Με μότο «Γυναίκες στον αγώνα: Σπέρνοντας Αντίσταση», περισσότερες από 3.500 γυναίκες έχουν εισέλθει στη Μπραζίλια, από χτες, 5 Μάρτη, και θα συνεχίζουν, ως και τις 9 του μήνα, στο πλαίσιο της Πρώτης Εθνικής Συνάντησης Ακτημόνων Γυναικών. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του Κινήματος Ακτημόνων Εργατών (Movimento dos Trabalhadores Sem Terra, MST), που την κινητοποίηση οργανώνουν και πραγματοποιούν αποκλειστικά οι γυναίκες της υπαίθρου. Η συγκέντρωσή τους γίνεται στο Πάρκ δα Σιδάδ, ένα από τα μεγαλύτερα αστικά πάρκα του κόσμου, και το μεγαλύτερο αστικό πάρκο της Λατινικής Αμερικής.
«Από τον Αμαζόνιο ως το νότο της χώρας, έχουμε τις εμπειρίες μας της Αντίστασης, κι είναι βέβαιο ότι, αυτές τις μέρες θα διαγνώσουμε σημαντικές παραμέτρους [του αγώνα] και, ακόμη περισσότερο, θα γεννηθούν ιδέες για την όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή των γυναικών στον αγώνα», λέει η Κέλι Μαφόρτ του Εθνικού Συμβουλίου του κινήματος, που ελπίζει επίσης ότι η γυναικεία κινητοποίηση θα αποτελέσει και οδηγό των κοινωνικών κινημάτων, σε θέματα φύλου.
Για να μπορέσει να οργανωθεί η παλλαϊκή αυτή γυναικεία συγκέντρωση, οι Ακτήμονες εργάστηκαν επί δύο χρόνια σε κοινότητες και καταυλισμούς, σε 24 βραζιλιάνικες πολιτείες, από όπου και οι γυναίκες που θα πάρουν μέρος στις συζητήσεις αλλά και τα εργαστήρια για την αγροτική παραγωγή, την καλλιέργεια υγιεινών τροφων, την αντιμετώπιση της βίας, το δρόμο για την οικονομική αυτονομία των γυναικών και την τοπική, κοινοτική αντίσταση.
Η πραγμάτωση της συγκέντρωσης με την ακροδεξιά κυβέρνηση Μπολσονάρου στη Βραζιλία, μια κυβέρνηση που αντιτίθεται τόσο στην ανακατανομή της γης όσο και στη γυναικεία χειραφέτηση, της δίνει και στρατηγικό χαρακτήρα στους πολιτικούς αγώνες της χώρας. «Η κατάσταση αυτή τη στιγμή απαιτεί ριζοσπαστική δράση, ώστε να μπορέσουμε να σταθούμε όρθιοι και να νικήσουμε αυτούς που έχουν την εξουσία. Ο ριζοσπαστικοποιημένος αγώνας είναι αυτός που έρχεται από τις μάχες μας για γη, για δικαιώματα, για την ίδια τη ζωή, γιατί, όταν μιλάμε για τον αγώνα των γυναικών μιλάμε ακόμη και για τον αγώνα τους να παραμείνουν ζωντανές. Μιλάμε για την ακραία βία, τη γυναικοκτονία, τη βία που είναι ακόμη χειρότερη ενάντια στις γυναίκες της υπαίθρου και τις μαύρες γυναίκες», εξηγεί η Κέλι Μάφορτ.
«Αυτές τις μέρες θα δείτε την Ομορφιά του αγώνα των Ακτημόνων, του Αγώνα των Γυναικών και την ενδυνάμωσή τους, μέσα από την απόφαση της αντίστασης, με όποιον τρόπο και με όσες μάχες χρειαστεί.».