Είχα κατέβει μόλις από το καράβι στον Πειραιά.
Ήταν δεκατέσσερις Αυγούστου.
Δεν είχα κάπου να πάω.
Στο σπίτι δεν με περίμενε κανείς και απ’ την πόλη έλειπαν όλοι οι φίλοι κι οι γνωστοί.
Βέβαια και να ήταν κάποιος στην Αθήνα, δεν ήθελα να τον δω.
Είχα ανάγκη για μοναχικότητα.
Για να είμαι ειλικρινής, ήθελα σαδιστικά να νιώσω τον αίσθημα της μοναξιάς.
Κοντεύανε μεσάνυχτα.
Μπήκα σε ένα μισοσκότεινο μπαρ πίσω απ’ το λιμάνι, κάθισα σε ένα σκαμπό και ζήτησα μια μπύρα απ’ την κοπέλα που δούλευε μέσα απ’ την μπάρα.
Βασικά ήταν το μόνο άτομο που δούλευε στο μαγαζί και ήμουν και ο μοναδικός πελάτης.
Μου έβαλε ένα ουίσκι.
Δεν είπα κουβέντα.
Δεν είπαμε κουβέντα όλο το βράδυ.
Μόλις άδειαζε το ποτήρι μου, το ξαναγέμιζε και γέμιζε και το δικό της.
Έπαιζε όλο το βράδυ Βαμβακάρη.
Ξημέρωσε.
Η κοπέλα έκλεισε το air condition.
Έκανα να βγάλω το πορτοφόλι μου να πληρώσω.
Πήδηξε πάνω απ’ το μπαρ και κράτησε το χέρι μου.
Μου έκανε ένα νόημα σηκώνοντας λίγο το κεφάλι.
Πήρε ένα χαρτί, έγραψε «Κερασμένα απ’ το Μάρκο».
Σηκώθηκα, την περίμενα να κλείσει, βγήκαμε μαζί απ’ το μπαρ και τράβηξε ο καθένας τον δρόμο του.