Περιγράφοντας τη στιγμή της σύγκρουσης, η μάρτυρας αναφέρθηκε στις εικόνες πανικού που εκτυλίχθηκαν εντός της αμαξοστοιχίας. «Το τρένο άρχισε να ταρακουνιέται και κοιταχτήκαμε τρομαγμένοι. Έσβησαν τα φώτα, έπεσα με φόρα στο έδαφος. Επικρατούσε το απόλυτο χάος», είπε χαρακτηριστικά.

Όπως εξήγησε, λίγες ώρες πριν από το δυστύχημα, προσπαθώντας να ηρεμήσει τον ανήσυχο γάτο της, κινούνταν ανάμεσα στο πρώτο βαγόνι, το κυλικείο και τη θέση της. Κατά τη διάρκεια αυτών των μετακινήσεων γνώρισε ορισμένα από τα θύματα της τραγωδίας, μεταξύ των οποίων τις αδερφές Πλακιά, την Εριέττα Μόλχο, τη Φραντσέσκα Μπέζα και τη Μάρθη Ψαροπούλου.

Αμέσως μετά τη σφοδρή σύγκρουση, η κ. Αντωνοπούλου παρέμεινε στο βαγόνι προκειμένου να αναζητήσει το κατοικίδιό της, αλλά και να συνδράμει συνεπιβάτες της, όπως κατέθεσε. Ωστόσο, όταν η φωτιά που ξέσπασε άρχισε να την πλησιάζει αναγκάστηκε να διαφύγει πηδώντας από ένα σπασμένο παράθυρο, με αποτέλεσμα να υποστεί κάταγμα στον αγκώνα κατά την πτώση της στο έδαφος.

Σύμφωνα με την κατάθεσή της, η κατάσταση εκτός της αμαξοστοιχίας ήταν εξίσου εφιαλτική. «Το χάος ήταν ακόμα μεγαλύτερο έξω από την αμαξοστοιχία» είπε συμπληρώντονας πως, με τη συνδρομή δύο επιβατών που ήταν αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού, κατάφεραν να απομακρύνουν τον Ρομπέρτο Ντρίστι από τη φωτιά και να παράσχουν πρώτες βοήθειες δένοντας το τραυματισμένο πόδι της Ντίνας Μαγδαλιανίδη.

Επίσης, επεσήμανε την καθυστέρηση στην άφιξη των ασθενοφόρων στο σημείο όπου βρίσκονταν οι επιζώντες, από την πλευρά των αγρών, προσθέτοντας: «Αυτό το έγκλημα ήταν αναμενόμενο».

Τέλος, κληθείσα από την πρόεδρο του δικαστηρίου να απαντήσει εάν η αμαξοστοιχία πραγματοποίησε οποιαδήποτε στάση μετά την αναχώρησή της από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Λάρισας, η μάρτυρας ανέφερε: «Όχι, δεν θυμάμαι στάση».