«Στη Βραζιλία, δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι έβαλαν φραγμό στην επιστροφή της δυναστείας Μπολσονάρου στην εξουσία. Αψήφησαν την τρομοκρατία της ακροδεξιάς, την προπαγάνδα των οικονομικών ελίτ και την ανοιχτή υποστήριξη του Τραμπ και του Νετανιάχου. Έδωσαν μια απάντηση σε όσους θεωρούσαν προδιαγεγραμμένη την επικράτηση του νεοφασισμού», τονίζει το ΜέΡΑ25.
Το κόμμα συνδέει τα εκλογικά αποτελέσματα στη Βραζιλία με τις εξεγέρσεις σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. «Την ίδια ώρα στη Γαλλία, οι δρόμοι γεμίζουν ξανά από ανθρώπους που αρνούνται να αποδεχτούν την κοινωνική υποταγή, τον αυταρχισμό και την ακροδεξιά απειλή. Στα Βαλκάνια, η εξέγερση των νέων της Αλβανίας, η ανατροπή της αυταρχικής δεξιάς του Βούτσιτς φουντώνουν την ελπίδα, στην Ισπανία και την Ιταλία θεριεύουν κινήματα για τη στέγη και την κοινωνική δικαιοσύνη», αναφέρει.
Υπογραμμίζει πως «οι δυνάμεις της χειραφέτησης, τα κινήματα, οι εργαζόμενοι άνθρωποι, η πολιτική και κοινωνική Αριστερά, είναι αυτές που μπορούν να δώσουν διέξοδο στην οργή της κοινωνίας απέναντι σε εκείνες που με τη χορηγία των ολιγαρχών μετατρέπουν την απόγνωση σε ρατσισμό, εθνικισμό και μίσος.»
«Και το μήνυμα ακούγεται δυνατά από το Σάο Πάολο μέχρι το Παρίσι. Για δεκαετίες, ο νεοφιλελευθερισμός διέλυσε κοινωνικές κατακτήσεις, αποδυνάμωσε την εργατική τάξη και παρέδωσε τον δημόσιο πλούτο στις ολιγαρχίες. Η ακροδεξιά αναπτύχθηκε πάνω στα ερείπια αυτής της πολιτικής, με την ανοχή και συχνά τη συνενοχή του πολιτικού κατεστημένου», εξηγεί και συνεχίζει:
«Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η επιστροφή στην ίδια πολιτική με διαφορετικούς διαχειριστές. Χρειάζεται σύγκρουση με την οικονομική εξουσία, επανάκτηση του πλούτου που παράγουμε, δημόσια αγαθά, εργατική δύναμη, λαϊκή κυριαρχία.»
«Η νίκη του Λούλα δεν εξαφανίζει τις αντιφάσεις και τους συμβιβασμούς του. Ούτε η γαλλική εξέγερση έχει προδιαγεγραμμένη έκβαση. Και οι δύο, όμως, διαψεύδουν τη μοιρολατρία που θέλει τους λαούς καταδικασμένους να υποτάσσονται», τονίζει και καταλήγει:
«Από τη Βραζιλία μέχρι τη Γαλλία, οι λαοί σηκώνουν κεφάλι. Ο φασισμός μπορεί να ηττηθεί. Η κοινωνική οργή μπορεί να γίνει δύναμη ανατροπής. Και η ελπίδα, ευτυχώς, κάνει ξανά φασαρία.»