Με την απειλή της επιθετικότητας ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν να κυριαρχεί στα δελτία ειδήσεων παγκοσμίως, η Υεμένη των Ανσαραλλάχ, που η Δύση έχει μάθει να αποκαλούμε Χούθι, αποτελεί σήμερα μία από τις ισχυρότερες φωνές- και όχι μόνο- στον γνωστό ως Άξονα της Αντίστασης.
Πριν αρχίσει η συνέντευξη, περιμένοντας να τελειώσει το προηγούμενο e-ραντεβού του, μιλάω με τον διερμηνέα του υπουργού, κι αναφέρομαι σε κείνες τις Παρασκευές, εν πλήρει εξελίξει της γενοκτονίας, που εκατοντάδες χιλιάδες Υεμενιτών, στη Σανάα, τραγουδούσε το παλιό δημοτικό τους τραγούδι, το «Δε με νοιάζει», αλλαγμένο ελαφρά, για να ταιριάζει στις σημερινές συνθήκες, στον σημερινό τους αγώνα. «Να το πεις του υπουργού», μου λέει γελώντας, διασκεδάζοντας το γεγονός ότι το τραγούδι τους έφτασε ως εμένα, αλλά και μια κάποια περηφάνεια.
Μέσα στον ορυμαγδό των τελευταίων εξελίξεων, την απειλή του πολέμου, κατά παράβαση του δημοσιογραφικού μου ενστίκτου, αυτή γίνεται και η πρώτη μου ερώτηση – είναι αυτό το τραγούδι η καρδιά και η ψυχή του λαού της Υεμένης;
«Είναι ένα από τα τραγούδια του λαού της Υεμένης σήμερα. Ο λαός μας βρίσκεται σε ένα πολύ προχωρημένο επαναστατικό στάδιο, σε κατάσταση διαρκούς κινητοποίησης, με εξαιρετικά υψηλο ηθικο. Είναι αναμενόμενο αυτό το ηθικό να εμφανίζεται στους ύμνους, στην ποίηση, στις ωδές και ούτω καθεξής, ναι. Αυτά, λοιπόν, είναι τα τραγούδια των παιδιών μας αυτή τη στιγμή».
Των παιδιών μας – σκέφτομαι για μια στιγμή ότι κανένας σημερινός δυτικός ηγέτης δεν θα αποκαλούσε έτσι τη νεολαία του τόπου του – οι λέξεις λένε πολύ περισσότερα μερικές φορές… Ο Αμπντουλουαχίντ Αμπο Ρας, όμως, έφτασε στη θέση του υποργού Εξωτερικών, προερχόμενος από το μέτωπο, με στρατιωτικές δυνάμεις υπό την καθοδήγησή του σε ένα πολύ σκληρό μέτωπο, και την δική του παρουσία διαρκή. Είναι μια λέξη ταιριαστή σε αξιωματικό, με συναίσθηση του ρόλου του, ειδικά σε μια χώρα που οι μαχητές είναι και 16 και 17 ετών… Ο λόγος του είναι συγκροτημένος, ακριβής, ήρεμος. Κατανοώ ότι καταλαβαίνει τις ερωτήσεις μου – κάποιες στιγμές χαμογελάει ελαφρά. Όμως επιμένει στη χρήση του διερμηνέα – όπως οφείλει και πρέπει.
Η κατάσταση στην περιοχή δεν μας επιτρέπει να συνεχίσουμε την κουβέντα για τις τέχνες. Ο υπουργός Εξωτερικών των Ανσαραλλάχ, της ντε φάκτο κυβέρνησης της Σανάα, έχει να αντιμετωπίσει στο έδαφός της έναν πόλεμο ετών που, πρόσφατα, έφερε απέναντι ακόμη και τη Σαουδική Αραβία με τα ΗΑΕ, ενώ παράλληλα υπήρξε και ο ερμηνευτής, προς τα έξω, της αμετακίνητης στάσης του λαού του στο πλευρό των Παλαιστινίων.
