Μπορεί το πρόγραμμα «Σπίτι μου 2» να έλαβε παράταση μέχρι 31 Αυγούστου για ήδη εγκεκριμένους δικαιούχους, αλλά η προηγούμενη ανακοίνωση της παύσης του προκάλεσε την οργή και την ταλαιπωρία πολιτών που είχαν μπει σε διαδικασίες να αναζητήσουν σπίτια, να πληρώσουν δικηγόρους και να υπολογίσουν δαπάνες ανακαίνισης. Στο 3ο ΘΕΜΑ πιάνουμε το νήμα από την αρχή με τον επιστημονικό συνεργάτη του Ινστιτούτου «ΈΝΑ» Βασίλη Δελή. Ξεκινάμε από τα 35,5 δις ευρώ που δόθηκαν από το Ταμείο Ανάκαμψης και την ελληνική κυβέρνηση που επένδυσε το μόλις ένα δις για τη στεγαστική κρίση, το οποίο κατευθύνθηκε… στις τράπεζες. Με το «Σπίτι μου 2» επιχορηγήθηκαν δικαιούχοι οι οποίοι είχαν ήδη ένα οικονομικό background, έλαβαν αξία παλιά ακίνητα χωρίς ζήτηση και οι τράπεζες επωφελήθηκαν από την σύναψη νέων δανείων. Ο καλεσμένος μας μιλά για ένα μοντέλο -που ήδη εφαρμόζεται σε ευρωπαϊκές χώρες- οικονομικά προσιτής ή κοινωνικής κατοικίας που μπορεί να ανατροφοδοτεί τον εαυτό του καλύπτοντας ευάλωτες ομάδες και ανθρώπους που πασχίζουν να αποπληρώσουν το νοίκι τους, στη χώρα με την μεγαλύτερη στεγαστική επιβάρυνση στην ΕΕ.
Στη συνέχεια, επικοινωνούμε με τον Χάρη Αμπατζίδη, δικαιούχο του προγράμματος που περιγράφει τη δυσκολία εύρεσης σπιτιού προς αγορά, το σοκ από το «αλαλούμ» για τη συνέχεια του και τα τεράστια κόστη αναμόρφωσης του ακινήτου. Ο Χάρης παραδέχεται ότι είχε την τύχη να ανήκει στους δικαιούχους αλλά ελπίζει σε μία νέα πολιτική που να τους συμπεριλαμβάνει όλους.