-του Αλέξη Πετρίχου
Αδυνατούν να συλλάβουν πως χωρίς την τέχνη δεν υπάρχει ζωή. Αδυνατούν να καταλάβουν πως ο κάθε πολίτης πρέπει να αναπνέει τέχνη σε ποσοστά μεγαλύτερα του οξυγόνου. Πόσο μάλλον σε αυτές τις εποχές. Μια Ελλάδα χωρίς τέχνη θα ήταν μια “ασφικτυάζουσα” Ελλάδα. Μια Ελλάδα χωρίς χαμόγελα, χωρίς μαγεία, χωρίς χρώματα και χωρίς νότες. Και για να συνεχίσουμε να αναπνέουμε πρέπει μερικές χιλιάδες άνθρωποι να συνεχίσουν να βάζουν το λειτούργημα πάνω από την αξιοπρέπεια τους. Γιατί;
Γιατί ο κάθε νέος που λέει πως θέλει να γίνει μουσικός να ακούει από τους γονείς του το “παιδάκι μου πώς θα ζήσεις;”; Γιατί όταν δηλώνεις πως είσαι ηθοποιός να σε ρωτάνε “πώς τα βγάζεις πέρα”; Γιατί όλοι οι ανερχόμενοι συγγραφείς να αναγκάζονται να “γράφουν στον ελευθερό τους χρόνο”, όταν δηλαδή βρίσκουν χρόνο από τη δεύτερη δουλειά;
Η εγκατάλειψη της τέχνης από την πολιτεία δεν χρειάζεται φάρμακο για να γιατρευτεί. Χρειάζεται εμβόλιο. Τα μέτρα για την υποστήριξη των καλλιτεχνών οφείλουν να είναι μακροπρόθεσμα. Όχι για να τα βγάλουν πέρα τους δύο τρεις μήνες της καραντίνας, αλλά για να σταθεί στα πόδια του ολόκληρο το καλλιτεχνικό στερέωμα. Ο καλλιτέχνης δεν ψάχνει το 800άρι του Απριλίου για να τα καταφέρει. Έχει μάθει να τα βγάζει πέρα και με λιγότερα. Ο καλλιτέχνης ψάχνει τη χαμένη του αξιοπρέπεια. Ψάχνει την ευκαιρία να εργαστεί σκληρά για αυτό που αγαπάει χωρίς να αναρωτιέται αν τον επόμενο μήνα θα είναι άνεργος ή σερβιτόρος. Σεβαστείτε το και δώστε λύσεις.