«Όσον αφορά την τρέχουσα κατάσταση στην Υεμένη – και αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο που πρέπει να είναι σαφές σε όλους – η σαουδαραβική πλευρά είναι αυτή που κάλεσε όλες τις άλλες πλευρές να έρθουν στην Υεμένη, συμπεριλαμβανομένων των Εμιράτων. Οι Σαουδάραβες είναι που κήρυξαν τον πόλεμο, αυτοί είναι που χρηματοδοτούν αυτόν τον πόλεμο, και αυτοί είναι που συνεχίζουν μέχρι σήμερα να υιοθετούν όλους όσους είναι εχθρικοί προς τον λαό της Υεμένης και όλες τις πρακτικές που στοχεύουν στην υποταγή της Υεμένης.
Η διαφωνία τους με τα Εμιράτα ήταν διαφωνία μόνο για τη μέθοδο – μια σύγκρουση μεθόδων. Δεν έγινε για χάρη του συμφέροντος της Υεμένης, αλλά για τα συμφέροντά τους, της σαουδαραβικής πλευράς και της πλευράς των Εμιράτων. Επομένως, απολύτως τίποτα δεν έχει αλλάξει, από αυτή την άποψη. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι ότι από όλους αυτούς τους πράκτορες και τους μισθοφόρους [που έχουν φέρει οι δύο πλευρές στην Υεμένη], μερικοί ακολουθούσαν [προσωρινά] τα Εμιράτα. Τώρα πάλι ακολουθούν όλοι τη Σαουδική Αραβία.
Η Σαουδική Αραβία επιδιώκει να ελέγξει τη λήψη αποφάσεων στην Υεμένη, να επεκταθεί στην Υεμένη και να λεηλατήσει τον πλούτο της Υεμένης. Επιδιώκει επίσης να ωθήσει πολλούς Υεμενίτες σε πολέμους, ίσως και επερχόμενους πολέμους, για να επωφεληθούν από αυτή την ανθρώπινη ορμή σε μάχες. Αυτή είναι η μία πτυχή. Η δεύτερη πτυχή είναι ότι βλέπουμε, τελικά, ότι οι Σαουδάραβες δεν είναι οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων, ούτε καν όσον αφορά το ζήτημα της Υεμένης. Είναι απλώς περιφερειακά εργαλεία για την αμερικανική πλευρά – τον Αμερικανό εχθρό. Είναι απλώς ένα εκτελεστικό όργανο. Δεν είναι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να αλλάξουν τη θέση τους, αρνητικά ή θετικά. Κινούνται προς οποιαδήποτε κατεύθυνση τους επιβάλλει ο αμερικανικός προσανατολισμός».
Κι όμως, ακούγονται πολλά για συνεργασία Σαουδικής Αραβίας, Αιγύπτου και Τουρκίας κατά της επιρροής των Εμιράτων, επιμένω.
«Πρώτον, η απόφαση για πόλεμο ή ειρήνη δεν επαφίεται στο σαουδαραβικό καθεστώς ή στο καθεστώς των Εμιράτων. Είναι αλήθεια ότι μπορεί να διαφέρουν σε έναν τομέα εδώ ή σε μια μέθοδο εκεί, αλλά υπάρχουν συγκεκριμένες περιοχές όπου οι ΗΠΑ τους επιτρέπουν είτε να συγκρούονται είτε να ασκούν ηγεμονία και έλεγχο. Εάν φτάσουν σε σημείο όπου αυτή η σύγκρουση θα έχει αρνητικό αντίκτυπο στα αμερικανικά και ισραηλινά σχέδια στην περιοχή, οι ΗΠΑ δεν θα το αποδεχτούν.
Αν υπήρχε τάση εμπλοκής σε συγκρούσεις, η Παλαιστίνη θα ήταν η προτεραιότητα, η συμμετοχή σε συγκρούσεις για χάρη του παλαιστινιακού σκοπού. Τα αραβικά καθεστώτα δεν είναι επί του παρόντος σε θέση να εμπλακούν σε συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις, ακόμη και για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων. Έχουν διαβρωθεί, έχουν υποστεί πολύ σημαντική διείσδυση, και, λόγω αυτού, έχουν υιοθετήσει τους αμερικανικούς προσανατολισμούς και ιδέες. Έτσι, οι διαφορές μπορεί να παραμείνουν εντός ορισμένων πλαισίων, αλλά δεν θα φτάσουν να εμπλακούν σε μια μεγάλη σύγκρουση.
