Στη Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικότερα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, η ελληνική πλευρά προβάλλει την ανάγκη για μια κοινή «εργαλειοθήκη» στήριξης. Πρόκειται για μια θέση που επαναλαμβάνεται συστηματικά τα τελευταία χρόνια, χωρίς όμως να έχει αποτρέψει προηγούμενα κύματα ακρίβειας ή ενεργειακών πιέσεων. Η επίκληση της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, αν και πολιτικά ορθή, συχνά λειτουργεί ως μετατόπιση ευθύνης από το εθνικό στο υπερεθνικό επίπεδο.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η πρόταση για μορατόριουμ επιθέσεων σε ενεργειακές υποδομές, σε συνεργασία με τη Γαλλία. Αν και διπλωματικά θετική, η πρόταση αυτή μοιάζει περισσότερο με ευχολόγιο σε ένα πεδίο όπου οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί καθορίζονται από στρατιωτική ισχύ και όχι από πολιτικές διακηρύξεις.