Του Ιάσονα Τριανταφυλλίδη
Νομίζω πως το Amore mio του Χρήστου Δήμα, που βγαίνει σήμερα στους κινηματογράφους, διαθέτει ακριβώς αυτό το στοιχείο. Καταγράφει την εποχή μας, το ύφος και το ήθος της, την ατμόσφαιρά της, το λόγο και τις πράξεις της. Ίσως και λίγο το συντηρητισμό της, αλλά οπωσδήποτε και τους ρυθμούς της.
Μια σειρά από ανθρώπους φαινομενικά άσχετους μεταξύ τους, μπλέκουν και ξεμπλέκουν σ’ ένα ερωτικό γαϊτανάκι, με γέλιο και συγκίνηση και κοινό παρονομαστή τον έρωτα και το σεξ, με μια ανάλαφρη ματιά, στον αφρό της σαμπάνιας, χωρίς ιδιαίτερο βάθος, αλλά με αρκετό πλάτος, όσον αφορά τη ματιά.
Δεν ξέρω κατά πόσο πρέπει να επαινέσω τους έλληνες σεναριογράφους Έλενα Σολωμού και Κώστα Παπαδόπουλο ή τους ιταλούς, που έγραψαν το ορίτζιναλ σενάριο, που διασκευάστηκε στα ελληνικά. Σίγουρα πρέπει τους έλληνες να τους επαινέσω, για τα καλά ελληνικά, στους διαλόγους.
Σίγουρα πρέπει να επαινέσω τον Κωστή Μαραβέγια, για την εξαιρετική μουσική και τα τραγούδια που έγραψε για την ταινία – και που μετά τη μουσική και τα τραγούδια που έγραψε για τον «Φιλάργυρο» στο Εθνικό, αποδεικνύεται όχι μόνο εξαιρετικός μουσικός για το θέατρο, αλλά και για το σινεμά.
Σίγουρα πρέπει να επαινέσω το Φάνη Μουρατίδη, την Ναταλία Τσαλίκη, το Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, τον Τάκη Σπυριδάκη, τον Πάνο Μουζουράκη, τον Λεωνίδα Καλφαγιάννη, αλλά και όλους όσους παίζουν σ’ αυτή την ταινία, γιατί το κάνουν πραγματικά με κέφι – ο καθένας, βέβαια, αναλόγως με τις δυνατότητές του. Απλώς τους παραπάνω τους ξεχώρισα, όπως ένα εύσημο χρειάζεται γι’ αυτούς που έκαναν το κάστιγκ στην ταινία.
Η τεχνική είναι εξαιρετική, ο ήχος και η φωτογραφία άψογα, και επειδή ο σκηνοθέτης υπογράφει μία ταινία, πρέπει να πω, πως ο Χρήστος Δήμας υπογράφει εδώ την καλύτερη ταινία του, όχι μόνο λόγω ρυθμών, αισθητικής, διδασκαλίας ηθοποιών κ.λπ. κ.λπ. όχι μόνο λόγω χιούμορ και συναισθήματος, αλλά κυρίως, για την ψυχή που της δίνει, για να ζήσει και να προχωρήσει. Αυτή είναι στην ουσία η δουλειά ενός σκηνοθέτη.
Το Amore mio είναι πάνω απ’ όλα μία ωραία ταινία, μια ωραία ελληνική ταινία, ψυχαγωγική, ευπρεπής και επιπέδου… και διασκεδαστική… και συγκινητική… Σίγουρα μια ταινία στ’ αχνάρια των ταινιών του Φίνου, αλλά φτιαγμένη στην εποχή μας, που αξίζει τα λεφτά του εισιτηρίου της.