Ο Αιμίλιος Λιάτσος Διευθυντής Ειδήσεων της ΕΡΤ; Όταν υπάρχουν άπειροι άνεργοι δημοσιογράφοι, ικανοί, έμπειροι, με διοικητικά προσόντα και ερευνητικό έργο, η ΕΡΤ επέλεξε για Διευθυντή Ειδήσεων τον Αιμίλιο Λιάτσο; Τον παρουσιαστή επί σειρά ετών ενός δελτίου ειδήσεων που θεμελιώθηκε πάνω στη γελοιοποίηση της είδησης; Αυτόν που παρουσίαζε την πρεμιέρα της Άννας Βίσση στα μπουζούκια σαν να ήταν νέο πακέτο μέτρων ή αντικαρκινικό εμβόλιο, έχοντας πλήρη συναίσθηση τού τι κάνει; Τον Αιμίλιο Λιάτσο που έπαιρνε αποκλειστική συνέντευξη από την Τζούλια Αλεξανδράτου για το αν γύρισε την πορνοταινία εν αγνοία της ή συνειδητά; Τον Αιμίλιο Λιάτσο που πρόβαλλε θέματα όχι απλώς σεξιστικά, αλλά εξόφθαλμα χυδαία, σε αυτόν τον Αιμίλιο Λιάτσο εμπιστεύτηκε η διοίκηση της κρατικής τηλεόραση τη δημόσια ενημέρωση;
Αρκετά χρόνια πριν, όταν είχα μάθει ότι την καλλιτεχνική διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου αναλαμβάνει ο Γιάννης Χουβαρδάς, είχα τα εντελώς αντίθετα συναισθήματα. Ένιωσα ότι τρέχω με φόρα μπροστά! Ίσιωσα την πλάτη, κορδώθηκα, ψήλωσα. Ο Χουβαρδάς ήταν πρωτοποριακός, πειραματικός, με διεθνή εμπειρία, κυρίως όμως με ανοιχτή ματιά. Ιδρυτής του «Θεάτρου του Νότου», συνιδρυτής στη Θεατρική Συντεχνία, σκηνοθέτης ακόμα και όπερας. Πολυβραβευμένος – εκτός από τη σκηνοθεσία είχε ασχοληθεί με τη συγγραφή, τη μετάφραση, την ποίηση, είχε διατελέσει μέλος στα ΔΣ του Εθνικού Θεάτρου, της ΕΡΤ και του ΟΠΕΠ.
Δύο εντελώς διαφορετικοί επαγγελματίες. Ο Αιμίλιος Λιάτσος εκπροσώπησε την παρακμή, ο Γιάννης Χουβαρδάς ήταν η προσωποποίηση της ποιότητας, της καλής δουλειάς, της ευρείας αποδοχής. Αυτοί οι άνθρωποι με την τόσο αντίθετη στάση, όμως, μοιράστηκαν μια κοινή συμπεριφορά: την περιφρόνηση του ρόλου τους. Ή τη λανθασμένη στρατηγική τους.
Η στάση του Αιμίλιου Λιάτσου, Διευθυντή Ενημέρωσης της δημόσιας τηλεόρασης, να αποπέμψει το δίδυμο Αρβανίτη-Κατσίμη από το πρωινό μαγκαζίνο της ΝΕΤ επειδή σχολίασαν ένα άκρως σοβαρό θέμα (βασανισμοί στη ΓΑΔΑ) είναι ξεκάθαρο ότι βρωμάει. Μοιάζει με ξεχειλισμένο βόθρο, με ένα κλειστό μουχλιασμένο υπόγειο παραδομένο στη σήψη.
Ποιο είναι τώρα το ατόπημα του διευθυντή του Εθνικού, λίγους μήνες πριν ολοκληρώσει τη θητεία του (Μάιος 2013); Το ότι δεν κατάφερε να κερδίσει το στοίχημα ενός οργανισμού που δεν είναι ένα οποιοδήποτε θέατρο στο οποίο ο θιασάρχης λειτουργεί με βάση το προσωπικό του γούστο, αλλά κάτι πολύ παραπάνω. Είναι εθνικό, λαϊκό, δημόσιο – εν πάσει περιπτώσει αφορά το σύνολο κι όχι μια τάση ή μια ομάδα ανθρώπων. Το Εθνικό Θέατρο επί Γιάννη Χουβαρδά λειτουργεί σαν κλειστή κάστα. Οι ίδιοι ηθοποιοί, ξανά και ξανά, πρωταγωνιστούν από τη μία παραγωγή στην άλλη. Πολύ καλοί ηθοποιοί, ταλαντούχοι, αναγνωρίσιμοι. Αλλά… ένας από τους σκοπούς του Εθνικού είναι «η δημιουργία προϋποθέσεων και κινήτρων για την ανάδειξη και ενθάρρυνση του θεατρικού δυναμικού της χώρας». Το θεατρικό δυναμικό της χώρας δεν περιορίζεται σε δέκα ηθοποιούς, ανεξάρτητα από το πόσο καλοί ή αναγνωρίσιμοι είναι. Υποχρέωση του Εθνικού Θέατρου είναι να δίνει βήμα στους πολλούς, ηθοποιούς-σκηνοθέτες-συγγραφείς, κι όχι να φτιάχνει μια ομάδα επίλεκτων στην οποία δεν μπαίνει κανείς άλλος.
Γιατί γράφω για τον Γιάννη Χουβαρδά τώρα, χωρίς καμιά αφορμή; Γιατί η ιστορία με τον Αιμίλιο Λιάτσο μού τον θύμισε. Οι δυό τους αλληλοσυμπληρώνονται. Ο ένας είναι φως, ο άλλος το σκοτάδι. Φρέσκο αεράκι ο ένας, σαπίλα ο άλλος. Πιο απλά, ο πρώτος υπηρετεί το επάγγελμά του, ο δεύτερος το δυσφημεί. Κι οι δυό τους, όμως, ασκούν εξουσία πάνω σε κάτι που αφορά την πλειοψηφία και έχει πολύ μεγαλύτερο εκτόπισμα από όσο έχουν οι ίδιοι ή οποιοσδήποτε άλλος στη θέση τους.