αστυνομικούς οδηγούν, με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια, σε κλιμάκωση της μισαναπηρικής βίας.

Γνωρίζουμε πολύ καλά αυτό που αποτελεί δεδομένο της διεθνούς βιβλιογραφίας και της εμπειρίας μας.

Τα αυτιστικά άτομα, όπως και τα άτομα με ψυχική βλάβη, σημαδεύονται ως εγγενώς «επικίνδυνα» από τους ένοπλους υπαλλήλους του αστικού κράτους.

Ειδικά όταν έχουν το “θράσος” να κυκλοφορούν δημόσια.

Ο Θοδωρής βγήκε αργά το βράδυ για να πάει για μπάνιο επειδή ζεσταινόταν, όπως είπε η μητέρα του.

Η δημόσια ύπαρξή του ήταν το πραγματικό του «έγκλημα».

Γι’ αυτό ακριβώς το “έγκλημα” συνέχισε να τιμωρείται ακόμη και μετά τη αδιανόητη δολοφονία του.

Από τον δήμαρχο Άργους, Ιωάννη Μαλτέζο, που έσπευσε να αποδώσει ευθύνες στη μητέρα του επειδή “τον άφησε να κυκλοφορεί, ενώ ήξερε πως είχε προβλήματα”, απόψεις που συνέχισε να υπερασπίζεται κοιτώντας μας κατά πρόσωπο στην αιφνιδιαστική μας επίσκεψη στο γραφείο του, μέχρι τους καλοθελητές του πληκτρολογίου που αναρωτήθηκαν: “Μα πώς έχει δίπλωμα κάποιος με 89% «αναπηρία»;”.

Στον πυρήνα όλων αυτών των “πολύ αθώων” απόψεων βρίσκεται το ατομικό-ιατρικό μοντέλο της αναπηρίας.

Η διάχυτη αντίληψη ότι για τη βία, την περιθωριοποίηση, τη φτώχεια, την επιτήρηση, ακόμη και τη δολοφονία των αναπήρων, φταίνε τα σώματα, τα μυαλά και οι βλάβες τους.

Αυτή η ιδεολογία αφήνει στο απυρόβλητο τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται η κοινωνία ώστε να απαξιώνει τα ανάπηρα άτομα, ενώ ταυτόχρονα νομιμοποιεί τους πυροβολισμούς στα σώματά μας.

Είναι η ίδια ιδεολογία που διαπερνά ευγονικές δημόσιες δηλώσεις όπως «καλύτερα νεκρός παρά ανάπηρος» και «90% αναπηρία, ζωντανός νεκρός δηλαδή», που ακούστηκαν σε πανελλήνια τηλεοπτική μετάδοση, ή το «ε, καλά, τι χειρότερο μπορεί να του έκαναν από αυτό που είχε ήδη;», που είδαμε να γράφεται σε σχόλια για τον νεκρό συνανάπηρο μας.

Αυτή η ιδεολογία δεν είναι απλώς ένα σύνολο «απόψεων». Παράγεται από τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται η κοινωνία σε πραγματικό χρόνο και σε υλικό επίπεδο.

Από το γεγονός ότι τα ανάπηρα άτομα αποτελούμε έναν «πλεονασματικό» πληθυσμό, που δεν χωρά στην καπιταλιστική εργασία και στον προϋπολογισμό του κράτους.

Από το γεγονός ότι η διαχείριση των «πλεονασματικών» σωμάτων και μυαλών μας περνά μέσα από τη διαρκή επιτήρηση των ιατρικών και γραφειοκρατικών επιτροπών των ΚΕΠΑ, οι οποίες μας αντιμετωπίζουν ως εν δυνάμει ψεύτες (“αναπήρους-μαϊμούδες”), ταυτίζουν την αναπηρία με τη βλάβη και μας ταξινομούν σε ποσοστά που καθορίζουν τις συνθήκες της ζωής μας: πού θα ζούμε, αν θα εργαζόμαστε, τι εκπαίδευση και κοινωνική συμμετοχή θα έχουμε και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και τον εγκλεισμό μας σε ιδρύματα-κολαστήρια.

Η ευγονική επιτήρηση και διαχείριση των σωμάτων μας διαπερνά ολόκληρο το κοινωνικό σώμα και τους κρατικούς θεσμούς, μέχρι να καταλήξει στην αστυνομική σφαίρα.

Αυτό φωτίζουμε όταν φωνάζουμε πως ο Θοδωρής ήταν αυτιστικός.

ΔΕΝ αναγνωρίζουμε παγωμένα τη στιγμή της ευθείας βολής αλλά αναγνωρίζουμε και όσα προηγήθηκαν και καθορίζουν τις ζωές μας.

Ο Θοδωρής ήταν ανάπηρος και ως τέτοιον τον δολοφόνησαν. Τελεία και παύλα.

Η αναπηρία δεν είναι ιατρική διάγνωση ούτε πηγή οίκτου και αστικής φιλανθρωπικής συγκίνησης. Δεν την επικαλούμαστε για να χαρακτηρίσουμε τη συγκεκριμένη κρατική δολοφονία «απάνθρωπη», ξεπλένοντας άλλες.

Η δολοφονία ήταν απάνθρωπη γιατί, όπως οι Ρομά Φραγκούλης, Μιχαλόπουλος και Σαμπάνης, όπως η queer Ζακ/Ζάκι, όπως ο μετανάστης Λουκμάν, όπως οι Γρηγορόπουλος και Φύσσας, έτσι και ο Θοδωρής απανθρωποποιήθηκε δομικά.

Όλες/οι οι δολοφονημένοι του κράτους χάνουν πρώτα το ανθρώπινο στάτους τους, ώστε να δικαιολογηθεί μετά ο θάνατός τους.