Από την πλευρά μας, δεν επωφελούμαστε από καμία σύγκρουση στην περιοχή, ακόμη και αν εξυπηρετεί τον εχθρό του Ισραήλ, ακόμα κι αν πρόκειται για αντιπάλους μας. Πιστεύουμε ότι οι προσπάθειες πρέπει να κατευθυνθούν προς την αντιμετώπιση των σιωνιστικών/Ισραηλινών φιλοδοξιών στην περιοχή, καθώς και προς την αντιμετώπιση της αμερικανικής παρουσίας στην περιοχή. Αυτός και μόνον είναι ο προσανατολισμός μας. Δεν είμαστε υπέρ οποιωνδήποτε συγκρούσεων στην περιοχή· δεν είμαστε υπέρ των πολέμων μεταξύ των λαών της περιοχής. Είμαστε υπέρ της ενοποίησης όλων αυτών των προσπαθειών και της κατεύθυνσής τους προς την αντιμετώπιση των αμερικανικών και ισραηλινών φιλοδοξιών στην περιοχή μας και στις χώρες μας».
Σήμερα όμως, ο Άξονας της Αντίστασης είναι εξασθενημένος – το ισχυρότερο εκτός Ιράν τμήμα του είναι εκείνοι οι ίδιοι, οι Ανσαραλλάχ. Και η επίθεση κατά του Ιράν γίνεται προσπάθεια να κανονικοποιηθεί διεθνώς.
«Πρώτον, όσον αφορά τη θέση της Υεμένης απέναντι στην άγρια επίθεση που εξαπολύεται κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν: η Υεμένη έχει δηλώσει την πλήρη αλληλεγγύη της με την Τεχεράνη στην αντιμετώπιση αυτής της άγριας επίθεσης, σε όλες τις μορφές της, είτε πρόκειται για στρατιωτικό πόλεμο είτε για άλλες μεθόδους. Όσον αφορά τον αμερικανικό και ισραηλινό προσανατολισμό, δεν είναι κάτι καινούργιο· δεν είναι κάτι καινούργιο για την ιρανική πλευρά. Το Ιράν έχει εμπλακεί σε έναν διαρκή αγώνα, από την άνοδο της Ισλαμικής Επανάστασης το ’79. Διεξάγει μια συνεχή μάχη. Πολλές συνωμοσίες εξαπολύονται εναντίον του από το σιωνιστικό λόμπι, που εκπροσωπείται από τα αμερικανικά και ισραηλινά όπλα. Και είναι βέβαιο πως η Υεμένη, παραμένει σταθερή σε αυτή τη θέση [του πολέμου κατά των σιωνιστικών συμφερόντων και των συμφερόντων των ΗΠΑ]. Ο σημαντικότερος λόγος, από πολλούς, για τη δύναμη της Υεμένης, είναι η λαϊκή συνοχή και η λαϊκή πεποίθηση στην αλήθεια αυτού του σκοπού. Ο λαός είναι αυτός που υιοθετεί αυτή τη θέση· η επίσημη πλευρά και οι κυβερνητικοί θεσμοί είναι απλώς εκφράσεις του λαϊκού κινήματος. Επίσης, η Υεμένη – κυβέρνηση, ηγεσία, στρατός και λαός – πιστεύει ακράδαντα ότι εν τέλει αυτές οι μάχες είναι αναπόφευκτες. Δεν είναι επιλογή μας, όμως μας επιβάλλονται. Επομένως, είμαστε έτοιμοι και προετοιμασμένοι. Είναι αλήθεια ότι έχουμε υποστεί πολλά. Μπορεί να πληρώνουμε ακριβά τιμήματα, μπορεί να έγιναν και να υπάρξουν πολλές θυσίες, αλλά είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι. Αυτή είναι μια από τις πηγές δύναμης: ότι είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι με αυτές τις θυσίες και ότι είμαστε βέβαιοι ότι γίνονται στο σωστό μέρος και προς τη σωστή κατεύθυνση. Είμαστε βέβαιοι ότι αν δεν πληρώσουμε αυτές τις θυσίες, στο πλαίσιο της συγκεκριμένης αντιπαράθεσης, το κόστος θα είναι μεγαλύτερο. Το κόστος της παράδοσης θα ήταν πολύ μεγαλύτερο από το κόστος της αντίστασης.
