«Αναζητούμε έργα που διερευνούν τις δυνάμεις που διαμορφώνουν την κοινωνία μας· δυνάμεις που αναπαράγουν την ανισότητα, τον διχασμό και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Στόχος μας είναι να δημοσιεύουμε έργα που αναγνωρίζουν ότι η πραγματική δύναμη της καλλιτεχνικής έκφρασης δεν περιορίζεται απλώς στην αντανάκλαση της σημερινής ιστορικής στιγμής, αλλά μπορεί επίσης να αποτελέσει τη σπίθα που θα πυροδοτήσει κινήματα τα οποία διεκδικούν έναν καλύτερο κόσμο», αναφέρει η περιγραφή του περιοδικού.
Στο πρώτο τεύχος του περιοδικού το κεντρικό ερώτημα είναι ποιος είναι ο ρόλος της τέχνης και της πολιτικής στην εποχή του μετακαπιταλισμού;
Όπως αναφέρει η συγγραφέας και αρχισυντάκτρια του περιοδικού, Ντανιέλ Μαϊσάνο:
Στο βιβλίο του «Η κατάσταση της μετανεωτερικότητας», ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ αναφέρεται στην απώλεια των μετα-αφηγήσεων ή μεγάλων αφηγήσεων, όπως τις ονόμασε ο Λιοτάρ, ως μία από τις βασικές διαφορές ανάμεσα στη νεωτερική και τη μετανεωτερική εποχή. Όπως εξηγεί ο Χάρβεϊ, οι καλλιτέχνες της νεωτερικότητας, παρότι ήταν βαθιά απασχολημένοι με τον εφήμερο και παροδικό χαρακτήρα της ύπαρξης, επιδίωκαν να αποστάξουν μέσα από αυτόν το καθολικό και το αμετάβλητο, θεωρώντας ακόμη τον ρόλο τους ως εκείνον που μας γειώνει, ως άτομα, σε ένα ευρύτερο όραμα για το τι σημαίνει να ανήκουμε σε μια συλλογική κοινωνία.
Η μετανεωτερική εποχή που ακολούθησε μας ανάγκασε να αμφισβητήσουμε τις δομές εξουσίας που καθορίζουν ποιες αφηγήσεις θεωρούνται έγκυρες και ποιες όχι. Παράλληλα, δημιούργησε μια κοινωνία έντονα προσανατολισμένη στο άτομο, δύσπιστη απέναντι στην ειλικρίνεια και τη γνησιότητα. Πολιτισμικά, αυτό που αναπαράχθηκε ήταν κάτι συναλλακτικό, ψυχρό. Ο θεωρητικός της λογοτεχνίας Φρέντρικ Τζέιμσον υποστήριξε ότι η ίδια η μετανεωτερική στροφή αποτέλεσε την «πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού». Ότι ο κατακερματισμός και η υποχώρηση στον εαυτό δεν ήταν μια ελεύθερη επιλογή, αλλά σύμπτωμα αυτού που παράγει αυτή η οικονομική τάξη πραγμάτων όταν διαλύει το συλλογικό.
Στο έργο του «Το Πολιτικό Ασυνείδητο», ο Τζέιμσον επέμεινε σε μια διαφορετική κατεύθυνση. Αντί να εγκαταλείψουμε ολοκληρωτικά τις μεγάλες αφηγήσεις, υποστήριξε ότι η τέχνη και η αφήγηση δεν μπορούν να υπάρξουν έξω από τις υλικές και ιδεολογικές συνθήκες μέσα στις οποίες παράγονται. Για τον Τζέιμσον, ο τελικός ορίζοντας κάθε ερμηνείας είναι η μετα-αφήγηση της ταξικής πάλης· όχι μία αφήγηση ανάμεσα σε πολλές άλλες, αλλά η ίδια η συνθήκη που τις παρήγαγε. Το να απογυμνώνεται η τέχνη από αυτή την πολιτική συνείδηση σημαίνει να της αφαιρείται ακριβώς εκείνο που την καθιστά τόσο ισχυρή. Γι’ αυτό και η επιμονή στον διαχωρισμό της τέχνης από την πολιτική είναι από μόνη της μια πολιτική πράξη που υπηρετεί την εξουσία.
Αντιλαμβανόμαστε αυτό το περιοδικό ως έναν τόπο όπου τέτοιες ιδέες μπορούν να διαμορφωθούν και να αποτελέσουν αντικείμενο συζήτησης. Έναν χώρο διερεύνησης του τρόπου με τον οποίο εμείς, ως καλλιτέχνες, μπορούμε να φανταστούμε κάτι πέρα από αυτό που υπάρχει. Όχι για να προσφέρουμε μια απόδραση, αλλά για να αναμετρηθούμε με το παρόν και με ό,τι θα μπορούσε να καταστεί δυνατό.
Διαβάστε το πρώτο τεύχος ΕΔΩ