Όπως περιγράφεται χαρακτηριστικά στην έρευνα, το μεγαλύτερο μέρος της απώλειας συνδέεται με θερμότερες θερμοκρασίες των ωκεανών, οι οποίες οδηγούν τους παγετώνες να διοχετεύουν μεγαλύτερες ποσότητες πάγου στη θάλασσα.
Η μελέτη συνδυάζει δορυφορικές παρατηρήσεις που καλύπτουν περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες και επεκτείνει τα διαθέσιμα δεδομένα έως το 1979 για την Ανταρκτική και έως το 1972 για τη Γροιλανδία.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι τα παγοκαλύμματα ήταν σχετικά σταθερά κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1970, του 1980 και μέχρι τη δεκαετία του 1990. Στη συνέχεια, η απώλεια πάγου αυξήθηκε, με τη μεγαλύτερη επιτάχυνση να καταγράφεται κατά τη δεκαετία του 2010.
«Υπάρχει μια σαφής τάση: τα παγοκαλύμματα χάνουν ολοένα και περισσότερη μάζα και η απώλεια αυξάνεται από δεκαετία σε δεκαετία», λέει η Inès Otosaka, επιστημόνισσα που μελετά τους πάγους στο Πανεπιστήμιο Northumbria.
Η ίδια αναφέρει ότι οι αλλαγές συνδέονται σαφώς με την άνοδο των θερμοκρασιών της ατμόσφαιρας και των ωκεανών. Περίπου το 84% της απώλειας πάγου συνδέεται με την αυξημένη διοχέτευση πάγου στους ωκεανούς, σύμφωνα με τους ερευνητές και τις ερευνήτριες.
Το θερμότερο θαλασσινό νερό μπορεί να διαβρώνει τον πάγο από κάτω και γύρω από τις άκρες των παγετώνων, αυξάνοντας την ταχύτητα με την οποία κινούνται προς τον ωκεανό.
Στη Γροιλανδία, ο παγετώνας Jakobshavn υποχωρεί με ταχύτητα έως και 50 μέτρα την ημέρα, σύμφωνα με την Otosaka, και η απώλεια πάγου αυξάνει τη στάθμη της θάλασσας.
Επίσης, ένα ιδιαίτερο σημαντικό και ανησυχητικό εύρημα είναι πως η απώλεια πάγου έχει συμβάλει στην αύξηση της παγκόσμιας στάθμης της θάλασσας κατά περίπου 3,2 εκατοστά από το 1979.
Οι επιστήμονες και επιστημόνισσες επισημαίνουν ότι ακόμη και μικρές αυξήσεις μπορούν να έχουν σημαντικές συνέπειες για τις παράκτιες περιοχές.
Για κάθε ένα εκατοστό αύξησης της στάθμης της θάλασσας, υπολογίζεται ότι δύο έως τρία εκατομμύρια επιπλέον άνθρωποι ενδέχεται να αντιμετωπίζουν κάθε χρόνο παράκτιες πλημμύρες.
Η απώλεια πάγου επιβραδύνθηκε μεταξύ 2020 και 2023, όμως οι ερευνητές αναφέρουν ότι αυτό αντανακλούσε βραχυπρόθεσμα καιρικά μοτίβα και όχι αλλαγή στη μακροπρόθεσμη τάση.
Προειδοποιούν, ακόμα, ότι η αντίδραση των παγοκαλυμμάτων στην κλιματική αλλαγή μπορεί να χρειαστεί δεκαετίες για να εκδηλωθεί πλήρως. Αυτό σημαίνει ότι η απώλεια πάγου θα μπορούσε να συνεχιστεί ακόμη και αν η παγκόσμια υπερθέρμανση τεθεί υπό έλεγχο.