Το 2001, η Βενεζουέλα, τότε υπό τον Ούγο Τσάβες, νομοθέτησε την κρατική ιδιοκτησία όλων των αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου,  με τον περίφημο νόμο «περί Οργανικών Υδρογονανθράκων». Ο νέος νόμος δεν απαγόρευε την συμμετοχή στις εξορύξεις, διυλίσεις και εκμεταλλεύσεις των υδρογονανθράκων αλλοδαπών ιδιωτικών επιχειρήσεων. Από το νόμο πλήττονταν δύο αμερικάνικοι κολοσσοί των πετρελαίων, η ExxonMobil και η Chevron. Η επιρροή τους στον τότε πρόεδρο, Τζωρτζ Μπους, έφερε την απόπειρα πραξικοπήματος του 2002, με στόχο την ανατροπή του Τσάβες και την επαναφορά της προηγούμενης κατάστασης. Της αποτυχίας του πραξικοπήματος, ακολουθησε η εργοδοτική απεργία στην εθνική πετρελαϊκή εταιρία – οι εργαζόμενοι έδωσαν τέλος και σε αυτό και στήριξαν την μπολιβαριανή διαδικασία.

Παρεμπιπτόντως, εκείνη ήταν η χρονιά που πρωτομάθαμε την ύπαρξη της Κορίνας Ματσάδο, νυν νομπελίστριας ειρήνης… Με χρήματα από τις …υπέρ του εκδημοκρατισμού οργανώσεων που έχει στήσει ή συνεργάζεται η CIA, ξεκίνησε το κίνημα (ο Θεός να το κάνει) Sumate (εγγραφείτε) με στόχο την ανάκληση της κρατικοποίησης των πετρελαίων. Στις εκλογές του 2004 πήρε την απάντηση από το λαό της Βενεζουέλας, που ψήφισε σε ποσοστό σχεδόν 60% τον Τσάβες.

Από τότε, επί Ούγο Τσάβες, δύο είναι οι μόνιμες προπαγανδιστικές αλητείες του συστήματος/ αφηγήματος: οι εκλογές είναι διαβλητές, οι ηγέτες της Βενεζουέλας “δικτάτορες” και το πετρέλαιο το κεντρικό ζήτημα. Η δημοφιλία και η γενική αποδοχή του χαρισματικού Τσάβες δεν άφηνε τότε το ψέμμα να ξεφύγει από τον χώρο της δεξιάς και του ακραίου κέντρου. Ο πρόωρος θάνατός του όμως, και η άνοδος του Νικολάς Μαδούρο στην εξουσία, έδωσε το δικαίωμα της αμφισβήτησης και της μπολιβαριανής διαδικασίας και του νέου ηγετικού σχήματος και από τη δυτική, υποταγμένη αριστερά. Αυτήν που, αξίζει να το πω, ο Τσάβες θεωρούσε ήδη πεθαμένη: ήδη το 2009 μιλούσε για το θάνατο των ταξικών αγώνων στην Ευρώπη και τον ολοζώντανο χαρακτήρα τους στη Λατινική Αμερική, «το κέντρο της παγκόσμιας επανάστασης». Η Συμφωνία του Καράκας (El Compromiso de Caracas), ήταν ένα ακόμη πετραδάκι που έβαζε στο παγκόσμιο σοσιαλιστικό οικοδόμημα –  βασισμένο στην ιδέα ενός παγκόσμιου αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού, έδινε τον πρώτο λόγο στην ήπειρο με τις ανοιχτές φλέβες.

Ήταν τότε που η (υψηλή) τιμή του πετρελαίου και το σοσιαλιστικό όραμα του Τσάβες χρηματοδοτούσαν όχι μόνο την τεράστια βελτίωση του επιπέδου του λαού της ίδιας της Βενεζουέλας, αλλά και το λεγόμενο «ροζ ρεύμα», στήριζαν αριστερές δυνάμεις, έδιναν γερές ανάσες στην πολύπαθη Κούβα. Ένα ρεύμα που και πάλι σήμερα, μέσω εκβιασμών όπως στην περίπτωση της Αργεντινής και της Ονδούρας, προσπαθούν να εμποδίσουν την ανάστασή του οι ΗΠΑ.

Ο θάνατος του Ούγο Τσάβες, η ραγδαία πτώση της τιμής του πετρελαίου και οι βάρβαρες, μονομερείς και παράνομες κυρώσεις που επέβαλλαν οι ΗΠΑ ήταν αυτά που έπρεπε να αντιμετωπίσει όταν αποδέχθηκε το χρίσμα της διαδοχής από τον ίδιο τον Τσάβες, ο Μαδούρο. Η οικονομία της Βενεζουέλας στηριζόταν απολύτως στο πετρέλαιο – κατέχει τα μεγαλύτερα αποθέματα στον πλανήτη. Όταν η τιμή του βαρελιού κατρακύλησε από τα 100+ δολάρια το βαρέλι στα 30 δολάρια, η οικονομία δέχθηκε βαρύτατο πλήγμα. Παράλληλα, η ελίτ της προηγούμενης κατάστασης είχαν σε μεγάλο ποσοστό φύγει, και μεταφέρει τον πλούτο τους, στο Μαϊάμι, όπου είχαν την οικονομική δυνατότητα να συναγελάζονται με τον Τραμπ και τον Ρούμπιο.

Ο υβριδικός πόλεμος κατά της Βενεζουέλας πέρασε και στη χρήση όλων των μηχανισμών προπαγάνδας για την παρουσίαση του Μαδούρο ως δικτάτορα και διεφθαρμένου – βεβαίως η εξουσία διαφθείρει άπαντες, αλλά από την άλλη είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό να βλέπεις ποιοί τον ονομάζουν διεφθαρμένο και σε τι σκάνδαλα εμπλέκονται οι ίδιοι. Παράλληλα, όλοι οι διεθνείς νεοφιλελεύθεροι οργανισμοί   – οργανισμοί πιστοληπτικής ικανότητας, επενδυτικές τράπεζες  και τα συναφή – έκαναν αδύνατο το δανεισμό με τεράστια αύξηση του κόστους του για τη Βενεζουέλα, και η τράπεζα της Αγγλίας – όπου βρισκόταν ο κρατικός χρυσός της Βενεζουέλας που στο τσακ γλίτωσε από τον Γουαιδό – αποφάσιζε να κατακρατήσει αυτό τον πλούτο.

Με λίγα λόγια, οι ΗΠΑ, και οι δορυφόροι τους, επέτυχαν όχι μόνο να κάνουν την οικονομία να ουρλιάξει, για να θυμηθούμε την ρήση του Κίσσινγκερ επί Αλλιέντε, αλλά χρησιμοποίησαν και όλο τον πληροφοριακό μηχανισμό τους (και, στην αγγλική περίπτωση και τον νομικό) για την διεθνή απομόνωση της χώρας και της ηγεσίας της. Με τεράστιο κόστος όχι μόνο στο επίπεδο ζωής του λαού, αλλά και σε ανθρώπινες ζωές. Οπως μας πληροφόρησε ο γνωστός οικονομολόγος Τζέφρυ Σακς, σε μία απο τις πιο διάσημες εργασίες του, οι μονομερείς και παράνομες κυρώσεις στη Βενεζουέλα την περίοδο 2017-2019 δολοφόνησαν περισσότερους από 40.000 πολίτες. Οι κυρώσεις συνεχίζουν ακόμη να δολοφονούν (όχι μόνο στη Βενεζουέλα…). Και να αυξάνουν το κύμα οικονομικής μετανάστευσης…  Από το 2014 ως το 2019 η πτώση του βιοτικού επιπέδου του λαού της Βενεζουέλας ήταν τεράστια.

Παρ’ όλα αυτά, η ανατροπή του καθεστώτος δεν έγινε δυνατή, ούτε μετά την «επιχείρηση Γεδεών» του 2020. To επί 20ετία παραμύθι περί «εκλογικής νοθείας» κάθε φορά που γίνονταν εκλογές, δεν έπιασε ούτε το 2023 – νεώτερο στοιχείο η άποψη του Τραμπ ότι «ο λαός της Βενεζουέλας μισεί την Ματσάδο» – ε, σιγά μην ψήφιζε και τον υποψήφιό της κιόλας. Η απονομιμοποίηση του μπολιβαριανού πειράματος, όμως, χρειαζόταν και την απονομιμοποίηδη των εκλογών. Γι’ αυτό και το προτελευταίο στάδιο ήταν η απόπειρα πολέμου μεταξύ Γουιάνας και Βενεζουέλας, το 2023-24, πίσω από την οργάνωση της οποίας ήταν η ExxonMobil. H Βενεζουέλα άντεξε. Κι ήρθε το τελευταίο στάδιο: η άμεση απειλή πολέμου, με την στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή και την προσπάθεια, ακόμη μια φορά, να βρεθούν υποψήφιοι πραξικοπηματίες (50 εκατομμύρια έφτασε η επικήρυξη του Μαδούρο, το πενταπλάσσιο από αυτό του Γκολανί, νυν Αλ Σαράα, της Συρίας, που έχει γίνει κολλητός του Τραμπ). Δεν είναι νέο το σενάριο βέβαια, αλλά τώρα ενισχύθηκε και από την (πολύ ακριβή) μετακίνηση του στρατού και ναυτικού των ΗΠΑ, την σύνδεση με το (ανύπαρκτο) ναρκεμπόριο που κάνει υποτίθεται ο Μαδούρο – και που κόστισε ένα σωρό εξωδικαστικές, βάρβαρες δολοφονίες απλών ανθρώπων, ναυτικών, ψαράδων και άλλων. Ο στόχος είναι πάντα ο ίδιος, από την κρατικοποίηση των πετρελαίων ως σήμερα: η επιστροφή του πλούτου της Βενεζουέλας στις αμερικάνικες πετρελαϊκές. Και, παράλληλα, η αποκοπή της από τη συνεργασία με τα κράτη μέλη των BRICS.

