Η φετινή επέτειος του θανάτου του Κώστα με βρίσκει σε μια πολύ τεταμένη περίοδο για το ThePressProject. Αλλάζουμε χώρο, υποχρεωτικά, λόγω έξωσης.

Αυτό, όσο και να μην το σκέφτεται κανείς αμέσως, συνδέεται με τον Κώστα. Έκανα την περασμένη εβδομάδα γύρισμα Ανασκόπησης στο στούντιο και τον θυμόμουν να στέκεται μαζί με τη Ζωή στο καμαράκι από το οποίο παρακολουθούσαν και γελούσαν, και σκεφτόμουν ότι ίσως έχω άλλο ένα επεισόδιο σε αυτόν τον χώρο και μετά τέρμα. 

Τα γραφεία μας στο Μεταξουργείο τα στοιχειώνει το φάντασμα του Κώστα. Τα διαμόρφωσε με προσωπική εργασία, χωμένος κάτω από τραπέζια να  συνδέει καλώδια, να στεριώνει οθόνες και κυρίως να κάνει αυτό που δεν κάνει κανένας κανονικός εκδότης: να βάφει αβγά με πορδές. Παρά το ρητό που λέει ότι «με πορδές αβγά δεν βάφονται», η ικανότητά του ήταν να κάνει τα πάντα από το τίποτα. Σε πείσμα της μοναξιάς και της απογοήτευσης που είχε νιώσει κατά καιρούς. 

Τα γραφεία μας έχουν μια μικρή καδραρισμένη φωτογραφία του με τον πρώτο συνεργάτη που είχαν μαζί το σάιτ για το αυτοκίνητο, καθώς και διάσπαρτα πράγματα, παλιά περιοδικά, χαρτιά, που θυμίζουν υλικό από κατεδάφιση.

Έχω χρειαστεί πάρα πολύ καιρό και προσπάθεια για να συμφιλιωθώ με τη θέση του εκδότη του πρες. Νιώθω πάντοτε σαν να αναπληρώνω τον φίλο μου, επιμένω πάντα να θυμίζω ότι αυτός το έφτιαξε, έφτιαξε το μόνο (ακόμα και σήμερα) επαγγελματικό Μέσο ενημέρωσης που χρηματοδοτείται από συνδρομές του κόσμου. Ακόμα και τώρα που είμαι πια εκδότης στο πρες πιο πολλά χρόνια από όσα υπήρξε ο Κώστας, όταν με ρωτούν πώς γίνεται να φτιάξεις ένα τέτοιο οικονομικό μοντέλο, ενώ δεν θέλω να είμαι αγενής ή να αποθαρρύνω κανέναν, υπάρχει κάτι που θέλω να το λέω δυνατά και καθαρά.  Ο Κωστας χρεώθηκε και έγινε παρανάλωμα για να φτιαχτεί το πρες. Δεν ξέρω παράδειγμα τόσο ακραίας ανιδιοτέλειας, ανθρώπου που να βγάζει τόσα λεφτά και να τα καίει σε ένα εγχείρημα οικονομικά παράλογο, σε τέτοια κλίμακα. 

Αυτά εκλαμβάνονται συνήθως ως έκρηξη απαισιοδοξίας, αφού μιλούν για κάτι που συνέβη στο παρελθόν. Όμως συνέβη, είναι ακόμα όρθιο, ζωντανό, λοιπόν το αισιόδοξο μήνυμα, έστω και μετά θάνατον αισιόδοξο, είναι ότι υπήρξε ένας τέτοιος άνθρωπος και αυτά που πέτυχε δεν χάθηκαν με τον θάνατό του, συνέχισαν και εξελίχθηκαν. 

Τώρα που αφήνουμε τον υλικό χώρο που σημάδεψε με την παρουσία του, το γούστο του και τη δουλειά του, νιώθω ακόμη πιο έντονη την επιθυμία να μιλήσω για τον Κώστα. Όχι για να υποτιμήσω το σημερινό πρες από ψευτοταπεινοφροσύνη, αλλά για να ξέρουμε ότι υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που είπαν «νιώθω τον Ροσινάντε κάτω από τα πόδια μου» και η τρέλα τους δεν πήγε χαράμι. 

Αυτά, με την αγάπη μου για έναν φίλο που δεν θα ξεχάσω ποτέ.