Για την κατάσταση γενικά, σε επίπεδο περιοχής και σε επίπεδο των τρεχουσών επιθέσεων και της προετοιμασίας για επιθέσεις κατά του Ιράν: πρώτον, βλέπουμε ότι η Τεχεράνη βρίσκεται σε κατάσταση συνεχούς ετοιμότητας. Ο στρατός βρίσκεται σε πλήρη ετοιμότητα και υπάρχει μεγάλη συνοχή εντός του ιρανικού στρατιωτικού θεσμού, όπως και στους κρατικούς θεσμούς. Υπάρχει μεγάλη συνοχή, η οποία δεν είχε υπάρξει υπό προηγούμενες κυβερνήσεις. Υπήρχαν πάντα συνεχείς διαμάχες μεταξύ διαφόρων κομμάτων και προσανατολισμών εντός της Ισλαμικής Δημοκρατίας, αλλά, αυτός ο σκληρός πόλεμος εναντίον τους, έχει ενοποιήσει τους ιρανικούς κρατικούς θεσμούς στο σύνολό τους, ώστε να είναι σε πλήρη ετοιμότητα για την αντιπαράθεση.
Το Ιράν διαθέτει επίσης μια θαρραλέα ηγεσία, που δίνει στο λαό τη βεβαιότητα της λήψης ορθών αποφάσεων. Η επίγνωση και η βεβαιότητα αυτή έχει τις ρίζες της στον ιρανικό λαό, την οποία είδαμε πρόσφατα στους δρόμους, στην επέτειο της νίκης της Ισλαμικής Επανάστασης. Ο λαός είναι ο βράχος πάνω στον οποίο θα διαλυθούν όλα τα σχέδια [του εχθρού]. Όσο για το αν θα υπάρξει επίθεση ή όχι, όλα τα σενάρια είναι πιθανά. Μπορεί να υπάρξει ένας μεγάλος ψυχολογικός πόλεμος, σε μια προσπάθεια εκβιασμού, που μπορεί ακόμη και να περιλαμβάνει -στα απόνερα- και τη διάλυση αραβικών καθεστώτων. Μπορεί ακόμη και να υπάρξει στρατιωτική αντιπαράθεση, αλλά σίγουρα, ο ισραηλινός εχθρός θα χάσει πολλά εάν ξεκινήσει στρατιωτική επίθεση εναντίον τηου Ιράν, όπως και οι Αμερικανοί. Θα χάσουν πολλά, και οι συνθήκες της ευρύτερης περιοχής είναι πολύ πιθανό να αλλάξουν».
Είναι δυνατόν, όμως, μετά όλη αυτή την καταστροφή, το Ισραήλ να εγκαταλείψει τα σχέδιά του για την περιοχή; Ειδικά με την αντίσταση αδυνατισμένη;
«Το Ισραήλ έχει ένα σχέδιο ελέγχου, ηγεμονίας και πλήρους υποταγής των λαών της περιοχής. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αξίες, τις αρχές και την ηθική αυτών των λαών. Το Ισραήλ συνεχίζει τα επεκτατικά του σχέδια με διάφορους τρόπους και μορφές – αυτό που βλέπουμε στη Συρία, αυτό που βλέπουμε από τις συνεχείς επιθέσεις στον Λίβανο, και στην Παλαιστίνη, και τις ενδείξεις για επιθέσεις στο Ιράν, και ακόμη, στο παρελθόν, στις επιθέσεις στο Ιράκ αλλά και στην Υεμένη.
