Ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού αφορά πληθυσμούς που βιώνουν τουλάχιστον μία από τις τρεις βασικές μορφές ευαλωτότητας: χαμηλό εισόδημα, σοβαρές υλικές και κοινωνικές στερήσεις ή πολύ χαμηλή ένταση εργασίας. Ένας πολίτης θεωρείται ότι βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού αν βρίσκεται σε μία από αυτές τις 3 καταστάσεις:
- Άτομα που κινδυνεύουν από φτώχεια, δηλαδή με διαθέσιμο εισόδημα κάτω από το όριο κινδύνου φτώχειας
- Ατομα που υποφέρουν από σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση, δηλαδή όσοι και όσες δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να καλύψουν τουλάχιστον 7 από τα 13 στοιχεία στέρησης (6 που σχετίζονται με το άτομο και επτά που σχετίζονται με το νοικοκυριό) που θεωρούνται από τους περισσότερους ανθρώπους επιθυμητά ή ακόμη και απαραίτητα για να ζήσουν με αξιοπρεπή ποιότητα ζωής
- Άτομα (ηλικίας κάτω των 65 ετών) που ζουν σε νοικοκυριό με «πολύ χαμηλή ένταση εργασίας», δηλαδή άτομα που ζουν σε νοικοκυριά όπου οι ενήλικες εργάστηκαν για το 20% ή λιγότερο του συνολικού συνδυασμένου δυνητικού χρόνου εργασίας τους κατά τους προηγούμενους δώδεκα μήνες.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η ευρωπαϊκή στατιστική αρχή, Eurostat, για το 2025. το ποσοστό των ατόμων που αντιμετωπίζουν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ήταν υψηλότερο στη Βουλγαρία (29,0%), με την Ελλάδα (27,5%) και τη Ρουμανία (27,4%) να ακολουθούν. Αντίθετα, τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφηκαν στην Τσεχία (11,5%), την Πολωνία (15,0%) και τη Σλοβενία (15,5%).
Στα στοιχεία το 2024 η Ελλάδα ήταν τρίτη στην Ε.Ε με 26,9%, ενώ το 2023 και το 2022 ήταν στο 26%.