Όπως αναφέρεται στο Δελτίου Τύπου των εκδόσεων Τόπος:
«Ένα corpus κειμένων για τη μουσειακή εκπαίδευση ως μια εφαρμοσμένη και επιστημονικά σχεδιασμένη παιδαγωγική διαδικασία που επιδιώκει να εκπληρώσει τον εκπαιδευτικό και κοινωνικό ρόλο του μουσείου, διαμεσολαβώντας ανάμεσα σε έναν χώρο µη τυπικής μάθησης και στις ποικίλες και ετερόκλητες ομάδες κοινού, µε τα διαφορετικά (κοινωνικά, ηλικιακά, πολιτισμικά, μορφωτικά κ.λπ.) χαρακτηριστικά, τις διαφορετικές ανάγκες, αγωνίες και προσδοκίες τους.
Ένα βιβλίο για τις δράσεις που επιχειρούν να μετατρέψουν το μουσείο σε σημείο συνάντησης, κατανόησης, διαλόγου και συμμετοχής, σε τόπο όπου το παρελθόν επικοινωνεί µε το παρόν, δίνοντας νόημα στη ζωή µας, σε χώρο ενεργητικής μάθησης ανοιχτό σε μικρούς και μεγάλους, στα Άτομα µε Αναπηρία και στις ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες, στις «άλλες» κοινότητες που κινούνται στα όρια του κοινωνικού αποκλεισμού».
Με τη σειρά του, ο Δημήτρης Πλάντζος, Καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας
στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου:
«Ο Στάθης Γκότσης γνωρίζει καλά πόσο δύσκολο ήταν –και
παραμένει– να αλλάξει η νοοτροπία γύρω από τη λειτουργία των μουσείων στην Ελλάδα. Σε αυτό το βιβλίο όμως δεν
καταθέτει πικρία, αλλά εμπειρίες, ιδέες και προτάσεις. Και
το κάνει με καθαρότητα σκέψης, επιστημονική συγκρότηση
αλλά και με γνήσια ανθρωπιστική ευαισθησία. Δεν διστάζει
να θίξει τις παθογένειες του ελληνικού πολιτιστικού πεδίου,
όμως επιμένει να αναδεικνύει τις δυνατότητες και να προτείνει δρόμους. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μάθημα που
μας δίνει: ότι η μουσειακή εκπαίδευση, πέρα από τεχνική και
μεθοδολογία, είναι, πρωτίστως, στάση ζωής.»
Ο Στάθης Γκότσης σπούδασε Ιστορία στο Ιστορικό Αρχαιολογικό του ΑΠΘ.
Υπηρέτησε για πάνω από τριάντα χρόνια στο Υπουργείο Πολιτισμού, αρχικά στο
Κέντρο Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων και στη συνέχεια στο Βυζαντινό &
Χριστιανικό Μουσείο, µε κύριο τομέα απασχόλησης τη μουσειακή εκπαίδευση. Έχει
σχεδιάσει και υλοποιήσει πληθώρα μουσειακών ερμηνευτικών/εκπαιδευτικών
προγραμμάτων για σχολικές αλλά και ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες (ΑμεΑ,
μειονοτικές ομάδες, ψυχικά ασθενείς, ηλικιωμένους, φυλακισμένους, πρόσφυγες).
Μεταξύ άλλων ήταν επιστημονικός υπεύθυνος του προγράμματος Ο πολιτισμός ως
μέσον κοινωνικής ένταξης – μια διαπολιτισμική προσέγγιση (ΥΠ.ΠΟ., 1994-1998),
καθώς και των δράσεων Τσιγγάνοι στο Βυζαντινό Μουσείο (διακρατικό έργο
συνεργασίας «Roma routes», 2010-2012) και Με τους Ρομά στο μουσείο (2013-
2014).
Είναι µέλος του κύριου διδακτικού προσωπικού του Ινστιτούτου Επιμόρφωσης του
Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης (ΙΝΕΠ/ΕΚ∆∆Α). Έχει
διατελέσει µέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Α∆Ε∆Υ και της Πανελλήνιας
Ομοσπονδίας Εργαζομένων Υπουργείου Πολιτισμού (ΠΟΕΥΠΠΟ), πρόεδρος και
γενικός γραμματέας του Ενιαίου Συλλόγου Υπαλλήλων ΥΠ.ΠΟ. Αττικής, Στερεάς και
Νήσων, καθώς και µέλος του ∆.Σ. του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων.
Έχει επιμεληθεί τον τόμο Ροµά – Ιστορικές διαδρομές και σημερινές αναζητήσεις
(ΥΠ.ΠΟ. – ΒΧΜ 2014). Άρθρα του, κυρίως για θέματα πολιτιστικής διαχείρισης,
φιλοξενούνται στις εφημερίδες Η Αυγή, Η Εποχή, Πριν, στο TVXS και στην
εφημερίδα Documento, µε την οποία έχει μόνιμη συνεργασία από το 2025.