Όμως το Ισραήλ δεν είναι μόνο του. Δρά με την αμερικανική κάλυψη και με πλήρη συμμετοχή των ΗΠΑ. Όσον αφορά την Αντίσταση, είναι βέβαιο και οριστικό ότι η αντίσταση δεν είναι τίποτα παραπάνω από την έκφραση της βούλησης των λαών της περιοχής συνολικά, με διαφορές στα επίπεδα αλληλεπίδρασης και στο βαθμό αυτής της βούλησης, καθώς και στην επιρροή των καθεστώτων που ελέγχουν αυτούς τους λαούς.
Αλλά αν το Ισραήλ βρέθηκε απελπισμένο στη Γάζα – γιατί, είναι αλήθεια ότι στρατιωτικά τα εγκλήματά του απέδωσαν, αλλά δεν κέρδισε στρατιωτικά, δεν κέρδισε ηθικά, απέτυχε σε κάθε ανθρωπιστική άποψη, και, παρά τα εγκλήματά του, απέτυχε παταγωδώς να ελέγξει τη βούληση του παλαιστινιακού λαού, στη Γάζα. Μέχρι τώρα, εξακολουθεί να στέκεται απελπισμένο μπροστά στο αίμα των γυναικών και των παιδιών της Γάζας.
Τι γίνεται, λοιπόν, σε γενικό επίπεδο, σε επίπεδο περιοχής; Η περιοχή σήμερα διαθέτει περισσότερη αποφασιστικότητα και σοβαρότητα από πριν, αποφασιστικότητα και θέληση να διεκδικήσει τα δικαιώματά της, με κάθε έννοια της λέξης, ανεξάρτητα από το μέγεθος των θυσιών. Έχουν καταβληθεί μεγάλες θυσίες σε αυτή την περίοδο, η υψηλότερη από τις οποίες ήταν το μαρτύριο του σεβασμιότατου γενικού γραμματέα της Χεζμπολάχ, Σαγέντ Χασάν Νασράλα, καθώς και το μαρτύριο ηγετών των κινημάτων [της Παλαιστινιακής] αντίστασης, καθώς και το μαρτύριο πολλών ηγετών των Φρουρών της Επανάστασης στο Ιράν. Επίσης, στόχευσαν την Υεμένη και την κυβέρνηση της Υεμένης, με το μαρτύριο του πρωθυπουργού και των μισών μελών της κυβέρνησης και του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου. Όμως, αυτό το αίμα απλώς επιβεβαιώνει ότι υπάρχει ακλόνητη θέληση, αποφασιστικότητα, επιμονή ώστε συνεχιστεί αυτή η μάχη μέχρι το τέλος. Σίγουρα, το τέλος και το αποτέλεσμα της μάχης θα είναι υπέρ του λαού, Θεού θέλοντος».
Μία από τις ειδήσεις των δύο τελευταίων ετών ήταν πως υεμενίτες που, πριν τη γενοκτονία, διαφωνούσαν με την κυβέρνηση της Σανάα, ή και πολεμούσαν εναντίον της, ήρθαν να ενωθούν μαζί τους, στον αγώνα για την Παλαιστίνη. Είναι άραγε ένα πρώτο βήμα προς την εθνική συμφιλίωση;
«Οσον αφορά τη θέση της Σαναά σχετικά με την παλαιστινιακή υπόθεση, είναι γενική και δημόσια η υποστήριξη σε αυτήν, όλου του λαού της Υεμένης, τόσο στον Βορρά όσο και στον Νότο. Ωστόσο, το πρόβλημα με την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση και το τρέχον πρόβλημα δεν έγκειται στον εσωτερικό διάλογο, αλλά στις εξωτερικές παρεμβάσεις. Η παρουσία της Σαουδικής Αραβίας, με την οικονομική της αυτοκρατορία, είναι αυτό που δημιουργεί τον αρνητικό αντίκτυπο. Ο λαός της Υεμένης είναι με την παλαιστινιακή υπόθεση από άκρου εις άκρον, σε όλες τις περιοχές, νότιες και ανατολικές και όλες τις άλλες. Υπάρχουν συνεχείς επικοινωνίες και συνεννοήσεις, αλλά το πρόβλημα επί του παρόντος έγκειται στις εξωτερικές παρεμβάσεις, συγκεκριμένα στην παρέμβαση της σαουδαραβικής πλευράς και την παρουσία μισθοφόρων, τη μαζική χρηματοδότηση αυτών των καταστροφέων στο εσωτερικό της χώρας. Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα. Εάν η σαουδαραβική πλευρά αποχωρούσε από το προσκήνιο και έπαυε να κατευθύνει αυτές τις κυβερνήσεις, όλα τα εσωτερικά ζητήματα στην Υεμένη θα λύνονταν. Η Σαναά συνέχισε καθ’ όλη τη διάρκεια των γεγονότων να επικοινωνεί, να συντονίζεται και να επιτυγχάνει συνεννοήσεις με όλο το λαό της Υεμένης, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο».
