«Τόσο η δημοκρατική εντολή όσο και το σοβαρό προοδευτικό πρόγραμμα απαιτούν ένα ζωηρό, ανοικτό στην κοινωνία, διάλογο πριν τις εκλογές. Μόνο έτσι θα νομιμοποιηθεί μια κυβέρνηση συνεργασίας να κάνει τις επώδυνες ρήξεις που απαιτούν οι καιροί. Μόνο έτσι θα συγκροτηθεί όχι μόνο το απαραίτητο κοινό πρόγραμμα αλλά και το λαϊκό κοινωνικό μέτωπο που θα κληθεί να βάλει πλάτες στην εφαρμογή ενός αυθεντικά προοδευτικού, αντι-ολιγαρχικού προγράμματος.
»Αντ’ αυτού, ο κ. Τσίπρας μιλά για “προγραμματική” σύγκλιση μετά την Κυριακή των εκλογών. Πότε δηλαδή; Μεταξύ της Δευτέρας μετά τις εκλογές και της ακόλουθης Τετάρτης, όπως ορίζει το Σύνταγμα; Μάλιστα, υποστήριξε πως ποιες «προοδευτικές» πολιτικές που προτείνει το κάθε κόμμα θα συμπεριληφθούν στο κυβερνητικό πρόγραμμα θα εξαρτηθεί από το ποσοστό του εν λόγω κόμματος – λες και οι πολιτικές (π.χ. για τον ΦΠΑ, για τους πλειστηριασμούς, για τη ΔΕΗ, για εξορύξεις και αγωγούς) είναι σαν τα υπουργεία που μοιράζονται ανάλογα με την δύναμη των κομμάτων! Τέτοιες τοποθετήσεις είναι νερό στον μύλο του κ. Μητσοτάκη καθώς βοηθούν την προσπάθειά του να διαβάλει τόσο την Απλή Αναλογική όσο και την ιδέα μιας προοδευτικής κυβέρνησης», τονίζει ο κ. Βαρουφάκης.\
Ερωτώμενος αν διαβλέπει ότι η πολιτική ζωή της χώρας εισέρχεται σε μια περίοδο αστάθειας, σχολίασε:
«Η πολιτική αστάθεια είναι αναπόφευκτη όταν, από την μία, τα θεμέλια της κοινωνικής οικονομίας συνεχίζουν να αποσαθρώνονται για 13η χρονιά ενώ, από την άλλη, στο εποικοδόμημα προστίθενται νέα χρέη, νέες φούσκες, νέες πρόσοδοι. Καθήκον της Αριστεράς είναι να αντιπαλεύει τον Καθεστωτικό Μνημονιακό Λαϊκισμό που πασχίζει να αποκρύψει από τους πολίτες την συνεχιζόμενη χρεοκοπία με υποσχέσεις τύπου “λεφτά υπάρχουν για να σας βολέψουμε χωρίς ρήξη με την ολιγαρχία”. Παράλληλα η Αριστερά πρέπει συνεχώς να καταδεικνύει τι γίνεται εκεί, στα θεμέλια, κόντρα στο απατηλό αφήγημα των κυβερνώντων – δηλαδή στα διάφορα Greek success stories, π.χ. εκείνο του κ. Σαμαρά το 2014 (σύμφωνα με το οποίο η Ελλάς ξεπέρασε την Κρίση) ή του κ. Τσίπρα το 2018 (ότι μας έβγαλε από τα Μνημόνια) ή του κ. Μητσοτάκη σήμερα (ότι η Ελλάδα είναι παράδειγμα προς μίμηση διεθνώς)».
Ερωτώμενος για το τι πρέπει να γίνει ενόψει των ενεργειακών συνομιλιών, σημείωσε μεταξύ άλλων:
«Άμεση κατάργηση του Χρηματιστήριου Ενέργειας, διαφορετικό πλαφόν χονδρικής σε κάθε μονάδα παραγωγής (το οποίο να ισούται με το μέσο κόστος συν ένα 5% κέρδος), κι ένα συνολικό πλαφόν στη λιανική που να μην ξεπερνά πάνω από 5% το μέσο πλαφόν της χονδρικής. Επί πλέον, διατίμηση βασικών προϊόντων στα σουπερμάρκετ και μια Επιτροπή Ανταγωνισμού που να επιβάλει μεγάλα πρόστιμα όταν το ποσοστό κέρδους αυξάνεται. Τέλος, 90% φόρος στα επιπρόσθετα κέρδη των πετρελαϊκών εταιρειών και των εισαγωγέων ενέργειας».
Ερωτηθείς, τέλος, αν μέσα στην σημερινή δυστοπική πραγματικότητα, υπάρχει αισιοδοξία, δήλωσε:
«Μακάρι να υπήρχε ανάπτυξη. Μόνο οι πληθωρισμένοι αριθμοί «αναπτύσσονται»: Οι επενδύσεις είναι στα επίπεδα του ναδίρ του τραγικού 2011. Το ΑΕΠ του Ιουλίου που πέρασε ήταν κατά τι μικρότερο από εκείνο του Ιουλίου του 2019, την ώρα που το χρέος ήταν 50 δις μεγαλύτερο. Πράγματι, υπάρχει μια έντονη ζήτηση στην αγορά ακινήτων και στις εξαγορές επιχειρήσεων. Τα πάντα πουλιούνται ή είναι προς πώληση κυρίως σε ξένους. Αυτό όμως είναι καλό; Τι μέλλον επωάζει το μεγάλο ξεπούλημα ακίνητων και επιχειρήσεων την ώρα που δεν γίνονται επενδύσεις και οι καλές θέσεις εργασίας αντικαθίστανται από ενοικιαζόμενους εργαζόμενους με μικρότερους μισθούς και καμία προοπτική ανέλιξης; Υπάρχει ελπίδα; Πάντα υπάρχει, εφόσον βέβαια πάψουμε να κάνουμε τα ίδια και τα ίδια περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα»