Εννιά στους δέκα κρατούμενους στις ελληνικές φυλακές δεν έχουν πρόσβαση στο σχολείο, είτε γιατί αυτό δεν υπάρχει καν, είτε γιατί δεν γίνεται η ενημέρωση για την δυνατότητα εκπαίδευσης, είτε λόγω υποστελέχωσης και έλλειψης δασκάλων. Στο 3ο ΘΕΜΑ αυτής της εβδομάδας μιλάμε με την Αντιγόνη Ευστρατόγλου, εκπαιδευτικό στο σχολείο των φυλακών Λάρισας, ερευνήτρια και συγγραφέα του βιβλίου «Μαθαίνοντας στη φυλακή» για μαθητές που ξεκινούν να διδαχθούν την ελληνική γλώσσα από το μηδέν, για άτομα με γκρίζα μαλλιά που κρατούν το απολυτήριο με τρεμάμενα χέρια, για ανθρώπους που μαθαίνουν τα ελληνικά για να ζήσουν εδώ και μόλις βγουν το κράτος τους απελαύνει. Τονίζει πως δεν μπορούμε να αποσυνδέσουμε το αίτημα για καλύτερη πρόσβαση των φυλακισμένων στην εκπαίδευση από το αίτημα για λιγότερους ανθρώπους μέσα σε κελιά.
Αμέσως μετά, ερχόμαστε σε επαφή με τον Ανατόλι Βασίλιεφ, απόφοιτο του σχολείου των φυλακών Λάρισας, που πλέον ζει στη Μόσχα και νιώθει μέλος της κοινωνίας. Το σχολείο υπήρξε η έγχρωμη πινελιά στη γκρίζα καθημερινότητα της φυλακής. Μεταξύ άλλων, μας λέει πως το καλλιτεχνικό εργαστήρι που συμμετείχε του έδωσε ελπίδα και του άνοιξε πόρτες για το μέλλον όταν του επιστράφηκε η ελευθερία του. Ο Ανατόλι τώρα είναι tattoo artist και περιγράφει μία φυλακή χωρίς σχολείο ως γκρίζα, στάσιμη και εντελώς βαρετή.