Ο Αριστοτέλης Χαντζής από τις 21/8 που βρέθηκε εκτός της ΜΕΘ, νοσηλεύεται στην Πνευμονολογική Κλινική του νοσοκομείου “Ευαγγελισμός” για συνέχιση νοσηλείας και περαιτέρω αντιμετώπιση των επιπλοκών λόγω του συνδρόμου επανασίτισης, της παρατεταμένης ασιτίας και της πολυήμερης νοσηλείας. Συνεχίζει να εχει αυξημένες ανάγκες υποστήριξης και νοσοκομείακης φροντίδα
Ολόκληρη η ανακοίνωση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών:
ΧΑΙΡΕΤΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΜΑΣ ΑΡΙΣΤΟΥ – ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΥΦΑΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΝΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Η ζωή πρέπει να ‘ναι τόσο σοβαρή
που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σ’ έναν τοίχο
με τα χέρια σου δεμένα,
ή μέσα στ’ αργαστήρι,
με λευκή μπλούζα και μεγάλα ματογυάλια,
θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι άνθρωποι,
οι άνθρωποι που ποτέ δε θα ‘χεις δει το πρόσωπό τους
και θα πεθάνεις ξέροντας καλά
πως τίποτα πιο ωραίο, πως τίποτα πιο αληθινό
απ’ τη ζωή δεν είναι.
Τόσο μά τόσο σοβαρά
που ακόμα και στα εβδομήντα σου, για παράδειγμα,
θα φυτεύεις ελιές,
κι όχι έτσι για τους γιους σου,
μήτε γιατί δεν πίστευες στο θάνατο,
μα γιατί η ζωή
θε να βαραίνει πιότερο στη ζυγαριά
Ναζίμ Χικμέτ, Για τη ζωή
Η έξοδος του συντρόφου μας Αριστοτέλη Χαντζή από τη ΜΕΘ του Ευαγγελισμού την Παρασκευή 21/8, σηματοδοτεί τη μετάβαση σε έναν επόμενο κύκλο αγώνα. Στην ήδη υπάρχουσα νίκη της ίδιας της απεργίας πείνας, έρχεται τώρα και προστίθεται η χαρά και η συγκίνηση της επιστροφής του Αρίστου και του χαιρετισμού της νίκης κι από τον ίδιο.
Λίγες ώρες μετά το ψήφισμα του Δήμου Αθηναίων – το οποίο, μετά τις τεράστιες πιέσεις από τα κάτω, κάλυψε σε μεγάλο βαθμό τα αιτήματα της απεργίας πείνας και αναγνώρισε την Κοινότητα ως φυσικό συνομιλητή – η υγεία του Αρίστου επιδεινώθηκε ραγδαία, οδηγώντας στη νοσηλεία του στη ΜΕΘ και τελικά στη διασωλήνωσή του.
Μετά από 58 μέρες νοσηλείας στη ΜΕΘ, η πορεία της υγείας του έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία. Κι αυτό το οφείλουμε στην υπεράνθρωπη προσπάθεια των υγειονομικών και όλων των εργαζομένων της Παθολογικής κλινικής του «Γ. Γεννηματάς», της ΜΕΘ του Γεννηματάς, της ΜΕΘ του Ευαγγελισμού και της Πνευμονολογικής κλινικής του Ευαγγελισμού. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε έναν έναν αυτούς τους ανθρώπους, ιδιαίτερα εκείνους της ΜΕΘ του Ευαγγελισμού, όπου ο σύντροφός μας έμεινε και το μεγαλύτερο διάστημα, οι οποίοι κλήθηκαν – καθώς δεν υπήρχε αντίστοιχη βιβλιογραφία – να “εφεύρουν” τον τρόπο θεραπείας ενός απεργού πείνας μακράς διαρκείας, που έχει βρεθεί ένα βήμα πριν τον θάνατο. Φρόντισαν, δε, τον Αρίστο με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ακολουθώντας υποδειγματικά την ιατρική δεοντολογία και στάθηκαν αλληλέγγυοι, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, κάνοντας τα αδύνατα δυνατά. Είναι η δική τους επίμονη και καθημερινή προσπάθεια, η οποία από κοινού με την αποφασιστικότητα και τον αγώνα για ζωή του ίδιου του Αρίστου, έκαναν τον σύντροφό μας να ξανααναπνεύσει, να ξαναδεί, να ξανακαταπιεί, να ξαναμιλήσει, να ξανακινηθεί, να ξαναπερπατήσει.
Θέλουμε, επίσης, να ευχαριστήσουμε για ακόμη μια φορά όλους τους αλληλέγγυους ανθρώπους που στάθηκαν μαζί με την Κοινότητα για ολόκληρα εικοσιτετράωρα έξω από τα νοσοκομεία και όλους όσοι έσπευσαν να δώσουν αιμοπετάλια την κρίσιμη στιγμή προκειμένου να επιβιώσει ο Αρίστος.
Από την πρώτη στιγμή της έναρξης της απεργίας πείνας του μέχρι και σήμερα, η πίστη του συντρόφου μας στον συλλογικό σκοπό, η ισχυρή ιδεολογικοπολιτική του συγκρότηση και το αίσθημα της ευθύνης απέναντι στη ζωή, ήταν η κινητήρια δύναμή του. Ούτε εκείνος ούτε εμείς γνωρίζουμε ακόμη ακριβώς πιθανές μόνιμες επιπτώσεις στην υγεία του. Όμως, έχοντας κάνει αυτή τη συλλογική υπέρβαση ως Κοινότητα και με ευθύνη απέναντι στο ελλαδικό και παγκόσμιο κίνημα που σήκωσε κύμα αλληλεγγύης, δεσμευόμαστε ότι θα σταθούμε στο ύψος αυτής της υπέρβασης, έχοντας πλέον και την παρακαταθήκη μιας νικηφόρας έκβασης.
Η παρακαταθήκη αυτή αφορά ένα ευρύ κοινωνικό μέτωπο αγώνα που ταρακούνησε τη φαινομενική παντοδυναμία του κράτους, και πιο ειδικά της κυβέρνησης Μητσοτάκη και του αντιδραστικού, ολοκληρωτικού και κοινωνιοκτόνου καθεστώτος που επιχειρεί να συγκροτήσει και να εδραιώσει. Η επιβίωση και η διατήρηση της αυτονομίας της Κοινότητας και χωρίς την απώλεια της ζωής των απεργών πείνας, είναι ένα παράδειγμα ότι ακόμα και αν ο τρόπος που έχουν δομηθεί οι θεσμοί επιδιώκει να καταπνίξει κάθε κοινωνική αντίσταση, η ικανότητα των κοινωνιών να αυτοθεσμίζονται, να αυτοοργανώνονται και να ορίζουν τη συλλογική τους ύπαρξη μπορεί να υπερισχύσει. Η νίκη της ζωής απέναντι σε αυτήν τη θανατοπολιτική, ανάμεσα στο δίπολο τού να υποκύψουμε στην καταστολή ή να αυτοκατασταλούμε υπό την πίεση του φόβου ή κάτω από την ιδεολογική κατίσχυση περί «τέλους της ιστορίας», είναι μια απόδειξη ότι οι κοινωνίες μπορούν.
Ο αγώνας αυτός θεωρούμε ότι έχει ανοίξει σε όλους και όλες μας προοπτική, έχει συσπειρώσει ανθρώπους και έχει πυροδοτήσει αντιστάσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Συνεχίζοντας στην κατεύθυνση ενός ρεαλιστικού φαντασιακού, που βλέπουμε ήδη να πραγματώνεται στο εδώ και στο τώρα, εξακολουθούμε να οργανώνουμε τη συγκρότηση του δικού μας παράλληλου κόσμου.
Η καρποφορία αυτής της νίκης εξακολουθεί, με το άνοιγμα και την πλαισίωση της Κοινότητας και των δομών της, αλλά και με τη διάχυση σε επίπεδο παραδείγματος, σε Ελλάδα και διεθνώς, ανοίγοντας έτσι δρόμους και δημιουργώντας γέφυρες συνάντησης και συνέχειας των αγώνων και των αντιστάσεων σε διάφορες τοπικότητες σε όλον τον κόσμο.
Σε αυτό το σημείο, θέλουμε να εκφράσουμε σεβασμό και τιμή σε όλους τους απεργούς πείνας στην Ελλάδα και διεθνώς, από την εμπειρία των οποίων εμπνευστήκαμε και αντλήσαμε δύναμη και παράδειγμα καθόλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας των συντρόφων μας Αριστοτέλη Χαντζή και Suzon Doppagne. Εκφράζουμε ξεχωριστά σεβασμό και τιμή στον απεργό πείνας Γκιουρκάν Τούρκογλου, που έπεσε μάρτυρας στις 5/7/2026, καθώς την ημέρα που τα αιτήματά του δικαιώθηκαν και ο αγώνας του νίκησε, ο ίδιος δολοφονήθηκε, αφού υπέστη το βασανιστήριο της αναγκαστικής σίτισης από το τουρκικό φασιστικό κράτος.
Δεν έχουμε κάποια ψευδαίσθηση ότι έχουμε ξεμπερδέψει με το κράτος και την καταστολή και γνωρίζουμε ότι το κόστος της αυτόνομης ύπαρξης και δράσης θα χρειαστεί να το σηκώσουμε ξανά. Είμαστε έτοιμοι και έτοιμες να συνεχίσουμε να βαδίζουμε αυτόν τον δρόμο.
Θεμελιώνοντας πέτρα την πέτρα το αύριο χτίζουμε τον νέο κόσμο, απλώνουμε τα χέρια να ενωθούμε με τους διπλανούς μας, συνεχίζουμε να υφαίνουμε το νήμα της ιστορίας, κάνουμε δουλειά μυρμηγκιού, μέχρι το ποτάμι της αλληλεγγύης να ξεχειλίσει.
Για την Κοινότητα των κοινοτήτων.
Στον δρόμο της κοινωνικής αυτοοργάνωσης – για τη νίκη.
Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών