Αναλυτικά το κάλεσμα:
Οι ακτιβιστές περιγράφουν τις συνθήκες κράτησης και τα βασανιστήρια που υπέστησαν. Από την έλλειψη μέσων υγιεινής (Δυο τουαλέτες για 170 άτομα, ελλιπής παροχή νερού, απουσία χαρτιού υγείας) έως τη χρήση κρότου-λάμψης και πλαστικών σφαιρών.
Για «πλωτή φυλακή» μίλησε ο Παντελής Βλάχος, κατηγορώντας τις ισραηλινές αρχές ότι επέβαλαν «μια γραμμή παραγωγής βασανιστηρίων», με σκοπό την απανθρωποποίηση των ακτιβιστών. Τόνισε τον οργανωμένο χαρακτήρα των βασανιστηρίων και την σχέση του με τη συνολική οργάνωση και λειτουργία του ισραηλινού κράτους. Στάθηκε στην αλληλεγγύη που επέδειξαν οι ακτιβιστές.
Με τη σειρά του ο Κώστας Καλαρέμος τόνισε το ζήτημα της συνενοχής της ισραηλινής κοινωνία «Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε», σημείωσε. «Τιμώ τη μικρή μειοψηφία των ισραηλινών οι οποίοι έμπρακτα εναντιώνονται στο απαρτχάιντ και την γενοκτονία». Περιέγραψε τη συνθήκη μεταφοράς μετά την κατάληψη των πλοίων ως «πλωτό Γκουαντάναμο», με εκτεταμένη χρήση τέιζερ και άσκοπους πυροβολισμούς. Κατήγγειλε άσκοπη βία και συντονισμένο σχέδιο βασανιστηρίων, με ελλιπή ιατρική βοήθεια στα θύματα των ισραηλινών ενεργειών.
Στη ψυχολογική διάσταση των βασανιστηρίων στάθηκε και ο Γιάννης Πανταζόπουλος. Περιέγραψε χαρακτηριστικά πώς μετά τη σύλληψη οι ισραηλινές αρχές κατέγραφαν την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που θα χρειαζόντουσαν οι ακτιβιστές κατά την κράτησή του, δείχνοντάς τους ταυτόχρονα ότι δεν θα κάνουν τίποτα από αυτά. Η συντριβή της προσωπικότητας αναδεικνύεται εδώ ως ο κύριος στόχος των ισραηλινών δυνάμεων.
Τόνισε τον χαρακτήρα της κλιμάκωσης των ισραηλινών αντιδράσεων στο κίνημα υποστήριξης της Παλαιστίνης, κλιμάκωση που απαιτεί την ανάλογη απάντηση από το κίνημα. Κριτική ασκήθηκε και προς την κυβέρνηση, η οποία όχι μόνο δεν προβάλει καμιά αντίσταση στην ισραηλινή επιθετικότητα αλλά τη βοηθά.
Για τη συστηματικότητα της διαδικασίας μίλησε η Φαίδρα Βόκαλη, αναδεικνύοντας την τυχαιότητα της επιλογής του ποιος θα βασανιστεί. Η οριζόντια αντιμετώπιση όλων των κρατουμένων ως δυνητικών θυμάτων βασανιστηρίων αναδείχθηκε ως κεντρικής σημασίας. Τόνισε ταυτόχρονα πώς αυτές οι εμπειρίες θα πρέπει να αναδείξουν τη μακροχρόνια φρίκη που ζουν οι Παλαιστίνιοι, που υφίστανται την ίδια αντιμετώπιση σε ισχυρότερο βαθμό.