Σύμφωνα με τη Eurostat, το ποσοστό υπερπληρότητας ορίζεται ως το ποσοστό του πληθυσμού που ζει σε ένα υπερπλήρες νοικοκυριό. Ένα άτομο θεωρείται ότι ζει σε υπερπλήρες νοικοκυριό εάν αυτό δεν διαθέτει έναν ελάχιστο αριθμό δωματίων ίσο με το άθροισμα των εξής:

  • ένα δωμάτιο για το νοικοκυριό
  • ένα δωμάτιο ανά ζευγάρι στο νοικοκυριό
  • ένα δωμάτιο για κάθε ελεύθερο άτομο ηλικίας 18 ετών και άνω
  • ένα δωμάτιο ανά ζεύγος ελεύθερων ατόμων του ίδιου φύλου ηλικίας μεταξύ 12 και 17 ετών
  • ένα δωμάτιο για κάθε ελεύθερο άτομο ηλικίας μεταξύ 12 και 17 ετών που δεν περιλαμβάνεται στην προηγούμενη κατηγορία
  • ένα δωμάτιο ανά ζεύγος παιδιών κάτω των 12 ετών

Το 2024, το ποσοστό υπερπληρότητας για τους νέους ηλικίας 15-29 ετών διαμορφώθηκε στο 26,5%, δηλαδή 0,5 ποσοστιαίες μονάδες (π.μ.) υψηλότερα από το 2023.

Σε όλες τις χώρες της ΕΕ, οι νέοι ήταν πιο πιθανό από τον συνολικό πληθυσμό να ζουν σε υπερπλήρη νοικοκυριά. Το ποσοστό υπερπληρότητας για τους νέους ήταν κατά 9,6 π.μ. υψηλότερο από το ποσοστό υπερπληρότητας για τον συνολικό πληθυσμό (16,9%).

Βεβαίως, παρατηρούνται σημαντικές διαφορές στα ποσοστά υπερπληρότητας μεταξύ των χωρών της ΕΕ. Το 2024, στην Κύπρο, το 4,1% των νέων ζούσε σε υπερπλήρες νοικοκυριό, ενώ στη Ρουμανία το ποσοστό έφτασε το 58,3%. Πάνω από το μισό των νέων ζούσε επίσης σε υπερπλήρη νοικοκυριά στη Λετονία και τη Βουλγαρία, και πάνω από το ένα τρίτο στη Λιθουανία, την Ιταλία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, την Κροατία και την Ελλάδα.

Και κουλτούρα, αλλά κυρίως κόστος στέγασης 

Οι μεγαλύτερες διαφορές μεταξύ των ποσοστών για τους νέους και εκείνων για τον συνολικό πληθυσμό παρατηρήθηκαν στη Βουλγαρία (διαφορά 19,4 π.μ.), την Ελλάδα (διαφορά 18,5 π.μ.) και τη Ρουμανία (διαφορά 17,6 π.μ.). Σε σχετικούς όρους, η διαφορά μεταξύ του ποσοστού υπερπληρότητας για τους νέους και εκείνου για τον γενικό πληθυσμό ήταν υψηλότερη στη Δανία, την Ολλανδία και τη Φινλανδία, όπου οι νέοι είχαν διπλάσιες πιθανότητες να ζουν σε υπερπλήρη κατοικία σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό.

Το 2024, το 9,7% των νέων (ηλικίας 15-29 ετών) στην ΕΕ ζούσε σε νοικοκυριά που δαπανούσαν το 40% ή περισσότερο του διαθέσιμου εισοδήματός τους για στέγαση. Το ποσοστό αυτό είναι κατά 1,5 π.μ. υψηλότερο από ό,τι για τον συνολικό πληθυσμό.

Ο δείκτης ποσοστού υπερβολικής επιβάρυνσης από το κόστος στέγασης δείχνει το ποσοστό του πληθυσμού που ζει σε νοικοκυριά όπου τα έξοδα στέγασης ισοδυναμούν με περισσότερο από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος του νοικοκυριού.

Για τους νέους, το ποσοστό ήταν κατά 1,5 π.μ. υψηλότερο, στο 9,7%. Ωστόσο, υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των χωρών της ΕΕ. Η Κροατία (2,1%), η Κύπρος (2,8%) και η Σλοβενία (3,0%) είχαν τα χαμηλότερα ποσοστά υπερβολικής επιβάρυνσης από το κόστος στέγασης για τους νέους, ενώ η Ελλάδα (30,3%) και η Δανία (28,9%) είχαν με διαφορά τα υψηλότερα. Οκτώ χώρες είχαν ποσοστά πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ.

Το 2024, σε 16 χώρες της ΕΕ, το ποσοστό υπερβολικής επιβάρυνσης από το κόστος στέγασης ήταν υψηλότερο μεταξύ των ατόμων ηλικίας 15-29 ετών από ό,τι για τον πληθυσμό συνολικά. Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων ήταν 14,3 π.μ. στη Δανία, ακολουθούμενη από την Ολλανδία με 8,4 π.μ.

Σε σχετικούς όρους, η μεγαλύτερη διαφορά ήταν στην Ολλανδία, καθώς και στη Φινλανδία και τη Δανία, όπου το ποσοστό για τους νέους ήταν πάνω από 1,9 φορές υψηλότερο από ό,τι για τον συνολικό πληθυσμό. Σε αντίθεση με το ποσοστό υπερπληρότητας, 11 χώρες της ΕΕ κατέγραψαν (ελαφρώς) υψηλότερα ποσοστά υπερβολικής επιβάρυνσης από το κόστος στέγασης για τον συνολικό πληθυσμό από ό,τι για τους νέους. Μεταξύ αυτών, η Κροατία είχε τη μεγαλύτερη διαφορά (-1,6 π.μ.).

Σε ορισμένες από τις χώρες όπου οι νέοι τείνουν να μετακομίζουν νωρίτερα από το πατρικό τους σπίτι, όπως η Δανία, η Ολλανδία, η Σουηδία, η Γερμανία και η Φινλανδία, η επιβάρυνση του κόστους στέγασης για τους νέους είναι υψηλότερη.

Οι χώρες όπου οι νέοι μετακομίζουν αργότερα από το πατρικό σπίτι, όπως η Κύπρος, η Κροατία και η Ιταλία, τείνουν να αναφέρουν χαμηλότερα επίπεδα υπερβολικής επιβάρυνσης από το κόστος στέγασης. Ωστόσο, στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία, παρά την υψηλότερη μέση ηλικία αποχώρησης από την οικογενειακή εστία, η επιβάρυνση του κόστους στέγασης για τους νέους παραμένει υψηλή.