Άρθρο του Γιάνη Βαρουφάκη
Αφού εκδιώχθηκε το 2007 από τους βουλευτές του, ως τεράστιο βαρίδι, κληροδότησε στους Βρετανούς μια οικονομία που θύμιζε έξαλλο καζίνο, έτοιμη για το τραπεζικό Κραχ του 2008. Κι όταν αυτό ήρθε, εποίησε την νήσσαν στρεφόμενος στο κυνήγι της εξουσίας με άλλα μέσα.
Πρώτη του κίνηση, μετά την εκπαραθύρωση από την πρωθυπουργία, ήταν να θέσει υποψηφιότητα για την θέση του Ειδικού Απεσταλμένου της Δύσης στη… Μέση Ανατολή, με υποτιθέμενη έμφαση στην επίλυση του «προβλήματος». Έξι χρόνια μετά, η θητεία του εκείνη κατέληξε ως παράδειγμα αποτυχίας – μιας αποτυχίας που όμως, σκόπιμα, ισοδυναμούσε με ενεργή συνενοχή στην εθνοκάθαρση του Ισραήλ, στον αφανισμό των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, και στην προετοιμασία του εδάφους για την εξελισσόμενη σήμερα γενοκτονία.
Κάπου εκεί η Επιτροπή Chilcot που διελεύκανε τον φάκελο του πολέμου στο Ιράκ, τον οποίο πυροδότησαν χέρι-χέρι Μπλερ και Μπους, εξέδωσε το πόρισμά της. Στις σελίδες της καταγράφεται γλαφυρά η ενοχή του κ. Μπλερ για το Ιράκ, εκθέτοντάς τον ως ψεύτη, τυχοδιώκτη και εγκληματία πολέμου υπεύθυνο για αμέτρητα πτώματα Ιρακινών, αλλά και πολλών Βρετανών στρατιωτών.
Τότε όμως ήρθε η πραγματική καινοτομία του ταλαντούχου κ. Μπλερ: η «χρηματιστικοποίηση» της ίδιας της πρώην πρωθυπουργίας του: Το Ινστιτούτο Τόνι Μπλερ, τροφοδοτούμενο με 130 εκατομμύρια λίρες από τον Λάρι Έλισον της Oracle —συμπτωματικά, τον μεγαλύτερο δωρητή της χυδαίας οργάνωσης «Φίλοι του Ισραηλινού Στρατού»— μετατράπηκε σε σκιώδες κράτος το οποίο μια δεκαετία τώρα «κανονίζει» κρατικές συμβάσεις για δικτάτορες και, βέβαια, εταιρείες όπως η Palantir που εργαλειοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη ώστε να σπέρνουν τον μαζικό θάνατο στο εξωτερικό και την πλήρη επιτήρηση των δυτικών πληθυσμών.
Χτες, αυτός ο πλανώδιος μεσάζων ολιγαρχικών πρακτικών δημοσιοποίησε ένα παραληρηματικό κείμενο 5.700 λέξεων απαιτώντας από το Βρετανικό Εργατικό Κόμμα να αγκαλιάσει τον Τραμπ ακόμη περισσότερο από ό,τι ήδη τον αγκάλιασε ο Στάρμερ, να αθετήσει ό,τι έχει απομείνει από την προδομένη Πράσινη Νέα Συμφωνία του Εργατικού Κόμματος, και να εξαφανίσει όλα τα απομεινάρια των εργατικών δικαιωμάτων.
Αυτή δεν είναι η σοφία πεπειραμένου πολιτικού. Είναι η ξέφρενη ταραχή ενός λιμοκοντόρου που φοβάται ότι η επιρροή του στην ολιγαρχική εξουσία μπορεί σύντομα να εξασθενήσει και του οποίου ολόκληρο το είναι μετά την απώλεια της πρωθυπουργίας εξαρτάται από το να εμποδίσει πάση θυσία τους πολλούς να επανακτήσουν κάποτε ό,τι έχουν λεηλατήσει οι λίγοι.