Τα περί ναρκεμπόρου Μαδούρο, φυσικά δεν έχουν καμμία σχέση με την αλήθεια, βάσει των ίδιων των δεδομένων των υπηρεσιών των ΗΠΑ. Για την «ρεαλιστική στάση του» με στόχο «την επίλυση των προβλημάτων του λαού της Βενεζουέλας», μίλησε στο 60 minutes χτες ο Ρότζερ Κάρστενς, ειδικός απεσταλμένος στη Βενεζουέλα για διαπραγματεύσεις αποφυλάκισης αμερικανών πολιτών, προσθέτοντας πως «περιμένει να δει πως θα αποδείξουν» όσα τον κατηγορούν. Το κατηγορητήριο μόνο γέλια μπορεί να φέρει: «έφερε να κάτι φορτία κοκαϊνης στις ΗΠΑ» (smuggled loads of cocaine), χωρις πότε, πως, συνεργαζόμενος με ποιούς. Οποιος έχει δει στη ζωή του δικογραφία, καταλαβαίνει.. Κι όμως, οι «πολιτισμένες» χώρες κάνουν γαργάρες… Να επαναλάβουμε και εδώ πως, η απαγωγή και η άρνηση των δυτικών να τον αναγνωρίσουν ως επικεφαλής κυβέρνησης, έχει ακριβώς να κάνει με ένα ακόμη κουρέλιασμα του διεθνούς δικαίου: για τον καταζητούμενο γενοκτόνο Νετανιάχου «θυμούνται» ότι έχει πλήρη ασυλία καθότι ηγέτης κράτους, για τον Μαδούρο ε, δεν τον αναγνωρίζουν και τελειώνουν.

Εν είδει υποσημειώσεων

Σε όσα λέγονται και γράφονται για την Ντέλσυ Ροντρίγκες, ας ληφθούν υποψιν τα εξης: ο πατέρας της σημερινής Προέδρου της Βενεζουέλας πέθανε στα χέρια της CIA, την ώρα που τον βασάνιζαν. Η ίδια υπήρξε συνεργάτις του Ούγο Τσάβες, με τον οποίο κατά καιρούς συγκρούστηκε αλλά χωρίς να την απομακρύνει από τον κύτκλο εξουσίας, πριν την επιλέξει για αντιπρόεδρο ο Μαδούρο (στην Βενεζουέλα ο/η αντιπρόεδρος δεν εκλέγεται). Δεν ανήκει στους «μετριοπαθείς», όπως θέλουν κάποιοι να λένε. Αλλά ανήκει στους έμπειρους και ρεαλιστές πολιτικούς. Αν θελει να σώσει πολλά από όσα έχτισε η μπολιβαριανή διαδικασία στη Βενεζουέλα, οφείλει να συνδιαλλαγεί με τον απαγωγέα / εγκληματία, σε μια τόσο ρευστή στιγμή.

Για την Κορίνα Ματσάδο: άνθρωπος που χαρακτηρίζει τον βομβαρδισμό της πατρίδας του «πράξη αγάπης» και που, εν μέσω γενοκτονίας, ψηφίζει ανακράζοντας «Ζήτω το Ισραήλ», και που το κόμμα του θεωρεί αδελφό κόμμα το Λικουντ του Νετανιάχου, έχει αυτοχαρακτηριστεί. Ο ίδιος ο Τραμπ παραδέχθηκε πως είναι μισητή στη Βενεζουέλα – τι σημαίνει αυτο για τον δήθεν εκλεγμένο το 2023 (πρωην συνεργάτη της CIA) υποψήφιο του κόμματός της, ας το σκεφτεί ο καθένας μόνος του.