«Καμία κυβέρνηση δεν θα ήθελε να υπάρχει έστω και ένα εργατικό δυστύχημα», ανέφερε, χαρακτηρίζοντας «απολύτως ψευδή» την εικόνα μιας χώρας-δυστοπίας. Ωστόσο, απέφυγε να αναφέρει αριθμούς, ενώ δεν απάντησε στο βασικό ερώτημα: πόσα δυστυχήματα δεν καταγράφονται επίσημα, πόσοι τραυματισμοί βαφτίζονται «ατυχήματα ρουτίνας» και πόσοι θάνατοι μένουν εκτός στατιστικών επειδή δεν πληρούν τυπικά κριτήρια;
Η κυβέρνηση προβάλλει την αύξηση των ελέγχων και των κυρώσεων από την Ανεξάρτητη Αρχή Επιθεώρησης Εργασίας ως απόδειξη προόδου. Όμως τα συνδικάτα και οι εργαζόμενοι περιγράφουν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα: εντατικοποίηση, εργολαβίες, ελλείψεις προσωπικού, πιέσεις για σιωπή και ένα θεσμικό πλαίσιο που συχνά λειτουργεί υπέρ της εργοδοτικής ασυδοσίας.
Η αναφορά του πρωθυπουργού στις ανθρώπινες τραγωδίες —τόσο στο πολύνεκρο εργατικό δυστύχημα όσο και στον θάνατο φιλάθλων του ΠΑΟΚ στη Ρουμανία— συνοδεύτηκε από εκφράσεις συμπόνιας. Ωστόσο, η αφήγηση γρήγορα μετατοπίστηκε στην προβολή κυβερνητικών «επιτευγμάτων», υποβαθμίζοντας το πολιτικό διακύβευμα: την ευθύνη του κράτους να προστατεύει τη ζωή των εργαζομένων, όχι στα λόγια αλλά στην πράξη.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Πρωθυπουργού: