X
Πατήστε εδώ για να γίνετε συνδρομητής! Αν είστε ήδη Συνδεθείτε για να μη βλέπετε αυτό το μήνυμα
X

Συνδεθείτε μέσω TPP Community

Έχετε συνδεθεί επιτυχώς

Μαζικότητα, ψυχραιμία και ήθος

Το βράδυ του Σαββάτου, χιλιάδες κόσμου συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια, τραγουδώντας και φωνάζοντας ενάντια στην καταστολή, στη συστημική προπαγάνδα, στον φόβο. Μπορεί κανείς να τη θεωρήσει ανούσιο γεγονός, ή «μεμονωμένο περιστατικό», αλλά ίσως κάνει λάθος. Είναι τουλάχιστον το τρίτο «κρούσμα» ότι «κάτι κινείται» κι αυτό, σε μία κοινωνία που βρέθηκε σε απότομο κώμα για χρόνια, αξίζει να καταγραφεί. Όχι, ο φόβος, δεν θα γίνει συνήθειά μας. Η μαζικότητα, η ψυχραιμία απέναντι στις προκλήσεις και το ήθος απέναντι στην τοξικότητα, στην αυθαιρεσία, είναι καλές απαντήσεις.
Μαζικότητα, ψυχραιμία και ήθος
Συναυλία κατά της αστυνομικής βίας, τις εκκενώσεις των καταλήψεων και την κατάργηση του φοιτητικού ασύλου, στην Αθήνα, 30 Νοεμβρίου, 2019
|

του Θάνου Καμήλαλη

Έχει περάσει αρκετός χρόνος για να καταλάβουμε τι σημαίνει στην πράξη το δόγμα «Νόμος και Τάξη» που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση. Για να μην επεκταθούμε στα δεκάδες πλέον περιστατικά, σημαίνει αυτό που είπε ο (μη αρμόδιος αλλά κατά κάποιον τρόπο αρμόδιος) υπουργός, Μάκης Βορίδης. «Αναγκαστικό», ξύλο. Είτε φυσικό, με την αστυνομική βία, είτε λεκτικό, με προπαγάνδα και κατασυκοφάντηση των «αντιφρονούντων».

Σημαίνει επίσης, φόβο: Για τον πρόσφυγα, τον αλληλέγγυο, τα Εξάρχεια, τον φοιτητή. Η καλύτερα, τον «εγκληματία – εισβολέα», τον «τεμπέλη που τα παίρνει κιόλας», το «άβατο», τον «μπαχαλάκη». Δεν αντιλέγω, είναι μία κατάσταση βολική για την κυβέρνηση. Κατασκευάζει εχθρούς, την ώρα που εξυπηρετεί φίλους, «επενδυτές» και ολιγάρχες. Την ώρα επίσης, που παραβιάζει ή και αφαιρεί ανθρώπινα δικαιώματα (βλ.προσφυγικό, παρακολουθήσεις). Δημιουργεί μία εναλλακτική πραγματικότητα και παράλληλα, επιδιώκει να δυναμιτίσει το κλίμα, προκειμένου στη συνέχεια να εμφανιστεί δικαιωμένη, σαν σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία. «Κάποιοι θέλουν έναν νέο Γρηγορόπουλο», τόλμησε να πει ο υπουργός Stratego, Μιχάλης Χρυσοχοϊδης και λίγες μέρες μετά, ανακοίνωσε, για μία σειρά από λόγους, ένα τελεσίγραφο 15 ημερών για την εκκένωση καταλήψεων, που εκπνέει ακριβώς στην επέτειο της δολοφονίας.

Το κλίμα του φόβου χτίζεται, σκόπιμα κι επιμελώς, την ώρα που η «ανομία» ζει και βασιλεύει, σε ανώτερα κοινωνικά κλιμάκια. Χωρίς κραυγές και υπερβολές, χωρίς να γίνεται κανείς ο βοσκός που φωνάζει συνέχεια «λύκος», αυτή η επιδεινούμενη κατάσταση πρέπει να καταγραφεί και να καταγράφεται. Από την άλλη πλευρά ωστόσο, εκφράζεται ήδη μία αντίδραση, γεγονός που επίσης πρέπει να σημειωθεί. Η συναυλία ενάντια στην καταστολή, το βράδυ του Σαββάτου, στο κέντρο της Αθήνας, ήταν τουλάχιστον το τρίτο τέτοιο περιστατικό αντισυσπείρωσης.

Το πρώτο θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι ήταν η αντίδραση των φοιτητών μετά την επίθεση των ΜΑΤ στην ΑΣΟΕΕ, πριν λίγες εβδομάδες. Την ώρα που, σε ένα κρούσμα αλαζονείας, η κυβέρνηση είχε στείλει κλούβες για να «μαζέψουν» τους περίπου 150 φοιτητές που ζητούσαν να ανοίξει η σχολή τους, με παρέμβαση τόσο της αντιπολίτευσης, όσο και των φοιτητών που μαζεύτηκαν στην Πατησίων, αυτή η εντολή ακυρώθηκε. Ήταν μία μικρή ήττα, μια μικρή νίκη. Ακολούθησε μάλιστα την ίδια μέρα, μία πορεία χιλιάδων φοιτητών στο κέντρο της Αθήνας, που είχε ανακοινωθεί μόλις λίγες ώρες πριν, την ώρα που η κυβέρνηση τους χαρακτήριζε «μπαχαλάκηδες» και «μειοψηφίες». Το δεύτερο, ήταν η πορεία του Πολυτεχνείου, με δεκάδες χιλιάδες κόσμου, στη μαζικότερη κινητοποίηση των τελευταίων ετών.

Γεγονότα, σκόρπια, πρώιμα, αλλά γεγονότα. Απαντήσεις που δείχνουν τον τρόπο, ενόψει της 6ης Δεκέμβρη και της συνέχειας. Απέναντι στον φοβο, η μαζικότητα. Απέναντι στο «κοίτα τη δουλειά σου», η αλληλεγγύη. Απέναντι στις προκλήσεις, αστυνομικές και πολιτικές, η ψυχραιμία. Κι απέναντι σε κάθε είδους χυδαιότητα, θρασύτητα, τοξικότητα, που εκπορεύεται από τον μικρομεγαλισμό της απόκτησης εξουσίας, το ήθος στον δημόσιο διάλογο, στην κοινωνία.

Γιατί μπορεί, ακόμα και σύμφωνα με τις «μετρήσεις της κοινής γνώμης», το εκκρεμές να κινείται μονίμως δεξιότερα, αλλά παραμένει εκκρεμές. Η ιστορία δεν κινείται ποτέ γραμμικά. Κινείται όμως από όσους θέλουν να την κινήσουν, από όσους δημιουργούν τα γεγονότα, αντί απλά να τα παρατηρούν. Είναι σαν ένα σχοινί που μονίμως κάποιοι το τραβάνε από τη μία και κάποιοι από την άλλη. Δεν είναι κακό να πούμε ότι τώρα χάνουμε, είναι κακό να μην κοιτάμε μονίμως τι συμβαίνει γύρω μας και να μην αντιδράμε, με τον τρόπο μας, όπως πρέπει.

Και γιατί πολλές φορές, το μόνο που μας φοβίζει είναι ο φόβος.


Σε χρειαζόμαστε

Το ThePressProject είναι το μοναδικό μέσο ανεξάρτητης, ερευνητικής και αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας που στηρίζεται αποκλειστικά στις μικρο-δωρεές των επισκεπτών του. Πιστεύουμε ότι η πληροφορία πρέπει να είναι διαθέσιμη σε όλους και για αυτό δεν κλειδώνουμε κανένα κομμάτι της ύλης αλλά για να παραχθεί το πρωτογενές υλικό που θα βρείτε εδώ χρειαζόμαστε την υποστήριξή σου. Αν δεν πληρώσουμε εμείς για την ενημέρωσή μας, θα την πληρώσει κάποιος άλλος (και αν δεν είσαι ο Μαρινάκης μάλλον δεν έχεις τα ίδια συμφέροντα). Μάθε πώς
- Κάνε κλικ για να σχολιάσεις