Ο Θοδωρής, όμως, απανθρωποποιήθηκε στη βάση της αναπηρικής κοινωνικής του θέσης.

Επειδή ζούσε ως αυτιστικός μέσα σε αυτήν την κοινωνία.

Η μισαναπηρική απαξίωσή του ήταν συνεχής. ΠΡΙΝ, ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ και ΜΕΤΑ τον θάνατό του.

Ο τρόπος με τον οποίο πλαισιώθηκε ο θάνατός του στον κινηματικό λόγο μάς αναγκάζει να αναρωτηθούμε.

Γιατί αποκρύφτηκε, συνειδητά ή ασυνείδητα, το αναπηρικό του στάτους;

Τι θέση έχουν τα νεκρά —και, εδώ που τα λέμε, τα ζωντανά— ανάπηρα άτομα στα κινήματα κατά της αστυνομικής και θεσμικής βίας;

Γιατί δεν είδαμε να αναφέρεται σχεδόν ΠΟΥΘΕΝΑ ο Αντώνης Καργιώτης, που δολοφονήθηκε από λιμενικούς σε δημόσια θέα ενώ είχε προηγουμένως αναγνωριστεί δημόσια ως ο “παλαβός”; Ενώ είχε αναγνωριστεί το αναπηρικό του στάτους.

Γιατί δεν αναφέρθηκε πουθενά η ανάπηρη γυναίκα που τραμπούκιζαν αστυνομικοί στο Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας;

Γιατί σε αυτό τον μακρύ κατάλογο αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας δεν είδαμε πουθενά την υπόθεση του τυφλού μουσικού Ούτσε Ο. ο οποίος έχει γίνει στόχος συστηματικών μισαναπηρικών επιθέσεων από αστυνομικά όργανα στην περιοχή των Εξαρχείων;

Τον κωφό Ρομα Γ.Σ. που έσπασαν στο ξύλο τον θυμάστε;

Τον ακρωτηριασμένο με τεχνητό μέλος στην οδό Κωλέττη που τρεις αστυνομικοί της ΥΜΕΤ τον έσπασαν στο ξύλο το θυμάστε;

Γιατί δεν ειπώθηκε τίποτα για τη δολοφονία του επίσης 20χρονου αυτιστικού Πάρη μέσα στο ίδρυμα “Άγιος Δημήτριος” που εργαζόμενος της δομής του έσπασε το κεφάλι σε καλοριφέρ;

Γιατί δεν αναγνωρίζεται η μισαναπηρική ιδρυματική βία με θύματα τον 43χρονο Δημήτρη, την 20χρονη Αναστασία, τον Μιχάλη, τον Θοδωρή, τον Χρήστο, τον Βαγγέλη, την Ανδριάννα, την Έλλη, τη Μαρία…και που να τους αναφέρεις όλες και όλους.

Και, για να το ανοίξουμε ακόμη περισσότερο.

ΓΙΑΤΙ το αναπηρικό ζήτημα θεωρείται θέμα ατομικής υγείας ή, στην καλύτερη περίπτωση, κρατικής κοινωνικής πολιτικής, και όχι ζήτημα κοινωνικής και ταξικής δικαιοσύνης, εργασίας, στέγης και οικονομίας;

Ξέρουμε πολύ καλά ότι η απόκρυψη των κοινωνικών και πολιτικοοικονομικών συνθηκών που παράγουν αναπηροποίηση αποτελεί μέρος του προβλήματος.

Γι’ αυτό ξέρουμε επίσης πως η “λύση” που παρουσιάζεται ως εκπαίδευση των αστυνομικών ή, ακόμη χειρότερα, ως εκπαίδευση των αυτιστικών ατόμων για την επαφή τους με την αστυνομία, είναι στρατηγική αυτής της απόκρυψης.

Εξατομικεύει ένα δομικό κοινωνικό ζήτημα και μεταφέρει ξανά την ευθύνη στα σώματα που δέχονται τη βία.

Όσο η κοινωνία και οι θεσμοί του αστικού κράτους μάς αναπηροποιούν, τόσο η αστυνομία θα κάνει αυτό για το οποίο φτιάχτηκε.
ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΜΟΡΦΩΝΕΙ.

Να μας υπενθυμίζει ότι η θέση μας βρίσκεται μέσα στα ιδρύματα, κλεισμένοι στα σπίτια ή, αν είμαστε αρκετά αυθάδεις ώστε να κυκλοφορούμε με τους δικούς μας όρους, η θέση μας είναι στο χώμα.

Τα ξέρουμε όλα αυτά γιατί βλέπουμε πόσες φορές και από πόσα μέτωπα τιμωρήθηκαν τα σώματα του Θοδωρή, του Αντώνη και τόσων άλλων αόρατων ανθρώπων, των οποίων τα ονόματα δεν μάθαμε ακόμη, επειδή τόλμησαν να υπάρξουν δημόσια με τους όρους τους.

Επειδή τόλμησαν να «βγουν κρυφά».

Κρατάμε καθαρές τις μνήμες και δηλώνουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι οι ζωές των αναπήρων ΜΕΤΡΑΝΕ.

Όχι ως αντικείμενα οίκτου, αλλά ως φάροι αγώνα και αναπηρικής δικαιοσύνης για ΟΛΕΣ, ΟΛΟΥΣ, ΟΛΑ.

Μη φοβάστε, δεν κολλάει.

ΜΙΣΑΝΑΠΗΡΙΣΜΟΣ ονομάζεται.

ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΜΙΣΑΝΑΠΗΡΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΩΡΑ

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ

Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων

ΥΓ: Δημοσιοποιούμε μια ακόμα φωτογραφία του Θοδωρή με τη σύμφωνη γνώμη της μητέρας του.»