Τι τους κινεί; το κινεί ο λαό της Υεμένης, που ζει υπό βαρύτατες κυρώσεις, που αντιμετώπισε εξοντωτικό λιμό, γιατί επιμένουν; πως μετατρέπεται ένας λαός σε παράδειγμα;
«Ο λαός της Υεμένης, όταν κινείται, ξεκινά από σημείο εκκίνησης ευθύνης. Έχει τη βεβαιότητα ότι θα λογοδοτήσει αν δεν δράσει, και άρα αναπόφευκτα δρα, ανεξάρτητα από τα βάσανα ή τις θυσίες. Ο λαός της Υεμένης δίνει την πραγματική εικόνα των θρησκευτικών πεποιθήσεων του Ισλάμ. Το Ισλάμ έχει διαστρεβλωθεί και έχει παρουσιαστεί με πολύ άσχημο τρόπο, το παρουσιάζουν λες και αποτελείται από αγρίους, που δεν ανήκουν στην ανθρωπότητα… Ο λαός της Υεμένης κινείται από θρησκευτικά σημεία εκκίνησης και αντιπροσωπεύει το Ισλάμ στην αλήθεια του. Αυτό είναι το θρησκευτικό μας κίνητρο. Είμαστε υπεύθυνοι ενώπιον του Παντοδύναμου Θεού αν δεν δράσουμε, και θα υποστούμε τιμωρία από τον Παντοδύναμο Θεό αν δεν δράσουμε. Αυτό είναι το κίνητρο που ωθεί τον λαό της Υεμένης να κινηθεί, και αυτή είναι μια γενική πεποίθηση που έχει ο ηγέτης, οι κρατικοί θεσμοί και ο λαός της Υεμένης. Επιπλέον, ο λαός της Υεμένης γνωρίζει τη φύση αυτής της μάχης και τη φύση της υπάρχουσας σύγκρουσης. Είναι αλήθεια ότι ο λαός της Υεμένης είναι φτωχός στα υλικά και οι δυνατότητές του είναι περιορισμένες, αλλά είναι πλούσιος σε αξίες. Αυτές οι αξίες είναι που ξεκαθαρίζουν πλήρως την εικόνα. Γνωρίζουν και αξιολογούν με βάση αυτές τις αξίες. Αυτές είναι τα σημεία εκκίνησης και, αν θέλει ο Θεός, θα δοθεί στο μέλλον η ευκαιρία να δείτε την πραγματικότητα και των σημείων εκκίνησης και της πίστης που ωθεί αυτόν τον λαό προς αυτές τις θυσίες και αυτό το συνεχές ηρωικό έργο.
Οφείλει να προστεθεί πως, ο λαός της Υεμένης αισθάνεται επίσης ότι συνδέεται με τη Μεγαλύτερη Δύναμη σε αυτό το σύμπαν και ως εκ τούτου δεν αισθάνεται μόνος σε αυτήν την αντιπαράθεση. Βλέπουμε τους άλλους ως άτομα που βρίσκονται σε θέση αδυναμίας επειδή βρίσκονται σε αντιπαράθεση με τη Μεγάλη Δύναμη που κυριαρχεί σε αυτόν τον κόσμο. Αυτή είναι η πηγή αυτοπεποίθησης, καθησυχασμού και παρηγοριάς για τον λαό της Υεμένης, προχωρώντας σε αυτή τη μάχη».
Πως μπορεί κανείς να συμπαρασταθεί σε έναν τέτοιο λαό;
«Καταρχάς, εκτιμούμε και την παρουσία σας και την αλληλεπίδραση, που γίνεται με δίκαιους ανθρωπιστικούς σκοπούς. Ο λαός της Υεμένης χρειάζεται από όλους να διαδραματίσουν αποτελεσματικό ρόλο στην αύξηση της ευαισθητοποίησης. Η ανθρωπότητα δέχεται μια σφοδρή επίθεση στις αξίες, τις αρχές και την ηθική της από τον σιωνισμό, μέσω των όπλων του, που εκπροσωπούνται από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε ένα πολύ κρίσιμο στάδιο, από αυτή την άποψη. Η ευαισθητοποίηση των λαών είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Είναι απαραίτητο να επιστήσουμε την προσοχή και να ρίξουμε φως σε αυτά τα εγκλήματα που διαπράττονται και τις παραβιάσεις που γίνονται κατά της ανθρωπότητας.
Όσα βγήκαν στο φως πρόσφατα για το νησί του Έπσταϊν, τα σκάνδαλα, όσα φανερώθηκαν από τους φακέλους του Τζέφρι Έπσταϊν και των συνεργατών του μεταξύ των παγκόσμιων ελίτ, αποκαλύπτουν την πραγματικά δαιμονική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το σιωνιστικό σύστημα. Επομένως, εμείς και όλοι εσείς είμαστε υποχρεωμένοι να ρίξουμε φως σε αυτό το θέμα, ο κόσμος να καταλάβει ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Αυτοί οι άνθρωποι είναι δαίμονες με ανθρώπινη μορφή. Αυτά είναι ανθρώπινα τερατουργήματα. Επομένως, είναι συλλογική μας ευθύνη να ρίξουμε φως σε αυτό το θέμα, ώστε να γνωρίζουν την πραγματικότητα αυτών των καθεστώτων οι λαοί και να αποκτήσουν αποτελεσματική και θετική επιρροή στην αποτροπή των καθεστώτων τους από τέτοιες κατευθύνσεις Αυτή είναι η ευθύνη που πρέπει όλοι να αναλάβουμε, να ριχθεί άπλετο φως ενάντια στη συσκότιση που επιδιώκουν. Υπάρχουν φορές που οι συγκρούσεις Μερικές φορές, μπορεί να συμβεί καμμιά καραμπόλα και εδώ κι εκεί υπουργοί να παραιτηθούν, όμως με τέτοιες φρικτές παραβιάσεις και τέτοια ειδεχθή εγκλήματα, δεν έχουμε δει καμία πολιτική αντιπαράθεση, καμμία σύνγκρουση μέσα στα καθεστώτα αυτά».
Τον ευχαριστώ – του λέω πόσο με συγκινούν οι μητέρες της Υεμένης που χρόνια τώρα θάβουν τα παιδιά τους, θάβουν κι αποχαιρετούν τους γιούς τους. «Σας ευχαριστώ πολύ. Μέσω της συνέντευξης αυτής, στέλνουμε ένα μήνυμα σε όλους τους ελεύθερους άνδρες και γυναίκες: είμαστε εταίροι σε αυτό το απελευθερωτικό έργο. Είμαστε εταίροι σε αυτό το ανθρωπιστικό μονοπάτι. Η μάχη μας είναι μια μάχη επίγνωσης. Η μάχη δεν είναι απλώς στρατιωτική, η στρατιωτική πλευρά είναι απλώς μια έκφραση αυτής της μάχης.».
* Η συνέντευξη έγινε με διερμηνέα, στα αγγλικά και αποδόθηκε από τα αγγλικά στα ελληνικά από την υπογράφουσα. Τα γραφόμενα σε αγκύλες είναι επεξηγήσεις της γράφουσας.